Αναμφίβολα στη σημερινή εποχή ο ταξικός συσχετισμός των δυνάμεων ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ είναι εξαιρετικά ευνοϊκός για την εργατική τάξη παγκόσμια και φυσικά στην Ελλάδα. Η εργατική τάξη είναι συντριπτική πλειοψηφία στον ενεργό πληθυσμό, ενώ τα μικροαστικά στρώματα διαρκώς αποδυναμώνονται, τόσο αριθμητικά, όσο και από την άποψη του οικονομικού και κοινωνικού τους ρόλου. Επίσης, η εργατική τάξη έχει κληρονομήσει από το παρελθόν πανίσχυρες μαζικές οργανώσεις, ενώ η άρχουσα τάξη γνωρίζει καλά ότι θα απειληθεί πολύ σοβαρά η σταθερότητα του συστήματός της αν αποπειραθεί να αφαιρέσει τα στοιχειώδη κατακτημένα δημοκρατικά δικαιώματα...

Το επιτυχές πέρασμα των αντεργατικών μέτρων του Μνημονίου από την κυβέρνηση παρά τις 7 γενικές απεργίες, έχει δημιουργήσει πολλά ερωτηματικά, αλλά και ισχυρά αποθέματα σύγχυσης στους αγωνιστές της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Το κύρια ερωτήματα είναι το τι πραγματικά έφταιξε και το αν τελικά μπορούσε το εργατικό κίνημα να έχει ματαιώσει το πέρασμα του Μνημονίου. Μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα έχει ζωτική σημασία για την ανάκτηση της αναγκαίας αυτοπεποίθησης από την πλευρά του κινήματος και της πρωτοπορίας του.

Ο Ομπάμα έχει αρχίσει να βγάζει τα αναγκαία συμπεράσματα. Νωρίς τον Δεκέμβρη ανακοίνωσε το σχέδιο του για αποστολή 30.000 αμερικάνων στρατιωτών στο Αφγανιστάν, όμως επίσης ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντέξουν την επί μακρόν παραμονή τους εκεί. «Ο πλούτος μας προσφέρει θεμελίωση στην εξουσία μας», είπε στους εκπαιδευόμενους στο Γουέστ Πόιντ. «Πληρώνει για το στρατό μας. Υπογραμμίζει τη διπλωματία μας. Προωθεί τις δυνατότητες του λαού μας και επιτρέπει επενδύσεις σε νέες βιομηχανίες. Γι’ αυτό η θητεία των στρατιωτών μας στο Αφγανιστάν δεν μπορεί να είναι επ’ αόριστον» είπε έπειτα, «επειδή το έθνος για το οποίο πάνω απ’ όλα ενδιαφέρομαι είναι το δικό μας».

Το κέντρο βάρους της παγκόσμιας ιστορίας μετακινείται από τη Δύση προς την Ασία και τον Ειρηνικό και πάνω απ’ όλα, προς την Κίνα που δεν είναι μόνο μια οικονομική, αλλά και μια στρατιωτική δύναμη. Αργά ή γρήγορα, αυτή η δύναμη θα έρθει σε σύγκρουση με τις Η.Π.Α για τον έλεγχο της Ασίας και του Ειρηνικού. Ήδη το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας προς τις ΗΠΑ, έχει προκαλέσει προστατευτικές τάσεις στις ΗΠΑ. Αυτές οι τάσεις θα ενταθούν την επόμενη περίοδο, καθώς οι μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις επιδιώκουν να εξάγουν την ανεργία στους ανταγωνιστές τους.

Τρόφιμα, φάρμακα και τιμολόγια ΔΕΚΟ με συντελεστή 23%! Νέα φορολογικά μέτρα αναμένεται ότι θα προωθήσει η κυβέρνηση από τον Σεπτέμβριο, με στόχο την άντληση πρόσθετων εσόδων της τάξεως των 4,2 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και του in.gr το νέο πακέτο φορολογικών μέτρων θα περιλαμβάνει:
Tη μετάταξη, βάση του μνημονίου, προϊόντων από τον συντελεστή του 11% στο συντελεστή του 23%. Σήμερα, στο 11% ανήκουν μεταξύ άλλων τα τρόφιμα, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, τα φάρμακα, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια. Από τη μετάταξη προϊόντων πρέπει να αντληθεί ένα δισ. ευρώ μέσα στο 2011.

Πρωταθλήτρια στις αυξήσεις σε πολλά προϊόντα ευρείας κατανάλωσης παραμένει η Ελλάδα μεταξύ των χωρών της ΕΕ, σύμφωνα με την ανάλυση τιμών που πραγματοποίησε το ΕΛΚΕΚΑ και αφορά τον Ιούνιο του 2010 σε σχέση με τον Ιούνιο του 2009.

Αποφάσισαν να μην παραμείνουν με τα χέρια σταυρωμένα απέναντι στην πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα και την κοινωνική εξαθλίωση, στην οποία οδηγούν τα σκληρά μέτρα της κυβέρνηση....Αναδημοσίευση από τη σημερινή "Ελευθεροτυπία".

