Το δεύτερο μέρος του έργου του Μαρξ "Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου"..."Η γερμανική φιλοσοφία του δικαίου και του Κράτους είναι η μόνη γερμανική ιστορία που βρίσκεται al pari (στο επίπεδο) της σύγχρονης επίσημης πραγματικότητας. O γερμανικός λαός πρέπει λοιπόν να προσθέσει τη φανταστική αυτή ιστορία στην ντε φάκτο κατάσταση που γνωρίζει σήμερα και να υποβάλει στην κριτική όχι μόνο την υπάρχουσα κατάσταση αλλά και την αφηρημένη της προέκταση..."

Δημοσιεύουμε σε τρεις συνέχειες το κλασσικό έργο του Καρλ Μαρξ "Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου" που γράφτηκε κατά την περίοδο 1834-1835. Η μετάφραση του κειμένου είναι του Μπάμπη Λυκούδη και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο internet στο site www.marxistbooks.gr .

Μετά την ολοκληρωτική ήττα του πραξικοπήματος και την αποτυχία του «λόκ άουτ» αντιμέτωπη με την πτώση του ηθικού στις γραμμές της, η αντιπολίτευση χρειαζόταν κάτι νέο για να διατηρήσει την υποστήριξη σε αυτή ζωντανή. Η αντιπολίτευση τώρα συνειδητοποίησε ότι σε αυτή τη φάση η ισορροπία δυνάμεων δεν ήταν υπέρ της εκδίωξης του Τσάβες μέσω μιας εξέγερσης της «πολιτισμένης κοινωνίας» όπως είχαν σχεδιάσει...Προώθησαν  μια εκστρατεία για να συγκεντρώσουν στο τέλος του 2003 2.400.000 υπογραφές, το ελάχιστο που χρειαζόταν  για να απαιτήσουν την ανάκληση των προεδρικών εκλογών. Απέτυχαν να συγκεντρώσουν όμως τον προβλεπόμενο αριθμό υπογραφών...

Στο κείμενό της η ΚΠΕ αναφέρει : «Από την ίδρυσή του, ο ΣΥΝ έχει διακηρύξει ότι στρατηγικός του στόχος είναι ο σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία, δηλαδή η ανατροπή και υπέρβαση των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων, ανατροπή και υπέρβαση που θα επιτευχθούν  μέσα από την προώθηση τομών και ριζικών αλλαγών σε όλους τους τομείς...». Μέσα σε τόσο λίγες γραμμές γίνεται κατορθωτό να συνυπάρχουν τόσα πολλά λάθη και τόσο μεγάλη σύγχυση. Ο σοσιαλισμός για άλλη μια φορά συμπληρώνεται από τους εύηχους όρους «δημοκρατία και ελευθερία», δημιουργώντας όλων των ειδών τις παρανοήσεις και τα λαθεμένα συμπεράσματα.

...Ενώ σημαντικές θεωρητικές υποθέσεις του Bakunin ριζοβόλησαν σταθερά από την υλιστική φιλοσοφία του Διαφωτισμού, ο Marx προσέκρουσε σε αυτή την παράδοση ως επί το πλείστον μόνο αφού υποβλήθηκε σε έναν σημαντικό μετασχηματισμό στα χέρια του Hegel...

Η ΘΥΕΛΛΩΔΗΣ σχέση μεταξύ Marx και Bakunin είναι μια αρκετά γνωστή υπόθεση της ιστορίας του δυτικού σοσιαλισμού. Σαν συνιδρυτικά μέλη της Διεθνούς Ένωσης των Εργαζομένων, φαίνονται να αφιερώνουν τόση ενέργεια ο ένας ενάντια του άλλου όση για τον κοινό εχθρό τους, το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι της Ann Robertson και μεταφράστηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο blog "Τα παραμύθια του αναρχισμού"  Στο πρώτο μέρος αναλύονται οι βασικές φιλοσοφικές θέσεις του Bakunin.

