ΜΕ "ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ" ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Ποια είναι τα αληθινά σχέδια της κυβέρνησης της Ν.Δ

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε μια συστηματική προσπάθεια από τα στελέχη της Ν.Δ και τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν την νέα κυβέρνηση ως «κυβέρνηση ήπιου προφίλ». Οι εγκάρδιες συναντήσεις μάλιστα του νέου υπουργού Π. Παναγιωτόπουλου  με τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ επιχειρήθηκε να εμφανισθούν ως προάγγελος ακόμα και μιας φιλεργατικής πολιτικής …

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Η ένδυση της φορεσιάς της «κοινωνικής ευαισθησίας» από την ηγεσία της Ν.Δ δεν είναι ένδειξη της προοδευτικής μετεξέλιξης της Δεξιάς, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι διάφοροι αστοί αναλυτές, αλλά της έχει επιβληθεί αναγκαστικά από την αλλαγή των ταξικών συσχετισμών δύναμης και την γενικευμένη διάθεση των εργαζομένων για καταδίκη της αντεργατικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης. Πολύ σύντομα οι μάσκες θα πέσουν, γιατί η αστική τάξη βλέπει την κυβέρνηση του κόμματος της, όχι ως φορέα «διαλόγου» με το εργατικό κίνημα, αλλά ως τον εφαρμοστή της σκληρής αντεργατικής επίθεσης που χρειάζεται άμεσα. 

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν μια επιθυμητή - εδώ και καιρό - εξέλιξη για την αστική τάξη.  Μετά τις μεγάλες απεργίες του 2000 – 2001 που οδήγησαν  στην αναβολή της ριζικής ανατροπής των εργασιακών σχέσεων και στην άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό, αλλά και μετά από κινητοποιήσεις μικρότερης κλίμακας, όπως το απεργιακό κύμα του περασμένου Φθινοπώρου, που έφεραν την κωλυσιεργία στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων (Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο), καθώς και επιμέρους παραχωρήσεις ή υποσχέσεις που καλλιεργούν ένα κλίμα προσδοκιών, τα αστικά επιτελεία συνειδητοποίησαν πως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι σε θέση να επιβάλει την επιθετική πολιτική που χρειάζεται η τάξη τους.

Η νέα κυβέρνηση λοιπόν αποτελεί το «νέο» όπλο των αστών στην πρώτη γραμμή της ταξικής πάλης που αντικαθιστά το παλιό, φθαρμένο και άσφαιρο πια από τις αντιπαραθέσεις με το εργατικό κίνημα, όπλο της κυβέρνησης Σημίτη. Με την νέα κυβέρνηση η αστική τάξη θα επιχειρήσει με «σεμνότητα και ταπεινότητα» να μεταβάλει τον ταξικό συσχετισμό δύναμης των τελευταίων τριών ετών και να επιβάλει τις μεγάλες αντιδραστικές τομές που χρειάζεται.

ΤΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΜΙΑ «ΣΚΛΗΡΗ» ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 Το είδος της πολιτικής της Ν.Δ δεν θα εξαρτηθεί από τις φιλολαϊκές κορώνες και τις «αγνές» προθέσεις του Καραμανλή. Θα υπαγορεύεται από την ανάγκη της αστικής τάξης να διατηρήσει υψηλά τα επίπεδα τον κερδών της και να αντεπεξέλθει στο έντονο ανταγωνισμό σε συνθήκες γενικευμένης διεθνούς οικονομικής στασιμότητας. Σε μια τέτοια περίοδο οι καπιταλιστές δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν παραγωγικές επενδύσεις. Επιδιώκουν να εξασφαλίσουν σίγουρα κέρδη μέσα από την αύξηση της έντασης και της έκτασης της εκμετάλλευσης, την απόκτηση κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων και την αύξηση της κρατικής εύνοιας στο όνομα τις παροχής «επενδυτικών κινήτρων». Η εξυπηρέτηση αυτής τους της επιδίωξης είναι το πραγματικό κυβερνητικό πρόγραμμα της Ν.Δ.

Οι αστοί γνωρίζοντας ότι στερεύουν οι πακτωλοί των ολυμπιακών  έργων και των κοινοτικών πακέτων θέλουν να προχωρήσει άμεσα αυτό το πρόγραμμα. Η επιθυμία τους αυτή εκφράστηκε από την επόμενη κιόλας μέρα των εκλογών σε σχετικές ανακοινώσεις που εξέδωσαν σύσσωμες οι εργοδοτικές οργανώσεις. Έτσι το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η νέα κυβέρνηση - περιοριζόμενη αρχικά σε επιμέρους χαριστικά μέτρα για τους αστούς, όπως αυτά που ήδη έχουν αρχίσει να μεθοδεύονται, δηλαδή η κατάργηση του ΣΔΟΕ, η άμεση μείωση της φορολογίας των Α.Ε κ.α - να περιμένει για να εξασφαλίσει την ευρύτερη δυνατή συναίνεση μέχρι τους Ολυμπιακούς αγώνες και μετά να σημάνει την έναρξη της επίθεσης.

ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ 

Η επίθεση αυτή θα κινηθεί κύρια σε τέσσερα «μέτωπα» : ένταση της λιτότητας - πλήρεις ιδιωτικοποιήσεις – ανατροπές στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις. Σχετικά με το πρώτο «μέτωπο», μας προϊδεάζουν δύο γεγονότα : η ευμενής «ουδετερότητα» της νέας κυβέρνησης (στο όνομα τάχα της «μη εμπλοκής») απέναντι στην προκλητική πρόταση των εργοδοτών για αυξήσεις 3% στις διαπραγματεύσεις με τη ΓΣΕΕ, αλλά και η πομπώδης αναγγελία «δημοσιονομικής απογραφής», τα αποτελέσματα της οποίας είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι για μια πιο «σφιχτή» πολιτική στις συντάξεις, τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες.

Για το δεύτερο μέτωπο, το ίδιο το πρόγραμμα της Ν.Δ μιλάει καθαρά : «θα προχωρήσουμε με πολύ γρήγορα βήματα σε γνήσιες αποκρατικοποιήσεις με μεταφορά του μάνατζμεντ». Αυτό σημαίνει ότι θα ικανοποιηθεί το αίτημα των καπιταλιστών για πλήρη εκχώρηση δημόσιων επιχειρήσεων που η προηγούμενη κυβέρνηση τόλμησε έως τώρα μόνο να μετοχοποιήσει. Ότι έχει απομείνει από τον έλεγχο του κράτους σε κερδοφόρους τομείς της οικονομίας θα ξεπουληθεί, με οδυνηρές επιπτώσεις για τα εργασιακά δικαιώματα, την ποιότητα και τις τιμές των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Στο ζήτημα του «ασφαλιστικού», αυτό που πρέπει να περιμένουμε είναι η μερική ή και η πλήρης σε ορισμένες περιπτώσεις απαλλαγή των εργοδοτών από  τις ασφαλιστικές εισφορές, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα ασφαλιστικά ταμεία. Καθόλου τυχαία το θέμα έθεσε επιτακτικά με πρόσφατες δηλώσεις του στα «ΝΕΑ»» (16/3/04) ο  αντιπρόεδρος του ΣΕΒ. Αξίζει να θυμηθούμε επίσης, ότι και αυτές ακόμα οι «δεσμεύσεις» του Κ. Καραμανλή για την κοινωνική ασφάλιση αφορούσαν τα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων και όχι τις εισφορές των εργοδοτών, που σε τελική ανάλυση ενδιαφέρουν περισσότερο την αστική τάξη.

Τέλος, για τις εργασιακές σχέσεις στο πρόγραμμα της Ν.Δ γίνεται λόγος για «μεταρρυθμίσεις», κάτι που υπογράμμισε - με άλλα λόγια - και η έκθεση «κατευθύνσεων» της Ε.Ε («Ελευθεροτυπία» - 7/3) η οποία κάνει λόγο για ανάγκη «χαλάρωσης της άκαμπτης εργατικής νομοθεσίας». Όλα αυτά στην πραγματικότητα σημαίνουν την καταστρατήγηση του 5νθημέρου-40ώρου και των συμβάσεων αορίστου χρόνου, την ελευθερία στις απολύσεις, την κατάργηση των αποζημιώσεων, και μια σειρά παρόμοια αντεργατικά μέτρα. Άλλωστε η ίδια η μετονομασία του υπουργείου Εργασίας σε υπουργείο «Απασχόλησης» δείχνει καθαρά πως στόχος της νέας κυβέρνησης δεν πρόκειται να είναι η προστασία της εργασίας. Έτσι δεν είναι περίεργο το ότι ένα από τα πρώτα μέτρα του νέου υπουργού «Απασχόλησης» ήταν η μερική άρση των ελέγχων  ασφαλείας στη Ν/Ζώνη του Περάματος, με την οποία πρόσφερε την ασφάλεια της ζωής εκατοντάδων εργατών ως δώρο στην εργοδοσία του χώρου.

 Οι αναμενόμενες απόπειρες της νέας κυβέρνησης να συγκρουστεί με το εργατικό κίνημα θα έχουν νέα στοιχεία για τα δεδομένα της τελευταίας 10ετίας. Επειδή αποτελούν ζήτημα που δεν παίρνει καμία αναβολή για την αστική τάξη και εξαιτίας του ότι θα έχουν ως αυτουργό ένα κόμμα που η ίδια το ελέγχει απόλυτα, δεν θα διακρίνονται από τον σχετικά «διαλλακτικό» και «ειρηνικό» χαρακτήρα που είχαν οι αντίστοιχες που γνωρίσαμε με τους δεξιούς ρεφορμιστές του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Όλοι οι φανεροί και αφανείς κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους θα τεθούν σε «πολεμική ετοιμότητα» για να προασπίσουν το πέρασμα της αντεργατικής πολιτικής.

Οι εργαζόμενοι όμως, σε αντίθεση με τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΓΣΕΕ που επιχειρούν να διαμορφώσουν ένα συναινετικό κλίμα, είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται να ανεχθούν μια τέτοια πολιτική. Πάρα πολλοί από αυτούς αντιπάλεψαν και αρκετοί αποδοκίμασαν και στις εκλογές τη δεξιά πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη και δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να υποταχθούν σε μια ακόμα πιο αντεργατική εκδοχή της. Το εργατικό κίνημα θα απαντήσει με μαζικούς αγώνες, που θα κάνουν την κυβέρνηση της Ν.Δ, όπως και την περίοδο 1990-’93, να παραπαίει και να προσπαθεί ξανά να «μαζέψει τα κομμάτια της».