ΟΙ  ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ

Οι συνέπειες της κρίσης στην Εκκλησία είναι αποφασιστικής σημασίας για την  ελληνική κοινωνία. Για να ανακαλύψουμε τις κοινωνικές ρίζες αυτής της κρίσης πρέπει να την συνδέσουμε απαραίτητα με τη φύση του ελληνικού καπιταλισμού. Η λειτουργία και τα ήθη των θεσμών στη χώρα είναι καθρέπτης της φύσης της ελληνικής άρχουσα τάξης. Άλλωστε τα συμφέροντα των επίλεκτων στελεχών των θεσμών, ταυτίζονται με αυτά της αστικής τάξης.

Ιδιαίτερα η εκκλησιαστική ιεραρχία, με τον σημαντικό οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό της ρόλο είναι ένα οργανικό τμήμα του αστικού κράτους. Ο χαφιές, ο παπάς κι ο δικαστής, μαζί με τον αξιωματικό, αποτελούσαν πάντα τα παραδοσιακά στηρίγματα του κράτους. Πρέπει να τονιστεί συνεπώς, πως όλες αυτές τις μέρες δεν ζήσαμε την αποκάλυψη ενός σάπιου «παρακράτους», αλλά αυτήν της σήψης που φωλιάζει στην καρδιά του ίδιου του αστικού κράτους.

ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Η κρίση στην Εκκλησία σηματοδοτεί μια μεταβολή της κοινωνικής συνείδησης απέναντι στους θεσμούς και τις παραδοσιακές ιδέες της αστικής τάξης. Είναι χαρακτηριστικά τα στοιχεία που δημοσιεύονται καθημερινά από σχετικά γκάλοπ. Το 48% της κοινής γνώμης τάσσεται υπέρ του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους, με ένα 35% μόνο να εκφράζει αντίθετη άποψη («Ελευθεροτυπία» 23/2/2005). Αξιοσημείωτο στοιχείο για την έκταση της μεταστροφής της κοινής γνώμης, είναι ότι στους ψηφοφόρους της Ν.Δ το ποσοστό υπέρ του χωρισμού κυμαίνεται στο 44%! Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία έρευνας που δημοσίευσε η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στις 6/3/2005 και δείχνουν ότι το 73% της κοινής γνώμης κρίνει «ότι η κατάσταση της Εκκλησίας θα επηρεάσει τη σχέση των ανθρώπων μαζί της».  Ένα 36% μάλιστα προχωρεί ακόμα περισσότερο και εκτιμά ότι «ο κλονισμός της εμπιστοσύνης θα φτάσει μέχρι να αλλάξει τα δεδομένα γύρω από την ίδια την θρησκευτική πίστη των ανθρώπων», ενώ το 50,6 % πιστεύει ότι η Εκκλησία δεν είναι πλέον σε θέση να μιλάει στο όνομα των αξιών της κοινωνίας!

Κρίσιμο ζήτημα για την αστική τάξη είναι το ότι η κρίση ξεσπά την παραμονή μιας ολομέτωπης επίθεσης στους εργαζόμενους. Η μειωμένη αξιοπιστία βασικών αστικών θεσμών αναπόφευκτα θα επηρεάσει τον ταξικό συσχετισμό δύναμης στις μάχες που έρχονται, κάνοντάς τον πιο ευνοϊκό για το εργατικό κίνημα. Τέλος, μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος Χριστόδουλος με την μεγάλη δημοτικότητα που απολάμβανε, αποτελούσε για την αστική τάξη μια «χρυσή πολιτική εφεδρεία» για μελλοντικές περιόδους, κατά τις οποίες θα χρειάζεται πρόσωπα «εθνικής» αποδοχής για να παίξουν ρόλο κυματοθραύστη των ταξικών συγκρούσεων. Ύστερα από αυτή την κρίση κανείς πλέον δεν μπορεί να ισχυριστεί σοβαρά ότι ο ίδιος ή κάποιος άλλος εκκλησιαστικός παράγοντας μπορεί να παίξει έναν τέτοιο κρίσιμο ρόλο στο μέλλον.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ελληνική αστική τάξη εδώ και 100 χρόνια απέδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένη να επιβάλει τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Ερχόμενη στο προσκήνιο της ιστορίας σε μια εποχή που ο καπιταλισμός είχε ήδη μπει στην ιμπεριαλιστική του παρακμή, η ελληνική αστική τάξη από τα πρώτα της βήματα στράφηκε σε αντιδραστικές λύσεις για να επιβληθεί στο μαχητικό ελληνικό προλεταριάτο. Αυτό έκανε την αντιδραστική Εκκλησιαστική Ιεραρχία φυσικό της σύμμαχο. Από την πλευρά της η Ιεραρχία ευγνωμονώντας την αστική τάξη για την υλική της στήριξη, ευλογούσε όλες της αντιδραστικές της επιλογές (καταστολή κινημάτων, πραξικοπήματα, διώξεις αγωνιστών κ.λ.π).