Το κάλπικο εκλογικό σύστημα ήταν ο θεμελιώδης λίθος της πολιτικής ζωής της Βενεζουέλας. Από το Σύμφωνο του «Πούντο Φίντζο» και μετά το κόμμα AD (σοσιαλδημοκράτες) και το Copei (συντηρητικοί) εναλλάσσονταν την εξουσία. Το σύμφωνο του «Πούντο Φίντζο» που υπογράφηκε από το AD και Copei τον Οκτώβριο του 1958, δημιούργησε ένα συναινετικό σύστημα για να διασφαλίσει δήθεν τη δημοκρατική σταθερότητα. Υπήρχε ένα κοινό οικονομικό πρόγραμμα και ένα σύστημα το οποίο είχε τον έλεγχο των κομμάτων μέσα από διορισμένα κρατικά σώματα, που περιελάμβανε το δικαστικό σύστημα, το στρατό, την αρχή  διεξαγωγής εκλογών και τις κυβερνήσεις.

Δημοσιεύουμε εκ νέου την αναλυτική κριτική της "Μαρξιστικής Φωνής" στο κείμενο θέσεων της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ για το 5ο Συνέδριο του κόμματος που πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2008. Παρόλο που έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη διεξαγωγή του συνεδρίου, οι εξελίξεις που δρομολογήθηκαν στο κόμμα αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την ήττα στις ευρωεκλογές, καθιστούν αυτή τη μαρξιστική κριτική ιδιαίτερα επίκαιρη. Το κείμενο παρουσιάζεται σε τρεις συνέχειες.

Παρουσιάζουμε σήμερα το πρώτο από τα τρία μέρη του αφιερώματος της "Μαρξιστικής Φωνής" στην Μπολιβαριανή Επανάσταση στη Βενεζουέλα. Το άρθρο αναλύει τα σημεία καμπής της επανάστασης, την πολιτική της εξέλιξη, την ιδεολογία , το ρόλο των ηγετών και τελικά τις προοπτικές της...

Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στην Πρωτοβουλία μελών του ΣΥΝ για τη διεξαγωγή ενός έκτακτου συνεδρίου. Το δημοσιεύουμε γιατί εκφράζει με χαρακτηριστικό τρόπο τους έντονους προβληματισμούς που αναπτύσσονται στη βάση του κόμματος για το μέλλον του και τον ρόλο των διαφόρων ομάδων στην ηγεσία.

Το τελευταίο διάστημα στην Ονδούρα κλιμακώνεται η ένταση της ταξικής πάλης. Μαζικοί αγώνες ξεσπούν ο ένας μετά τον άλλον, αναγκάζοντας την ολιγαρχία να προχωρήσει σε στρατιωτικό πραξικόπημα δυναμιτίζοντας ακόμα περισσότερο την κοινωνική κατάσταση...

Καταγγέλλουμε την βίαιη επίθεση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 18/7 από ομάδα τραμπούκων σε βάρος μελών και φίλων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που βρισκόταν σε προγραμματισμένη μουσική εκδήλωσή της στο αίθριο της Νομικής Σχολής.Οι συλλογικότητες της αριστεράς και του μαζικού κινήματος πρέπει να καταγγείλουν αυτή την επίθεση και να υπερασπίσουν το δικαίωμα της ελεύθερης πολιτικής και πολιτιστικής δράσης μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια...

Στην απόπειρα ενοχοποίησης του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος του ΣΥΝ για την εκλογική ήττα, θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι το πρόγραμμα αυτό, δεν διαβάστηκε από την συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων, ακόμα και αυτών που ήταν προσανατολισμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Ασφαλώς αυτό είναι αλήθεια. Αδιαπέραστο εμπόδιο άλλωστε, στάθηκε και ο εξωφρενικός του όγκος. Όμως το πρόβλημα, δεν είναι μόνο αυτό καθ’ αυτό το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα του ΣΥΝ. Είναι η αντανάκλαση που έχει η ρεφορμιστική λογική αυτού του προγράμματος πάνω στο σύνολο της πολιτικής και της τακτικής του κόμματος...

