Στις 16 Σεπτεμβρίου συγκλήθηκε στο κέντρο της πόλης του Μεξικού η μαζική Εθνική Δημοκρατική Συνέλευση (ΕΔΣ). Η συνέλευση αποφάσισε να εκλέξει μια νόμιμη κυβέρνηση με πρόεδρο τον Λόπεζ Ομπραδόρ που έχασε στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές λόγω εκτεταμένης νοθείας. Στην  ΕΔΣ συμμετείχαν 1.025.724 αντιπρόσωποι από όλη τη χώρα, μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους που συγκεντρώθηκαν στο ίδιο σημείο. Υπολογίζεται ότι το πλήθος του κόσμου ήταν ανάμεσα στο 1,5 και τα 2 εκατομμύρια!

Η Μεξικάνικη κυβέρνηση έκανε ότι μπορούσε για να ματαιώσει την ΕΔΣ, αλλά δεν τα κατάφερε. Χαρακτηριστικό γεγονός για το κλίμα που επικράτησε στην ΕΔΣ ήταν ότι όταν αυτή ξεκίνησε μίλησε η Ελένα Πονιάτοφσκα μια αριστερή συγγραφέας η οποία όμως γιουχαΐστηκε έντονα, όταν διάβασε την επιστολή ενός πρώην ηγέτη του κόμματος PRD που ανέφερε ότι το κίνημα δεν πρέπει να συγκρουστεί με τους υπάρχοντες θεσμούς. Αυτού του είδους οι ηγέτες όμως δεν είναι οι μόνοι που δοκιμάζονται σκληρά από το κίνημα. Ο ηγέτης των «Ζαπατίστας» και της λεγόμενης «Άλλης Καμπάνιας» υποδιοικητής Μάρκος, αναφέρεται περιπαιχτικά στο κίνημα ως "subcomedian" (υπο-κωμικός) και όχι ως "subcommander", εξαιτίας της θέσης για αποχή που είχε πάρει στις προεδρικές εκλογές, χάνοντας την όποια συμπάθεια είχε στις Μεξικάνικες μάζες.

Η ΕΔΣ πέρασε μια σειρά από ψηφίσματα ανάμεσα στα οποία κι ένα για την διοργάνωση μιας ημέρας δράσης ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις μέσα στον Οκτώβριο. Το αποκορύφωμα του κινήματος θα συντελεστεί την 1^η Δεκέμβρη, όπου με μαζικές διαδηλώσεις θα επιδιωχθεί να αποτραπεί η ορκωμοσία του Δεξιού Καλντερόν ως πρόέδρου της χώρας.

Στην ομιλία του στην ΕΔΣ ο Λόπεζ Ομπραδόρ δήλωσε περήφανος για την εκλογή του ως πρόεδρος απευθείας από το λαό και κατήγγειλε το μπλοκ της οικονομικής ελίτ με τα δεξιά κόμματα, το  PRI και του PAN.

Ως τώρα μόνο ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες δήλωσε πως δεν αναγνωρίζει τον Καλντερόν για πρόεδρο, αλλά δυστυχώς ο πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες δήλωσε ότι «όλοι πρέπει να σεβαστούν τον νικητή».

Το σημαντικότερο στοιχείο το κινήματος είναι ότι πλέον σε όλη τη χώρα αρχίζουν να δημιουργούνται λαϊκά συμβούλια που αμφισβητούν τις καπιταλιστικές δομές. Το πιο προχωρημένο παράδειγμα είναι το κρατίδιο της Οξάκα στην οποία η Λαϊκή Συνέλευση των κατοίκων (APPO) κήρυξε τον εαυτό της ως τη νόμιμη εξουσία, αρχίζοντας μάλιστα να παίρνει τον έλεγχο στην τήρηση της δημόσιας τάξης και στις μεταφορές, προκαλώντας τον Κυβερνήτη!

Το βέβαιο είναι ότι δεν είμαστε αντιμέτωποι με ένα συνηθισμένο κίνημα ενάντια σε μια απόπειρα εκλογικής νοθείας. Το κίνημα που εξελίσσεται εδώ και 3 μήνες στο Μεξικό έχει αρχίσει να αποκτά αναμφισβήτητα επαναστατικά χαρακτηριστικά, αποτελώντας μέρος μιας επαναστατικής διαδικασίας που απλώνεται γοργά σε όλη τη Λατινική Αμερική.