ΠΑΚΙΣΤΑΝ: Η ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ

Του Lah Kahn, εκδότη του μαρξιστικού περιοδικού “Struggle”

Η κατάσταση στο Πακιστάν έχει υπονομευθεί από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Η πτώση των Ταλιμπάν αποτέλεσε μια ταπεινωτική ήττα για το Πακιστάν και τη στρατιωτική του άρχουσα κλίκα. Το καθεστώς στο Πακιστάν είναι αδύναμο και διεφθαρμένο και γι’ αυτό μπορεί ακόμα και να ανατραπεί, καθώς ο μόνος που το στηρίζει αυτή τη στιγμή είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Οι ΗΠΑ ανακούφισαν προσωρινά το καθεστώς από το βάρος των χρεών εξαργυρώνοντας την υποστήριξή του στον πόλεμο. Η Ουάσιγκτον έδωσε στο Πακιστάν με τη μορφή επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους 600 δις δολάρια, ενώ την ίδια στιγμή απέσυρε τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν πριν 3 χρόνια στην Ινδία και στο Πακιστάν για τις δοκιμές των ατομικών τους όπλων. Όμως αυτό είναι ένα ασήμαντο ποσό, συγκρινόμενο με το τεράστιο εξωτερικό χρέος του Πακιστάν.

Το 34% του πληθυσμού επίσημα θεωρείται ότι ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 60% του προϋπολογισμού ξοδεύεται στην αποπληρωμή των τόκων του εξωτερικού χρέους και το 40% πηγαίνει για πολεμικές δαπάνες. Μόνο 2% διατίθεται για την εκπαίδευση. Οι δαπάνες για την υγεία φτάνουν στα 2 αμερικάνικα cents κατά κεφαλή ανά ημέρα… Και παρ’ όλα αυτά ο ιμπεριαλισμός μέσα από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα συνεχώς πιέζει το Πακιστάν για περαιτέρω περικοπές του προϋπολογισμού.

Η φιλελευθεροποίηση είχε ένα καταστροφικό αποτέλεσμα για την πακιστανική οικονομία. Όταν μειώθηκαν οι δασμοί κατά 64%, έκλεισαν 3462 εργοστάσια! Επιπρόσθετα σ’ αυτό, υπάρχει μία ανηλεής πίεση για ιδιωτικοποιήσεις που οδηγούν σε νέα κλεισίματα εργοστασίων και σε μαζική ανεργία. Το κλείσιμο δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων επηρεάζει ασφαλώς τους φτωχούς, γιατί οι πλούσιοι έχουν πρόσβαση στην ιδιωτική υγεία και παιδεία.

Ο πόλεμος έχει κλονίσει τις μάζες και αύξησε περισσότερο την ήδη υπάρχουσα αστάθεια. Στην αρχή οι φονταμενταλιστές έκαναν αρκετό θόρυβο, αλλά στην πραγματικότητα, δεν έχουν βαθιές ρίζες μέσα στις μάζες. Μπορούν να παραμεριστούν εντελώς όταν η εργατική τάξη αρχίσει να κινείται. Αυτό που απαιτείται είναι ένα ανεξάρτητο ταξικό πρόγραμμα.