ΠΟΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι χρειάζονται ένα πρόγραμμα συνολικό και μεταβατικό, που θα συνδέει τα προβλήματά τους και τη σημερινή κατάσταση των Δήμων με τις αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην κοινωνία, δηλαδή με το ίδιο το ιστορικό καθήκον για την ανατροπή του καπιταλισμού. Συνιστά φθηνή δημαγωγία η θέση εκατοντάδων δημοτικών παραγόντων, δεξιών αλλά και «αριστερών», που υπόσχονται «όμορφες πόλεις» και «αυτοδιοικητικά πρότυπα», μέσα σε μια πορεία συνολικής χειροτέρευσης της κατάστασης των Δήμων και των εργαζόμενων που κατοικούν σε αυτούς. Τα προβλήματα των Δήμων δεν είναι κοινωνικά ουδέτερα. Απαιτούν ρήξεις με την κυρίαρχη αστική πολιτική και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Δεν μπορούν να λυθούν τα προβλήματα σε κανέναν Δήμο αν δεν υπάρξει πάλη για συνολική αλλαγή στην κοινωνία.

Το πρωτεύον καθήκον σε αυτές τις εκλογές είναι να ηττηθεί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο και οι πολιτικές που εφαρμόζουν, να εκφραστεί καθαρά η αποδοκιμασία τους, αλλάζοντας το πολιτικό ισοζύγιο προς τα αριστερά. Γι' αυτό πρέπει να καταψηφιστούν οι συνδυασμοί που υποστηρίζονται από την Ν.Δ ή συγκροτούνται από στελέχη της, επίσημοι ή «αντάρτικοι» και να καταδικαστούν επίσης και όσοι συνδυασμοί περιλαμβάνουν έστω και μειοψηφικά, στελέχη της Δεξιάς στο εσωτερικό τους, στο όνομα τάχα της «πολυσυλλεκτικότητας».

Πρέπει επίσης να ηττηθούν οι επίσημοι συνδυασμοί του ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι αντάρτικοι που συγκροτούνται στη βάση της αποδοχής ή της μη ανοιχτής αμφισβήτησης από τα αριστερά της πολιτικής της δεξιάς του ηγεσίας και του πρόσφατου αντιδραστικού κυβερνητικού παρελθόντος του ΠΑΣΟΚ.

Η μόνη λύση που θα μπορούσε σήμερα να δώσει διέξοδο στα βάσανα των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων είναι η ευρύτερη δυνατή ενότητα της Αριστεράς (ΚΚΕ - ΣΥΡΙΖΑ - αριστερά μέλη και υποστηριχτές του ΠΑΣΟΚ) βασισμένη σε ένα ταξικό - σοσιαλιστικό πρόγραμμα για τους Δήμους και την κοινωνία. Όμως αυτή η λύση δεν υπάρχει στην πολιτική των κομμάτων και των συνδυασμών της Αριστεράς, εξαιτίας της διαχωριστικής τακτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ και του τοπικισμού και του παραγοντισμού που εκτρέφει στις γραμμές της η ηγεσία του ΣΥΝ.

Σε αυτές τις συνθήκες η Μαρξιστική Τάση υποστηρίζει την ψήφο στους υπάρχοντες συνδυασμούς του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλοντας τις εξής διεκδικήσεις :

1)      Άμεσος διπλασιασμός των κρατικών δαπανών για τις κοινωνικές υπηρεσίες της Τ.Α. Όχι στην ανάθεση στην Τ.Α ευθυνών του κράτους σε Παιδεία - Υγεία χωρίς την αντίστοιχη χρηματοδότηση.

2)      Όχι στο Νέο Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων που ιδιωτικοποιεί - εμπορευματοποιεί τις υπηρεσίες της Τ.Α - Κατάργηση των Δημοτικών επιχειρήσεων και μετατροπή τους σε κοινωφελείς υπηρεσίες, με θεσμοθετημένο έλεγχο της διαχείρισης και τις λειτουργίας τους από τους εργαζόμενους σε αυτές - Σε μια μεταβατική περίοδο πέρασμα σε δημοτική ιδιοκτησία όσων επιχειρήσεων έχουν ιδιωτικοποιηθεί και λειτουργία τους μαζί με τις υπάρχουσες κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση.

3)      Όλοι οι εργαζόμενοι στο Δήμο να είναι μόνιμοι και πλήρους απασχόλησης.

4)      Βαριά φορολογία στις μεγάλες επιχειρήσεις για την άσκηση κοινωνικής πολιτικής με κατάργηση των φόρων και των τελών για τους φτωχούς και τους άνεργους.

5)      Δημοτικά προγράμματα κοινωφελών έργων για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Οικονομική στήριξη σε άνεργους - άπορους.

6)      Δημοτικοί παιδικοί σταθμοί, δημοτική συγκοινωνία, κέντρα ιατρικής περίθαλψης και κοινωνικής μέριμνας, κέντρα άθλησης και πολιτιστικής έκφρασης, όλα με δωρεάν παροχή στους δημότες.

7)      Ο μισθός όλων των δημοτικών αξιωματούχων να είναι ίσος με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη Δήμου.

8)      Αληθινή αυτοδιοίκηση με τακτικές Λαϊκές συνελεύσεις, με δικαίωμα ανάκλησης της Δημοτικής Αρχής. Ενεργοποίηση και αρμοδιότητες στα συνοικιακά συμβούλια.

Ασφαλώς δεν μπορούν να υπάρχουν σοσιαλιστικές «οάσεις» σε μια καπιταλιστική έρημο. Για να γίνει εφικτό αυτό το πρόγραμμα και να βρεθούν οι κατάλληλοι πόροι, είναι απαραίτητο να κατανοηθεί ότι απαιτείται ο αγώνας για την εφαρμογή ενός σοσιαλιστικού προγράμματος σε ολόκληρη την κοινωνία και το πέρασμα της κρατικής εξουσίας στους εργαζόμενους και στα δημοκρατικά τους όργανα.

Η ΣΥΝΤΑΞΗ