Η κρίση του καπιταλισμού εκφράζεται στην ύπαρξη υψηλών ποσοστών ανεργίας ακόμα και σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό επηρεάζει τις γυναίκες και τους νέους πιο σοβαρά από ότι άλλα τμήματα της κοινωνίας. Τα ποσοστά ανεργίας στις γυναίκες είναι πολύ υψηλότερα από το μέσο όρο. Και τα στοιχεία αυτά απέχουν συνήθως από την πραγματική κατάσταση αφού δεν υπολογίζουν ένα μεγάλο αριθμό γυναικών που έχουν χάσει κάθε ελπίδα να βρουν δουλειά και δεν μπαίνουν πλέον στον κόπο να παρουσιάζονται στα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Η γενική τάση προς την προσωρινή εργασία (πίσω από το προσωπείο της «ευελιξίας») έχει τα πιο καταστροφικά αποτελέσματα στις γυναίκες. Οι περισσότερες γυναίκες, ακόμα και χωρίς αυτό, ήταν ήδη καταδικασμένες στις πλέον κακοπληρωμένες και φρικτές συνθήκες εργασίας.

Η Κομμουνιστική Διεθνής (Κ.Δ.), ακολουθώντας τις παραδόσεις του Μπολσεβίκικου κόμματος, έδωσε μεγάλη σημασία στην δουλειά στις γυναίκες και έδωσε οδηγίες προς τα κομμουνιστικά κόμματα να «επεκτείνουν την επιρροή τους στα πλατιά στρώματα του γυναικείου πληθυσμού με την οργάνωση ειδικών επαγγελματικών μηχανισμών μέσα στο κόμμα και με την καθιέρωση ειδικών μεθόδων προσέγγισης των γυναικών, με σκοπό την απελευθέρωση τους από την επιρροή της αστικής κοσμοθεωρίας ή την επιρροή των συμβιβαστικών κομμάτων και να τις εκπαιδεύσουν ώστε να είναι αποφασισμένες αγωνίστριες του Κομμουνισμού και επακόλουθα να πετύχουν την τελική απελευθέρωσή τους σαν γυναίκες».

Ο Μαρξισμός πάντα βρισκόταν στην πρωτοπορία του αγώνα για τη γυναικεία χειραφέτηση. Η 8η Μάρτη (Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας) είναι μια κόκκινη επέτειος για εμάς, καθώς συμβολίζει τον αγώνα της εργατικής τάξης ενάντια στον καπιταλισμό, την καταπίεση και τις διακρίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Δημοσιεύουμε σε τέσσερα μέρη ένα εκτεταμένο άρθρο στο οποίο υπογραμμίζονται τα πρώτα βήματα που ακολούθησε ο Μαρξισμός στον αγώνα του για τα γυναικεία δικαιώματα, τι σήμαινε η πρώτη επιτυχημένη επανάσταση για τη χειραφέτηση των γυναικών, ποιες είναι οι συνθήκες των γυναικών στον καπιταλισμό τόσο στις αναπτυγμένες χώρες, όσο και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και τέλος τίθεται το ερώτημα για το πώς θα καταργήσουμε οριστικά την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών....

Με αφορμή την αξιοσημείωτη ανάπτυξη του ρεύματος των αναρχικών στις τάξεις της νεολαίας ιδιαίτερα μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, σε αυτό το άρθρο ασχολούμαστε πολύ συνοπτικά με τις ιδέες ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αναρχισμού, του Μιχαήλ Μπακούνιν και με τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ αυτών των ιδεών και των θεμελιωδών απόψεων του μαρξισμού.

Διαβάστε στα αγγλικά ένα εξαιρετικό άρθρο του βρετανού μαρξιστή John Pickard, στο οποίο εξετάζει την ανάπτυξη της χριστιανικής θρησκείας από την επιστημονική  σκοπιά του ιστορικού υλισμού.