Την εύνοια της αστικής τάξης απέναντι στην  Εκκλησία την διαπιστώσαμε πολλές φορές την τελευταία 5ετία. Την συναντήσαμε στην άτολμη στάση της εκλεκτής της αστικής τάξης κυβέρνησης Σημίτη απέναντι στις απειλές και τις προκλήσεις του Χριστόδουλου. Θαυμάσαμε επίσης την αδιαντροπιά της, όταν ο ηγέτης του κόμματος του κεφαλαίου υπέγραψε σαν «καλός χριστιανός» στο δημοψήφισμα για τις ταυτότητες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν το νομοσχέδιο του Υπ. Παιδείας που υπάγει τις σχολές Θεολογίας της κρατικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κάτω από τον πλήρη έλεγχο της Ιεραρχίας και του Αρχιεπίσκοπου προσωπικά.

Αναμφισβήτητα στο στρατόπεδο των αστών πολιτικών και διανοουμένων αυξήθηκαν οι φωνές που μιλάνε για χωρισμό κράτους και Εκκλησίας, κάτι που είναι φυσικό κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής για τα σκάνδαλα. Αυτό όμως που επιδιώκει η μεγάλη μερίδα της αστικής τάξης και το δείχνει σαφώς η στάση της κυβέρνησης, είναι ένα βιαστικό φτιασίδωμα της εικόνας της Εκκλησίας, με κάποιες παραιτήσεις κορυφαίων στελεχών της ή και του ίδιου του Χριστόδουλου, χωρίς όμως να θιγούν οι σχέσεις του κράτους μαζί της. Οι αστοί συνειδητοποιούν ότι η επερχόμενη όξυνση της ταξικής πάλης θα διαμορφώσει για αυτούς συνθήκες  έντονης κοινωνικής απομόνωσης και τότε η παραδοσιακή επιρροή της ορθοδοξίας, έστω και σοβαρά τραυματισμένη, θα τους είναι υπερπολύτιμη. Έτσι η μόνη δύναμη που μπορεί να επιβάλει έναν ριζικό διαχωρισμό του Κράτους από την Εκκλησία είναι η εργατική τάξη.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -  ΚΡΑΤΟΥΣ  ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ

Οι μαρξιστές υποστηρίζουν με αποφασιστικότητα κάθε μέτρο που οδηγεί στον ριζικό διαχωρισμό του Κράτους από την Εκκλησία και αποδυναμώνει τον κοινωνικό ρόλο της αντιδραστικής Εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Αυτά τα μέτρα ενδεικτικά μπορεί να είναι τα εξής :

-         Άμεση απεμπλοκή της Εκκλησίας από δραστηριότητες κοινωνικών υποχρεώσεων ή άσκησης δικαιωμάτων (γάμοι, δήλωση παιδιών, διαζύγια, κηδείες κ.λ.π.)

-         Κατάργηση κάθε θρησκευτικής κατήχησης σε χώρους κρατικής ευθύνης (θρησκευτική διδασκαλία σε σχολεία – στρατώνες), κάθε θρησκευτικού συμβολισμού ή τελετουργίας σε δημόσιες, κρατικές δραστηριότητες (θρησκευτικές ορκωμοσίες, ανάρτηση συμβόλων  σε δημόσια κτίρια κ.λ.π.)

-         Σταμάτημα της μισθοδοσίας των ιερέων από το κράτος, καθώς και κάθε άλλης οικονομικής παροχής του κράτους προς την Εκκλησία.

-         Κοινωνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και αξιοποίησή της για την άσκηση κοινωνική πολιτικής. Σε μια εποχή σκληρής λιτότητας για την εργατική τάξη ο πλούτος της Εκκλησίας είναι προκλητικός. Μόνο στην ιδιοκτησία της Μητρόπολης της Κέρκυρας ανήκει περιουσία αξίας της 1,6 τρις δ.ρ.χ. («Traffic» 27/3). Το 2000 η Εκκλησία εμφανίζονταν να κατέχει 70 δις δρχ μόνο σε μετοχές στο χρηματιστήριο, ενώ συνεχίζει να είναι μεγαλομέτοχος στην Εθνική Τράπεζα. Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς η συνολική της περιουσία ξεπερνά κατά πολύ την κρατική! (Πηγή : ιστοσελίδα της «Ελευθεροτυπίας»).