Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ «MILITANT» ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

Δυστυχώς όμως μετά την κατάρρευση του σταλινισμού, η ιδεολογική και πολιτική υποχώρηση που ακολούθησε, σε συνδυασμό με τις σεχταριστικές απόψεις της πλειοψηφίας της ηγεσίας του «Μilitant» και της Διεθνούς υπό τον Πήτερ Τάφ, κατέστρεψαν σταδιακά το κύρος του «Μilitant» και οδήγησαν σε μια οδυνηρή διάσπαση τη Διεθνή που αναπτύχθηκε με αυτό ως κύριο σημείο αναφοράς. Το 1991 ο Τέντ διαφώνησε με τον σεχταριστικό τρόπο χτισίματος του κόμματος έξω από τις μαζικές εργατικές οργανώσεις που υπεράσπιζαν οι υποστηριχτές του Τάφ και για αυτό το λόγο διαγράφτηκε. Γρήγορα η γραφειοκρατική επίθεση ενάντια στον ιδρυτή της Διεθνούς και τις ιδέες του προκάλεσε όπως ήταν φυσικό κρίση και διάσπαση σε όλη τη Διεθνή.

Ο Τέντ σε ηλικία 79 ετών βρέθηκε με γραφειοκρατικά μέσα έξω από το πολιτικό του δημιούργημα, το οποίο το έβλεπε μέρα με τη μέρα να διολισθαίνει πιο βαθιά στο σεχταρισμό. Όμως αυτό δεν τον έκανε καθόλου να χάσει το κουράγιο και τον επαναστατικό του ενθουσιασμό. Μαζί με τον Άλλαν Γούντς, τον Ρόπμπ Σιούελ και πάνω από 3 εκατοντάδες άλλα στελέχη του «Μilitant» εξέδωσαν το περιοδικό «Σοσιαλιστική Έκκληση» («Socialist Appeal») και το καλοκαίρι του 1992 πήραν την πρωτοβουλία για την ίδρυση της «Επιτροπής για μια Μαρξιστική Διεθνή», του αρχικού πυρήνα της σημερινής Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΤΕΝΤ

Αυτή η Διεθνής με την πολιτική καθοδήγηση του Τέντ,  μέχρι το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000 απέκτησε σχεδόν 30 τμήματα σε 5 πέντε ηπείρους, από 10 τμήματα σε 2 ηπείρους που διέθετε το 1992, με τα περισσότερα από αυτά ριζωμένα στο εργατικό κίνημα. Το πιο επιτυχημένο παράδειγμα δουλειάς αυτής της Διεθνούς προέρχεται σήμερα από το Πακιστανικό της τμήμα που σήμερα αριθμεί 2000 μέλη, διαθέτει εκλεγμένο εκπρόσωπο στο κοινοβούλιο και τη φήμη της ισχυρότερης αριστερής δύναμης στη χώρα. Ισχυρά τμήματα υπάρχουν επίσης στην Ισπανία, την Ιταλία, το Μεξικό και σε χώρες κλειδιά για την παγκόσμια επανάσταση όπως η Βενεζουέλα, ενώ η Διεθνής Μαρξιστική Τάση διαθέτει επίσης ένα αποφασιστικής σημασίας καθημερινό πολιτικό-ιδεολογικό μέσο, την μεγαλύτερη σε αριθμό επισκέψεων μαρξιστική ιστοσελίδα, την «In defence of Marxism» (www.marxist.com).

Η Μαρξιστική Τάση με την εφημερίδα της «Μαρξιστική Φωνή» αποτελεί το ελληνικό τμήμα αυτής της Διεθνούς, που πολιτικά θεμελίωσε ο Τέντ Γκράντ και στον ενάμιση χρόνο της ύπαρξής της προσπαθεί να κρατήσει ψηλά τη σημαία των ιδεών και των μεθόδων του Τέντ, που αποτέλεσαν την φυσική συνέχεια των ιδεών και μεθόδων των μεγάλων επαναστατών δασκάλων Μάρξ, Ένγκελς, Λένιν και Τρότσκι.

ΤΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΈΡΓΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΕΣ ΤΟΥ ΤΕΝΤ ΓΚΡΑΝΤ

Το θεωρητικό έργο του Γκράντ είναι πολύ σημαντικό. Ο Τέντ πάντοτε τόνιζε τη σημασία της βαθιάς κατανόησης της μαρξιστικής θεωρίας και ιδιαίτερα του έργου και των μεθόδων των κλασσικών του μαρξισμού. Ο ίδιος ήταν βαθύς γνώστης της μαρξιστικής θεωρίας, γεγονός που τον έκανε ικανό να την υπερασπίσει αποφασιστικά σε περιόδους μεγάλης ιδεολογικής υποχώρησης όπως οι δεκαετίες του 1950 ή του 1990, αλλά και να την αναπτύξει, σε μια περίοδο οπού άλλοι «μαρξιστές» εγκατέλειπαν τα βασικά της θεμέλια.