...Ενώ σημαντικές θεωρητικές υποθέσεις του Bakunin ριζοβόλησαν σταθερά από την υλιστική φιλοσοφία του Διαφωτισμού, ο Marx προσέκρουσε σε αυτή την παράδοση ως επί το πλείστον μόνο αφού υποβλήθηκε σε έναν σημαντικό μετασχηματισμό στα χέρια του Hegel...

Η ΘΥΕΛΛΩΔΗΣ σχέση μεταξύ Marx και Bakunin είναι μια αρκετά γνωστή υπόθεση της ιστορίας του δυτικού σοσιαλισμού. Σαν συνιδρυτικά μέλη της Διεθνούς Ένωσης των Εργαζομένων, φαίνονται να αφιερώνουν τόση ενέργεια ο ένας ενάντια του άλλου όση για τον κοινό εχθρό τους, το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι της Ann Robertson και μεταφράστηκε και πρωτοδημοσιεύτηκε στα ελληνικά στο blog "Τα παραμύθια του αναρχισμού"  Στο πρώτο μέρος αναλύονται οι βασικές φιλοσοφικές θέσεις του Bakunin.

Η παλιά διαλεκτική μέθοδος της αιτιότητας, η οποία είχε περιπέσει σε αχρηστία μετά τον μεσαίωνα, αναστήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από το μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο Χέγκελ (1770-1931). Ο Χέγκελ, ένα από τα πιο εγκυκλοπαιδικά μυαλά της εποχής του, υπέβαλε τις μορφές της τυπικής λογικής σε μια λεπτομερή κριτική και έδειξε τα όρια τους και τη μονομέρεια τους. Ο Χέγκελ έκανε την πρώτη πραγματικά ολοκληρωμένη ανάλυση των νόμων της διαλεκτικής, η οποία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία αργότερα ο Μαρξ και ο Ένγκελς ανέπτυξαν τη θεωρία του διαλεκτικού υλισμού...

Σε κάθε στάδιο της ανθρώπινης ιστορίας οι άνθρωποι είχαν κάποια εικόνα για τον κόσμο και για τη δική τους θέση τους μέσα σε αυτόν. Ανέπτυξαν δηλαδή μια φιλοσοφία. Τα κομμάτια με τα οποία συνήθιζαν να φτιάχνουν αυτή την εικόνα προέρχονταν από την παρατήρηση της φύσης και από τη γενίκευση των καθημερινών εμπειριών. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν έχουν ανάγκη από μια τέτοια φιλοσοφία ή κάποια γενική θεώρηση του κόσμου. Αλλά στην πράξη, ο καθένας από εμάς έχει μια φιλοσοφία, ακόμα και αν δεν είναι συνειδητά επεξεργασμένη. Οι άνθρωποι που ζουν σύμφωνα με τους νόμους της «κοινής λογικής» και σκέφτονται πως τα καταφέρνουν χωρίς θεωρία, στην πραγματικότητα σκέφτονται με τον παραδοσιακό τρόπο...

Δημοσιεύουμε σήμερα την εισαγωγή από το βιβλίο των Ted Grant και Alan Woods "Λένιν και Τρότσκι: Τι πραγματικά υποστήριζαν". Η εισαγωγή γράφτηκε από τον Alan Woods τον Μάρτιο του 2003, για τις ανάγκες της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου, η οποία τελικά ολοκληρώθηκε το 2008 .

Η θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης αποτέλεσε μια μεγάλη συνεισφορά του Τρότσκι, τόσο στην Μαρξιστική θεωρία, όσο και στην πορεία για τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η θεωρία αυτή αναπτύχθηκε από τον Τρότσκι στις αρχές του 1904. Ο Τρότσκι, ενώ δεχόταν ότι τα αντικειμενικά καθήκοντα που αντιμετώπιζαν οι Ρώσοι εργάτες ήταν αυτά της αστικής δημοκρατικής επανάστασης, παρ’ όλα αυτά εξήγησε πως σε μία καθυστερημένη χώρα στην εποχή του ιμπεριαλισμού, η «εθνική αστική τάξη» ήταν άρρηκτα δεμένη με τα υπολείμματα του φεουδαρχισμού από τη μια και το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο από την άλλη και συνεπώς, ήταν πλήρως ανίκανη να φέρει σε πέρας οποιοδήποτε από τα ιστορικά της καθήκοντα...

