ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ:
Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΗΓΕΣΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΜΠΝΕΕΙ
Του Στέλιου Ματαράγκα
Αυτό είναι το βασικό μήνυμα που βγήκε από την ετήσια εκλογοαπολογιστική συνέλευση των αντιπροσώπων των
συνδικάτων του Εργατικού Κέντρου Κεφαλληνίας και Ιθάκης που πραγματοποιήθηκε
την 20η Μαρτίου 2005.
Στην σημερινή εποχή που η εργατική τάξη της χώρας μας
δέχεται βροχή τα κτυπήματα από την μεγαλοαστική τάξη σε όλα τα επίπεδα όπως της
ανεργίας, της ακρίβειας, της καταστρατήγησης του ωραρίου της αλλαγής των
εργασιακών σχέσεων, είναι ανάγκη να οργανωθεί σωστά η αντίσταση στην κατήφορα, και να πραγματοποιηθεί η ανασύνταξη των δυνάμεων
της.
Όπως
αποδείχτηκε στην έντονη συζήτηση που διεξήχθη μεταξύ της πλειοψηφίας των
αντιπροσώπων και τη μειοψηφία του ΠΑΜΕ, αναδείχτηκε σαν πρώτο ζήτημα η ενότητα
των εργαζομένων που πρέπει να σφυρηλατηθεί σε ένα ταξικό πρόγραμμα και ενιαίο
μέτωπο των εργαζομένων και όχι οι
κομματικές γραμμές που ευνοούν την διάσπαση του εργατικού κινήματος που
για ψηφοθηρικούς λόγους που προωθεί το ΠΑΜΕ με διάφορους τρόπους, ξεχωριστές
πορείες την Πρωτομαγιά, συκοφάντηση των πραγματικών
ταξικών δυνάμεων κτλ.
Επίσης αναδείχθηκε σε πρώτο ζήτημα
ό,τι πολλές φορές η εμπειρία των ταξικών
συνδικαλιστών που βρίσκονται μέσα στην εργατική τάξη είναι πιο κοντά στης
πραγματικές διαθέσεις των εργαζομένων και όχι η αντίληψη των γραφειοκρατικών
κομματικών στελεχών που από τα γραφεία τους ξεκομένοι
βρίσκονται στο δικό τους κόσμο.
Επίσης τονίστηκε ιδιαίτερα ότι η εργατική
τάξη, ελληνική και ξένη χρειάζονται ένα πολιτικό όραμα μιας νέας κοινωνίας που
οι εργάτες θα είναι πράγματι η κυρίαρχη δύναμη και όχι τα αποκρουστικά
σταλινικά καθεστώτα που οι απομονωμένοι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ πρόβαλαν.
Η αρχή αυτή
ανοίγει μια νέα προοπτική στο εργατικό κίνημα και έχει όλη την δυνατότητα να
αφομοιώσει και να συμβαδίζει με ότι πιο γνήσιο έχει αναδείξει το Μαρξιστικό κίνημα.
Η μαρξιστική τάση μας, με τον αντιπρόσωπο
και τους φίλους της έπαιξε τον
κύριο ρόλο στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση του
εργατικού κινήματος Κεφαλληνίας στο να διαμορφωθεί η αντίληψη ότι η εργατική
τάξη χρειάζεται νέα ηγεσία που να εμπνέει τους αγώνες που έρχονται.
|