Τα γραπτά του των πρώτων δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου είναι ανεκτίμητης αξίας. Σε αυτά με όπλο την μαρξιστική μέθοδο ανάλυσης αναλύονται τα νέα φαινόμενα που προέκυψαν μετά από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και τα οποία στάθηκε ανίκανη να καταλάβει και να εξηγήσει η ηγεσία της Τέταρτης Διεθνούς μετά τη δολοφονία του Τρότσκι. Η ταξική προσέγγιση της αποικιακής επανάστασης, η επιστημονική - μαρξιστική εξήγηση του χαρακτήρα των νέων καθεστώτων προλεταριακού βοναπαρτισμού, η διαλεκτική ανάλυση των μεταπολεμικών συνθηκών στην παγκόσμια οικονομία και του ταξικού συσχετισμού των δυνάμεων παγκόσμια, η πιστή υπεράσπιση του επαναστατικού ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου και η επιστημονική προσέγγιση του κρίσιμου ρόλου των μαζικών παραδοσιακών εργατικών οργανώσεων στην υπόθεση του χτισίματος μαζικών επαναστατικών κομμάτων, ήταν συνοπτικά οι βασικότερες από τις ζωτικές υπηρεσίες που πρόσφερε ο Τέντ Γκράντ αυτή την περίοδο στην μαρξιστική θεωρία και την επαναστατική πολιτική. Αυτή η συνεισφορά αποτυπώνεται στην συλλογή γραπτών και κειμένων του που εκδόθηκε το 1989 με τίτλο «Το νήμα που δεν κόπηκε» («Τhe Unbroken Thread”).

Το 1969 μαζί με τον αχώριστο σύντροφο και μαθητή του τον Άλλαν Γούντς συνέγραψαν το βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» απαντώντας με έναν τεκμηριωμένο και ακριβή τρόπο στο κύμα συκοφαντιών και διαστρεβλώσεων για τη ζωή και το έργο του Τρότσκι που εξαπέλυσαν μέσα από ένα θεωρητικό τους περιοδικό οι σταλινικοί ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος στη Βρετανία.

Το 1995 πάλι με τον Άλλαν Γούντς ο Τέντ εξέδωσε το κοινό τους έργο με τίτλο «Reason in revolt» (στην ελληνική έκδοση «Η Διαλεκτική σε αντεπίθεση»), με αντικείμενο την εξέταση των σύγχρονων επιστημονικών πεδίων από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού. Το βιβλίο αυτό γνώρισε από τότε δεκάδες εκδόσεις σε ολόκληρο τον κόσμο και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, δίνοντας σε χιλιάδες αγωνιστές ένα ανεκτίμητο εργαλείο υλιστικής κατανόησης των φαινομένων του σύμπαντος, ενάντια στον νέο-σκοταδισμό και τις μεταφυσικές αντιλήψεις, που στις συνθήκες ιδεολογικής υποχώρησης της δεκαετίας του 1990 γνώρισαν πρωτόγνωρη έξαρση.

Το 1997 εξέδωσε το βιβλίο «Ρωσία : από την επανάσταση στην αντεπανάσταση» στο οποίο εξήγησε με καθαρότητα και ιστορικές αναφορές την πορεία εκφυλισμού της Σοβιετικής Ένωσης, από την εποχή της παντοκρατορίας του Στάλιν μέχρι την «περεστρόικα» του Γκορμπατσόφ και την τελική κατάρρευση του 1991.

Τέλος, αποτυπώνοντας τις μνήμες και τις εμπειρίες του από σχεδόν 7 δεκαετίες επαναστατικής δράσης στη Βρετανία το 2002 έγραψε και εξέδωσε την «Ιστορία του Βρετανικού Τροτσκισμού», που αποτελεί σημαντική συνεισφορά στην ιστορική αλήθεια και την γνώση των αιτιών και των γεγονότων που καθόρισαν την μοίρα του επαναστατικού κινήματος στη Βρετανία και όχι μόνο.

Ο Τεντ Γκράντ αφιέρωσε τη ζωή του στο επαναστατικό κίνημα και αποτελούσε το ζωντανό νήμα με τις γνήσιες παραδόσεις του μαρξισμού. Η ουσιαστική απότιση τιμής στον Τέντ δεν είναι τα λόγια ή τα αισθήματα θλίψης. Ο ίδιος δεν θα ήθελε ποτέ η θύμησή του να προκαλεί τέτοια συναισθήματα. Απεχθάνονταν πάντα και ξόρκιζε το σκεπτικισμό και την απαισιοδοξία. Αν μπορούσε τώρα να μας μιλήσει, αυτό που θα μας σύστηνε είναι μόνο επαναστατικό ενθουσιασμό και αφοσίωση στο σκοπό της νίκης του σοσιαλισμού. Με άλλα λόγια θα μας σύστηνε να εντείνουμε την προσπάθεια ώστε να μιμηθούμε το παράδειγμα της ζωής του και να χτίσουμε τη Διεθνή Μαρξιστική Τάση, σαν την αποφασιστική εκείνη δύναμη που θα φέρει την εργατική τάξη στην εξουσία, στη μια χώρα μετά την άλλη.