Ο καθηγητής κ. Ε. Τσακαλώτος (μέλος του Κοκκινοπράσινου δικτύου του ΣΥΝ και της σημερινής ηγετικής ομάδας του κόμματος) στην ομιλία του στο συνέδριο του ΣΥΝ, υπερασπιζόμενος το κείμενο θέσεων της πλειοψηφίας της ΚΠΕ ανέφερε πως η ιδεολογική βάση του ΣΥΝ είναι σήμερα ο «δημιουργικός μαρξισμός»... Η εντύπωση που αμέσως δόθηκε σε όσους έχουν μια στοιχειώδη επαφή με τη μαρξιστική θεωρία πως αυτός ο «δημιουργικός μαρξισμός» συγγενεύει με τη «δημιουργική λογιστική» (και τα γνωστά θαύματά της) αποδείχτηκε περίλαμπρα μόλις λίγες ώρες αργότερα: κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τις τροπολογίες στο κείμενο-«κορμός» της πολιτικής απόφασης, υπερασπιζόμενος τη θέση περί «επανίδρυσης της Ε.Ε.» που προέβαλε το κείμενο της πλειοψηφίας, ο καθηγητής ισχυρίστηκε πως δεν υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε αυτήν τη θέση και τη θέση για «ανατροπή της Ε.Ε.»...

Οι εργάτες στο εργοστάσιο Foshan της Honda, κέρδισαν 35% αύξηση μισθού, αφού προχώρησαν σε απεργιακή κινητοποίηση στις 17 Μαΐου. Η συμφωνία, η οποία επετεύχθη στις 4 Ιουνίου, αντιπροσωπεύει μια μέση μηνιαία αύξηση της τάξης των 500  yuan. Διαβάστε στα αγγλικά το άρθρο του Jorge Martin από το www.marxist.com σχετικά με αυτό το μεγαλειώδη αγώνα των Κινέζων εργατών...

Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος και τα στελέχη της τάσης στην ηγεσία που συσπειρώνονται γύρω του, ανέδειξαν με τη στάση τους εντονότερα από ποτέ, το βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει το κόμμα : απουσία μιας ξεκάθαρης αριστερής, ταξικής πολιτικής και της αντίστοιχης τακτικής, η οποία θα μπορούσε να την υπηρετήσει αποτελεσματικά. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας θα έπρεπε να καθορίζεται από τα πολιτικά καθήκοντα που θέτει στο κόμμα και στην Αριστερά σαν σύνολο η βαθειά κρίση του καπιταλισμού και η άνοδος της ταξικής πάλης. Αντίθετα, αυτό που καθόρισε την πολιτική της, ήταν σε τελική ανάλυση η ανάγκη επιβολής της δικής της θέσης σαν κυρίαρχης μέσα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το έκτακτο (6ο) συνέδριο του ΣΥΝ πέρασε στην ιστορία σαν ένα από τα πιο κρίσιμα για την πορεία του κόμματος. Ο ΣΥΝ σίγουρα δεν είναι ίδιος μετά από αυτό το συνέδριο. Οι πολιτικές εξελίξεις που σηματοδότησε το συνέδριο είναι ιστορικής σημασίας για το σύνολο της Αριστεράς και καθιστούν ακόμα πιο σημαντικά και επιτακτικά τα πολιτικά καθήκοντα της ηγεσίας του ΣΥΝ.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια παρατεταμένη περίοδο λιτότητας, με αποφασιστική συρρίκνωση της παραγωγής, της κατανάλωσης και της απασχόλησης. Η κρίση έχει αρχίσει από τις μικρότερες και πιο ευάλωτες χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. Αλλά και οι άλλες θα ακολουθήσουν, ξεκινώντας από την Βρετανία.

Διαβάστε στα αγγλικά την ανάλυση από το marxist.com σχετικά με τη σφαγή του στολίσκου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια προς την αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς Λωρίδα της Γάζας.

Στην παρούσα συγκυρία οικονομικής κρίσης που διανύουμε, η αστική τάξη έχει μόνο μία επιλογή, να τσακίσει το εργατικό κίνημα. Για τον καπιταλισμό η λύση στην κρίση είναι η μαζική εξαθλίωση της εργατικής τάξης, απολύσεις, κλεισίματα εργοστασίων, πείνα και φτώχεια για την πλειοψηφία του λαού, δηλαδή η μαζική καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα η ανεργία, που όλο και θα αυξάνεται, θα μεταβληθεί σε ένα από τα πιο κομβικά ζητήματα για την επιβίωση της τάξης.

Σήμερα όσο ποτέ το κόμμα μας πρέπει να διεκδικήσει τον διακηρυγμένο στόχο του, την ηγεμονική του παρουσία στην κοινωνία, στο μαζικό κίνημα, στις τάξεις της νεολαίας, στην προοπτική της ανατροπής της κυρίαρχης πολιτικής και ιδεολογίας. Να διαμορφώσει ουσιαστικό ρόλο μέσα στις πρωτοφανείς, για το μεταπολιτευτικό σκηνικό, συνθήκες που χαρακτηρίζονται από την ισοπέδωση ιστορικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εργαζομένων και από συνταγματικές και κοινοβουλευτικές εκτροπές ασυνήθιστης αυταρχικότητας ακόμα και για την αστική νομιμότητα και ηθική.

Η συγκυρία στην οποία πραγματοποιείται το 6ο -έκτακτο- Συνέδριο του Κόμματός μας καθορίζεται από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και τις προσπάθειες της άρχουσας τάξης διεθνώς να βγει από αυτή, με το μοναδικό τρόπο που μπορεί: καταστρέφοντας τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, καταδικάζοντας έτσι την πλειοψηφία του λαού σε συνθήκες εξαθλίωσης.