Ενώ η Σοβιετική Ένωση από την εποχή του Στάλιν και αργότερα απείχε πολύ από την ιδανική σοσιαλιστική κοινωνία, η ιστορία της μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τις τεράστιες δυνατότητες μιας εθνικοποιημένης και σχεδιασμένης οικονομίας στο πεδίο της επιστήμης και της τεχνολογίας.

Το 1917, οι Μπολσεβίκοι πήραν τον έλεγχο μιας οπισθοδρομικής, ημι-φεουδαρχικής, τριτοκοσμικής χώρας που είχε καταστραφεί από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, αυτή η χώρα μετατράπηκε σε υπερδύναμη.

Ιδίως στην παρασκευαστική βιομηχανία υποτίθεται ότι η καπιταλιστική καινοτομία βρίσκεται στο στοιχείο της. Μας λένε ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών θα οδηγήσει σε καλύτερα προϊόντα, χαμηλότερες τιμές, νέες τεχνολογίες και νέα καινοτομία. Αλλά και πάλι, μετά από μια πιο προσεκτική ματιά βλέπουμε ότι το ιδιωτικό συμφέρον χρησιμεύει περισσότερο ως εμπόδιο παρά ως καταλύτης...

Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς με το μύθο ότι ο καπιταλισμός οδηγεί στην καινοτομία, εξελίσσει την τεχνολογία και βοηθά την επιστημονική πρόοδο. Μας λένε ότι ο ανταγωνισμός, σε συνδυασμό με το κέρδος ως κίνητρο, ωθεί την επιστήμη σε νέο επίπεδο και δίνει κίνητρα στις πολυεθνικές, ώστε να εφεύρουν νέα φάρμακα και θεραπείες. Η ελεύθερη αγορά, μας λένε, είναι η κινητήριος δύναμη για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Στην πραγματικότητα όμως, τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, τα κέρδη και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι τα ισχυρότερα δεσμά που έχει γνωρίσει η επιστήμη στην πρόσφατη Ιστορία. Ο καπιταλισμός αποτελεί τροχοπέδη σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ανάπτυξης. Η επιστήμη και η τεχνολογία δεν αποτελούν εξαίρεση.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε έναν ανεδαφικό αγώνα τρομοκρατίας των πολιτών, την στιγμή που μέλη της επιστημονικής κοινότητας διαβεβαιώνουν ότι τα συμπτώματα είναι όμοια με αυτά της κοινής γρίπης, εκτός αν πρόκειται για ασθενείς με βεβαρημένο ιστορικό παθήσεων του αναπνευστικού συστήματος, ηλικιωμένους και γενικότερα, όσους ανήκουν στις λεγόμενες ομάδες υψηλού κινδύνου...

Σημειώσεις πάνω στη ζωή και το έργο του Βίλχελμ Ράιχ. Τα γραπτά του Βίλχελμ Ράιχ αποτελούν ανεκτίμητες πηγές για την κατανόηση των σχέσεων ανάμεσα στο Μαρξισμό και τη Ψυχανάλυση, χωρίς να απαιτούν την εξειδικευμένη προσέγγιση ή γνώση ενός σπουδαστή ψυχολογίας. Αν και παρεξηγημένος και μη αναγνωρισμένος ακόμα και σήμερα, πολλές σημαντικές εργασίες του αξιοποιήθηκαν από διάφορους ερευνητές και ιδιαίτερα από τη περιβόητη σχολή της Φρανκφούρτης.