Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος και τα στελέχη της τάσης στην ηγεσία που συσπειρώνονται γύρω του, ανέδειξαν με τη στάση τους εντονότερα από ποτέ, το βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει το κόμμα : απουσία μιας ξεκάθαρης αριστερής, ταξικής πολιτικής και της αντίστοιχης τακτικής, η οποία θα μπορούσε να την υπηρετήσει αποτελεσματικά. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας θα έπρεπε να καθορίζεται από τα πολιτικά καθήκοντα που θέτει στο κόμμα και στην Αριστερά σαν σύνολο η βαθειά κρίση του καπιταλισμού και η άνοδος της ταξικής πάλης. Αντίθετα, αυτό που καθόρισε την πολιτική της, ήταν σε τελική ανάλυση η ανάγκη επιβολής της δικής της θέσης σαν κυρίαρχης μέσα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το έκτακτο (6ο) συνέδριο του ΣΥΝ πέρασε στην ιστορία σαν ένα από τα πιο κρίσιμα για την πορεία του κόμματος. Ο ΣΥΝ σίγουρα δεν είναι ίδιος μετά από αυτό το συνέδριο. Οι πολιτικές εξελίξεις που σηματοδότησε το συνέδριο είναι ιστορικής σημασίας για το σύνολο της Αριστεράς και καθιστούν ακόμα πιο σημαντικά και επιτακτικά τα πολιτικά καθήκοντα της ηγεσίας του ΣΥΝ.

"...Είναι σαφές ότι ένα συνεπές αριστερό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, δεν μπορεί να περιορίζει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε εθνικά πλαίσια. Η αδυναμία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε μία χώρα, αποδείχτηκε με όλη την πορεία και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των άλλων παραμορφωμένων εργατικών κρατών. Οι Μαρξ και Ένγκελς εξηγούσαν στο «Μανιφέστο» ότι: «..ο αγώνας μας είναι εθνικός στην μορφή μόνο, αλλά διεθνιστικός στο περιεχόμενο». Με αυτή την έννοια, η ταξική πάλη δε μπορεί και δεν γίνεται να περιοριστεί σε εθνικά ή ηπειρωτικά πλαίσια και συνεπώς, πεδίο ταξικών αγώνων, είναι όχι μόνο η Ελλάδα και η Ευρώπη, αλλά ολόκληρος ο κόσμος... "