Η τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής (ΚΠΕ) του ΣΥΝ αποτέλεσε έναν αξιοσημείωτο σταθμό στην εξέλιξη της κρίσης που ξέσπασε στο κόμμα και στο ΣΥΡΙΖΑ μετά την ήττα στις Ευρωεκλογές. Η ΚΠΕ συνεδρίασε στη σκιά της διάσπασης που δημιουργήθηκε μέσα στις γραμμές της αριστεράς του κόμματος, ανάμεσα στους συγκρουόμενους πόλους του Α. Τσίπρα και του Α. Αλαβάνου. Η σύγκρουση αυτή έχει ήδη απογοητεύσει τα αριστερά μέλη και τους υποστηριχτές του ΣΥΝ, καθώς δεν διεξάγεται στη βάση ξεκάθαρων πολιτικών θέσεων.

Μεταβιβάστηκε χθες στη Βουλή το αίτημα του Αρείου Πάγου για άρση της βουλευτικής ασυλίας του μέλους του ΠΓ και βουλευτή του ΚΚΕ Γιώργου Μαρίνου. Το στέλεχος του ΚΚΕ κατηγορείται για τη συμμετοχή του στην κινητοποίηση που διοργάνωσε το ΚΚΕ για την κατάργηση των διοδίων τον περασμένο Απρίλη. Όλες οι οργανώσεις της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος είναι ανάγκη να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους.

"Είμαστε εδώ και επιμένουμε. Μουσικά αυτή τη φορά. Παλεύοντας με λουκέτα και τυπογραφικά (του «Εναλλακτικού τύπου»), γενικές συνελεύσεις και διαβουλεύσεις με τον εκκαθαριστή, χωρίς τηλέφωνα αλλά με ηθικό… ακμαιότατο, καταφέραμε να διοργανώσουμε και συναυλία!..."

Μερικές χιλιάδες διαδηλωτών, παρά τις αυστηρές προειδοποιήσεις και επιθέσεις της αστυνομίας κατέβηκαν στον δρόμο.  Η συμμετοχή νέων γυναικών ήταν αξιοσημείωτη.  Οι συγκεντρωμένοι γύρω από το πανεπιστήμιο της Τεχεράνης φώναζαν: θάνατος στον Χαμενεϊ , Θάνατος στον δικτάτορα κ.α.

Η επίδειξη του τρόμου από την Ιρανική κυβέρνηση ενάντια στις διαδηλώσεις την επομένη των νοθευμένων εκλογών, κατάφερε να κρατήσει τον λαό μακριά από τους δρόμους τις τελευταίες 11 μέρες. Αλλά την περασμένη Πέμπτη αυτό το εύφλεκτο υλικό εξεράγει μια ακόμα φορά, καθώς και πάλι χιλιάδες ανθρώπων κατέλαβαν τους δρόμους σε μια επίδειξη συλλογικής ανυπακοής. 

Η κυβέρνηση της Σρι Λάνκα ανακήρυξε τη νίκη της ενάντια στους Τίγρεις Ταμίλ, αλλά το ζήτημα των δικαιωμάτων του λαού των Ταμίλ δεν μπορεί να επιλυθεί. Η λύση βρίσκεται στον αγώνα για μια σοσιαλιστική Σρι Λάνκα, όπου τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων θα είναι σεβαστά συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος  στην αυτοδιάθεση για τους  Ταμίλ.

Την 1η του περασμένου Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από τη νίκη της κουβανέζικης επανάστασης, η  ιστορική εξέλιξη της οποίας μπορεί να μας βοηθήσει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα και για τη δική μας δράση σήμερα.