Όλα δείχνουν σήμερα ότι έχουμε επιστρέψει στην κατάσταση που περιέγραψε ο Τρότσκι το 1938 στο «Μεταβατικό Πρόγραμμα»: σε μία οργανική κρίση του καπιταλισμού χωρίς διέξοδο πέρα από διαρκείς περικοπές και πτώση του βιοτικού επιπέδου. Παρ’ όλα αυτά, όταν ο Τρότσκι έγραψε για μία οργανική κρίση, δεν εννοούσε ότι δεν ήταν πιθανή μία ανάκαμψη στην οικονομία. Ο κύκλος ανάκαμψης - ύφεσης δεν πρόκειται να εξαφανιστεί μέχρι να ανατραπεί ο καπιταλισμός. Αλλά ο χαρακτήρας του κύκλου δεν είναι ο ίδιος κατά τη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής παρακμής, όπως ήταν στην περίοδο της νεανικής του επέκτασης...

Ανεξάρτητα από τη μορφή που θα πάρει η ενδεχόμενη χρεοκοπία - λιγότερο ή περισσότερο ελεγχόμενη για τους πιστωτές, με έξοδο από το ευρώ ή όχι - το βέβαιο είναι ότι οι αστοί και οι πιστές σε αυτούς κυβερνήσεις, θα επιχειρήσουν να την φορτώσουν στις πλάτες των εργαζόμενων μαζών. Η σημερινή άγρια λιτότητα του Μνημονίου θα φαντάζει σαν όαση κοινωνικού κράτους. Θα υπάρξουν μαζικές απολύσεις στο δημόσιο, μια μερική ή ολική στάση πληρωμής μισθών και συντάξεων, η δέσμευση των καταθέσεων και μια εφιαλτική αύξηση των περικοπών των κρατικών δαπανών μέχρι του επιπέδου των διακοπών ηλεκτροδότησης κλπ. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα θα είναι η μαζική φτώχεια και ανεργία...

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυτή τη στιγμή κινείται κοντά στο 125% του ΑΕΠ και εκτιμάται από το ΔΝΤ ότι στην επόμενη διετία θα ανέλθει στο 149%. Με αυτούς τους ρυθμούς, το 2014 θα ανέλθει κοντά στο 167%. Δηλαδή από 310 δισ. ευρώ περίπου που ήταν τον περασμένο Μάη, θα φθάσει στα 375 δισ. ευρώ. Επιπρόσθετα, τα ομόλογα που λήγουν μέσα στην επόμενη πενταετία προσεγγίζουν τα 250 εκ. ευρώ.

Μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της διεθνούς κρίσης, ο ελληνικός καπιταλισμός βιώνει ένα πρωτοφανές αδιέξοδο, που αποτυπώνεται με την ταχύτατη διολίσθησή του προς την πλήρη και πολύπλευρη χρεοκοπία. Με γοργούς ρυθμούς, υφίσταται μια επιδείνωση σε όλα τα βασικά του μεγέθη. Είναι ενδεικτικά τα στοιχεία της ΕΣΥΕ που δημοσιεύθηκαν τον Ιούνιο. Τα στοιχεία για το ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2010 έδειξαν μείωση κατά 2,5% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2009. Στο ίδιο διάστημα, οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 14,6%, σημειώνοντας πτώση για 10 συνεχόμενα τρίμηνα (!!)...

Ένα απέραντο σκοτάδι λιτότητας, φτώχειας και ανεργίας απλώνεται πάνω από ολόκληρο τον πλανήτη, εκφράζοντας το μέγεθος του ιστορικού αδιεξόδου και της παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, ότι η παρούσα κρίση, η μεγαλύτερη από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι μια κλασσική καπιταλιστική κρίση υπερπαραγωγής. Η αιτία δηλαδή, που βρίσκεται στη «ρίζα» της κρίσης, είναι το γεγονός ότι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα εμποδίζεται από τα στενά όρια των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του θεματοφύλακά τους, του εθνικού κράτους...

Ο καθηγητής κ. Ε. Τσακαλώτος (μέλος του Κοκκινοπράσινου δικτύου του ΣΥΝ και της σημερινής ηγετικής ομάδας του κόμματος) στην ομιλία του στο συνέδριο του ΣΥΝ, υπερασπιζόμενος το κείμενο θέσεων της πλειοψηφίας της ΚΠΕ ανέφερε πως η ιδεολογική βάση του ΣΥΝ είναι σήμερα ο «δημιουργικός μαρξισμός»... Η εντύπωση που αμέσως δόθηκε σε όσους έχουν μια στοιχειώδη επαφή με τη μαρξιστική θεωρία πως αυτός ο «δημιουργικός μαρξισμός» συγγενεύει με τη «δημιουργική λογιστική» (και τα γνωστά θαύματά της) αποδείχτηκε περίλαμπρα μόλις λίγες ώρες αργότερα: κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για τις τροπολογίες στο κείμενο-«κορμός» της πολιτικής απόφασης, υπερασπιζόμενος τη θέση περί «επανίδρυσης της Ε.Ε.» που προέβαλε το κείμενο της πλειοψηφίας, ο καθηγητής ισχυρίστηκε πως δεν υπάρχει καμία ουσιώδης διαφορά ανάμεσα σε αυτήν τη θέση και τη θέση για «ανατροπή της Ε.Ε.»...