Σε μια εποχή που το ζήτημα της εξουσίας τίθεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των αγωνιστών της Αριστεράς, είναι χρήσιμο να δούμε πώς αντιμετώπιζε αυτό το ζήτημα το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα την εποχή του Λένιν. Μέσα από μια απλή ανάγνωση της σχετικής απόφασης του 1ου συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι φίλοι αναγνώστες μπορούν να αξιολογήσουν καλύτερα τις προτάσεις εξουσίας των σημερινών ηγεσιών της Αριστεράς και να βρουν μια κρυστάλλινη ταξικά και πολιτικά προσέγγιση σε αυτό το κεντρικό ζήτημα σήμερα.

Η ύπαρξη του έθνους, του εθνικού κράτους και της εθνικής συνείδησης είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της εποχής του καπιταλισμού. Πριν από την εμφάνιση του καπιταλισμού, δεν υπήρχε καμιά εθνική συνείδηση με την έννοια της σύγχρονης εποχής. Η φεουδαρχική κοινωνία κυριαρχούνταν από τον ατομικισμό και ο κόσμος έβλεπε τον εαυτό του ως μέλος του χωριού, της πόλης, της περιφέρειας, κ.λ.π. Χρειάστηκε η ανάπτυξη του καπιταλισμού, μια οικονομική επανάσταση, για να οδηγηθούν τα πράγματα στην οικογενειακή αγορά και τη συνένωση των ανθρώπων σε έθνος.

Η ιστορική κρίση του καπιταλισμού, η συνείδηση των μαζών και ο ρόλος των μαζικών οργανώσεων της εργατικής τάξης αποτελούν τις συνιστώσες ενός θεωρητικού ζητήματος ιδιαίτερα απαιτητικού. Ουσιαστικά αποτελεί το θέμα της διαφωνίας των περισσοτέρων τάσεων μέσα στους κόλπους του σοσιαλιστικού κινήματος. Το κείμενο επιχειρεί να συμπυκνώσει τη μαρξιστική απάντηση.

Δημοσιεύουμε σήμερα μια άκρως ενδιαφέρουσα συνοπτική παρουσίαση των συμπερασμάτων που περιέχονται στο κείμενο του Φρίντριχ Ένγκελς «Ο ρόλος της εργασίας στην εξανθρώπιση του πιθήκου», γραμμένη από τον Βρετανό μαρξιστή και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Socialist Appeal» σ. Ρόμπ Σιούελ.

Τούτες τις ημέρες της προεκλογικής περιόδου οι εργαζόμενοι κατακλύζονται από αμφιλεγόμενες έννοιες. «Συμμετοχική δημοκρατία», «ανοιχτή κοινωνία», «νέα εποχή» και «αλλαγή» προτείνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για την πλήρη προσχώρησή της στη λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού.

Με μια πρώτη ματιά θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η ενασχόληση με το Κομμουνιστικό Μανιφέστο απαιτεί κάποιες πρόσθετες εξηγήσεις. Πώς θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει την αξία ενός βιβλίου πού έχει γραφεί σχεδόν εδώ και 150 χρόνια; Στην πραγματικότητα το Κομμουνιστικό Μανιφέστο είναι ακόμη πιο αληθινό σήμερα, σε σχέση με το 1848 που πρωτογράφτηκε. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Τον καιρό που έγραφαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, ο κόσμος των μεγάλων μονοπωλίων ήταν ακόμη μια εικόνα του μακρινού μέλλοντος. Παρά το γεγονός αυτό, εξήγησαν τον τρόπο με τον οποίο οι "ελεύθερες επιχειρήσεις" και ο ανταγωνισμός θα οδηγούσαν αναπόφευκτα στην συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και στην συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε μονοπώλια.