ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ "ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ" ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Κάθε μέρα κι ένα νέο επεισόδιο στο σήριαλ της διαφθοράς. Αυτοί που μέχρι χτες κουνούσαν τη ρομφαία της φιλοπατρίας, της ηθικής και του δικαίου, υπεξαιρούν δισεκατομμύρια, «κάνουν πλάτες» σε μεγαλέμπορους ναρκωτικούς και φτιάχνουν εγκληματικά κυκλώματα…

Η  «Δικαιοσύνη» και η Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν δύο θεσμοί που παραδοσιακά τα γκάλοπ τους έφερναν πρώτους σε αξιοπιστία. Ήταν οι θεσμοί - «στηρίγματα» της κοινωνίας με τους λιγότερους τριγμούς. Κι όμως, λίγες μόνο μέρες ξεγυμνώματος της κίβδηλης φύσης τους έφθαναν για να απαξιωθούν στα μάτια ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Το περίφημο σλόγκαν «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» δεν προβλέπεται πλέον να ακούγεταί συχνά από τα στόματα των απλών ανθρώπων του μόχθου. Επίσης είναι πια πολύ δύσκολο να τρέξουν σε Εκκλησιαστικά συλλαλητήρια χιλιάδες απόκληροι αυτής της κοινωνίας, υπακούοντας στα κελεύσματα της Εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Η αγιοσύνη και η ιερότητα των θεσμών μέσα σε λίγες μέρες πήγε περίπατο. Αυτό που μένει χαραγμένο στην κοινωνική συνείδηση είναι τα σκάνδαλα, ο προκλητικός πλουτισμός, η  υποκρισία, η επίδειξη εξουσίας.

«Μα παντού υπάρχουν κακοί» σπεύδουν να μας θυμίσουν οι ηθικολόγοι της άρχουσας τάξης, που έχοντας χάσει τη μιλιά τους από την αποκάλυψη της ξιπασιάς και της αθλιότητας των «λειτουργημάτων» και των «λειτουργών» τους, ψελλίζουν πάλι τα γνωστά τροπάρια για «μέτρα» και «κάθαρση». Φυσικά δεν τους πιστεύει κανείς και αυτό είναι το μεγάλο τους πρόβλημα. «Τους σιχαθήκαμε όλους αυτούς τους κυρίους, δεν πιστεύουμε κανέναν», αυτή είναι η φράση που ακούγεται καθημερινά στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές, στα καφενεία, στις λαϊκές αγορές. Αυτή η «γενική απαξία των θεσμών» έχει γίνει ήδη γίνει ένας βασανιστικός πονοκέφαλος για την αστική τάξη. Έχοντας ήδη έμμεσα αναγγείλει μια σαρωτική επίθεση στο ασφαλιστικό και τις εργασιακές σχέσεις, χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε αρραγείς και αξιόπιστους τους θεσμούς της. Τη Δικαιοσύνη για να στήσει τη γνωστή βιομηχανία αποφάσεων για «παράνομες και καταχρηστικές απεργίες» και την Εκκλησία για να ευλογήσει της ταξικές επιλογές της και να  δηλητηριάσει το λαό με εθνικιστικά ή μοιρολατρικά  κηρύγματα.

Όμως το πέπλο της ηθικολογίας και της περιπτωσιολογίας πίσω από το οποίο η αστική τάξη προσπαθεί να κρυφθεί, είναι ξεφτισμένο και τρύπιο. Πίσω του αρχίζουν να φαίνονται καθαρά τα αίτια της κρίσης των θεσμών της. Γιατί αυτή η κρίση δεν είναι κρίση των θεσμών, των ηθών και των αξιών γενικά. Είναι κρίση των αστικών θεσμών, των αστικών ηθών και των αστικών αξιών. Δεν είναι αποτέλεσμα της ανηθικότητας και της διαφθοράς του ενός ή του άλλου ιερέα ή δικαστή. Είναι η αντανάκλαση στο θεσμικό εποικοδόμημα της κρίσης που υπάρχει στα θεμέλια του ελληνικού καπιταλισμού, είναι συνέπεια της αδυναμίας του να αναπτύξει της παραγωγικές δυνάμεις εξασφαλίζοντας ευημερία και πρόοδο για την ελληνική κοινωνία. Οι απάτες και η προκλητική συμπεριφορά των δικαστών και των παπάδων είναι πιστό αντίγραφο των αρπακτικών ηθών και των απάνθρωπων πρακτικών των μεγαλοαστών αφεντικών τους,  των «θεσμικών» κυρίων της «αγοράς». Κι αυτά τα φαινόμενα βεβαίως δεν αντιμετωπίζονται με «μέτρα» και «καθάρσεις». Θα κλιμακώνουν την οξύτητά τους, όσο το μέλλον αυτού του συστήματος θα γίνεται πιο ασταθές και αβέβαιο.