Το τελευταίο διάστημα ο πρόεδρος και τα στελέχη της τάσης στην ηγεσία που συσπειρώνονται γύρω του, ανέδειξαν με τη στάση τους εντονότερα από ποτέ, το βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει το κόμμα : απουσία μιας ξεκάθαρης αριστερής, ταξικής πολιτικής και της αντίστοιχης τακτικής, η οποία θα μπορούσε να την υπηρετήσει αποτελεσματικά. Η πολιτική της ηγετικής ομάδας θα έπρεπε να καθορίζεται από τα πολιτικά καθήκοντα που θέτει στο κόμμα και στην Αριστερά σαν σύνολο η βαθειά κρίση του καπιταλισμού και η άνοδος της ταξικής πάλης. Αντίθετα, αυτό που καθόρισε την πολιτική της, ήταν σε τελική ανάλυση η ανάγκη επιβολής της δικής της θέσης σαν κυρίαρχης μέσα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το έκτακτο (6ο) συνέδριο του ΣΥΝ πέρασε στην ιστορία σαν ένα από τα πιο κρίσιμα για την πορεία του κόμματος. Ο ΣΥΝ σίγουρα δεν είναι ίδιος μετά από αυτό το συνέδριο. Οι πολιτικές εξελίξεις που σηματοδότησε το συνέδριο είναι ιστορικής σημασίας για το σύνολο της Αριστεράς και καθιστούν ακόμα πιο σημαντικά και επιτακτικά τα πολιτικά καθήκοντα της ηγεσίας του ΣΥΝ.

"...Είναι σαφές ότι ένα συνεπές αριστερό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα, δεν μπορεί να περιορίζει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε εθνικά πλαίσια. Η αδυναμία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε μία χώρα, αποδείχτηκε με όλη την πορεία και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των άλλων παραμορφωμένων εργατικών κρατών. Οι Μαρξ και Ένγκελς εξηγούσαν στο «Μανιφέστο» ότι: «..ο αγώνας μας είναι εθνικός στην μορφή μόνο, αλλά διεθνιστικός στο περιεχόμενο». Με αυτή την έννοια, η ταξική πάλη δε μπορεί και δεν γίνεται να περιοριστεί σε εθνικά ή ηπειρωτικά πλαίσια και συνεπώς, πεδίο ταξικών αγώνων, είναι όχι μόνο η Ελλάδα και η Ευρώπη, αλλά ολόκληρος ο κόσμος... "

Διαβάστε στις σημερινές επιλογές μας από τον Κυριακάτικο Τύπο : από την  «Αυγή» ένα άρθρο των «FINANCIAL TIMES» που αποτελεί μια ενδεικτική παρουσίαση των απόψεων των διεθνών επιτελείων του κεφαλαίου για το μέλλον της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας, από την «Ελευθεροτυπία» μια εξαιρετική έρευνα για τη ληστεία των ασφαλισμένων από τους φαρμακοβιομήχανους και τέλος, από τον «Ριζοσπάστη» μια αποκαλυπτική ανάλυση για την κατάσταση στην Αιτή που δείχνει ότι οι επιπτώσεις του σεισμού ήταν ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα του ιμπεριαλισμού.

Οι Δανοί Μαρξιστές που εκδίδουν το περιοδικό «Σόσιαλιστ Στάντπακτ» μοίρασαν την ακόλουθη προκήρυξη στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που έγιναν έξω από την σύνοδο της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή. Εξηγούν την ανάγκη να συνδυαστεί ο αγώνας ενάντια στην κλιματική καταστροφή με την πάλη για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, για το δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζόμενων ανθρώπων και όχι για τα κέρδη.

Στις σημερινές επιλογές μας από τον Κυριακάτικο Τύπο περιλαμβάνονται δύο από τη σειρά τεσσάρων άρθρων του Α. Πετρόπουλου στην Αυγή σχετικά με τις προτάσεις Λοβέρδου για το Ασφαλιστικό, όπου καταδεικνύεται ο επικίνδυνος και αντιδραστικός χαρακτήρας τους, μια ανάλυση από το Ριζοσπάστη για το υπό κατάρρευση καπιταλιστικό ιρλανδικό "θαύμα", ενώ τέλος από την Ελευθεροτυπία επελέγη ένα άρθρο του Χρ. Ιωάννου σχετικά με την ταυτότητα των διεθνών οίκων που ελέγχουν το αξιόχρεο των οικονομιών.