Η σήψη και η παρακμή του καπιταλισμού βγαίνει μέρα με τη μέρα όλο και πιο έντονα στην επιφάνεια. Μπορεί οι νονοί και οι «κουμπάροι» της να αλλάζουν χρώματα και από πράσινοι να γίνονται μπλέ,  όμως η ουσία παραμένει : οι θεσμοί και οι άνθρωποι που υπηρετούν το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης είναι καταδικασμένοι να αντανακλούν τη διεφθαρμένη φύση του και να δείχνουν έτσι με τον πιο αναμφισβήτητο τρόπο ότι η ριζική ανατροπή του από τους εργαζόμενους είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για να αντιμετωπιστεί και να εξαλειφθεί η διαφθορά.

Οι εργαζόμενοι, μέσα από των ηρωικό αγώνα χιλιάδων δασκάλων και την μεγάλη συμπάθεια που αυτός έχει κερδίσει, δείχνουν όλο και πιο πολύ αποφασισμένοι να υπερασπίσουν την αξιοπρέπειά τους και να μη σκύψουν το κεφάλι μπροστά στην γκρίζα πραγματικότητα της λιτότητας, της ακρίβειας και των ιδιωτικοποιήσεων που επιβάλει η κυβέρνηση του κεφαλαίου. Μια κυβέρνηση που βλέποντας  με τρόμο τις μαζικές κινητοποιήσεις να φουντώνουν σαν επιδημία ανατρέποντας τον μύθο περί πλειοψηφικής αποδοχής των ταξικών της «μεταρυθμίσεων», στρέφεται για υποστήριξη στις ευλογίες του Χριστόδουλου και «μελετάει» - μετά τον περιορισμό των διαδηλώσεων - άλλη μια κλασσική βοναπαρτιστική συνταγή, δηλ. την περιστολή του συνδικαλισμού στον Δημόσιο, σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις Σουφλιά περί «από-κομματικοποίησης»της ΑΔΕΔΥ.   

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι δημοτικές εκλογές αποκτούν μεγάλη πολιτική σημασία. Τα κριτήρια για την επιλογή των συνδυασμών πρέπει να είναι πάνω από όλα, πολιτικά και ταξικά. Σε συνθήκες σκληρής, ταξικής επίθεσης από την πλευρά του κεφαλαίου και της κυβέρνησής του, το πρωτεύον καθήκον είναι από τις εκλογές να προκύψει ένα όσο το δυνατό πιο ισχυρό και ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα αντίθεσης στην αντεργατική πολιτική. Γιατί πιο πάνω από τα ιδιαίτερα προβλήματα κάθε Δήμου, είναι τα στοιχειώδη, ενιαία συμφέροντα των εργαζόμενων σαν σύνολο. Γι' αυτό το λόγο η θέση της Μαρξιστικής Τάσης είναι ότι στις δημοτικές εκλογές πρέπει να στηριχθούν οι αριστεροί συνδυασμοί. 

Οι Δήμοι σήμερα είναι βασικός μοχλός άσκησης της αντεργατικής πολιτικής. Κυριαρχεί η τάση της εμπορευματοποίησης των υπηρεσιών τους, της ιδιωτικοποίησης των λειτουργιών τους και της πρόσδεσής τους πιο άμεσα στο άρμα μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, μέσα από τις κερδοσκοπικές δημοτικές επιχειρήσεις, με ποικίλες συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα και ειδικά επιχειρησιακά προγράμματα. Παράλληλα η κεντρική εξουσία μεταφέρει στους Δήμους λειτουργίες του αστικού κράτους, εμπορευματοποιώντας τις (Παιδεία - Υγεία), χωρίς να δίδει και τους αντίστοιχους πόρους. Είναι χαρακτηριστικό το ότι μόλις το 2 ,5 με 3% του κρατικού προϋπολογισμού κατευθύνεται στους Δήμους, ενώ για τις νομαρχίες το ποσό είναι μόλις 6 τοις χιλίοις!

Οι Δήμοι είναι επίσης βασικά πεδία καταπάτησης των εργατικών δικαιωμάτων με ένα μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων να είναι «έκτακτοι». Αυτά τα αντιδραστικά σημερινά χαρακτηριστικά των Δήμων ενισχύονται ιδιαίτερα με τον νέο Δημοτικό Κώδικα.