Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά έφερε και προσδοκίες για μια αναζωπύρωση του μαχητικού κλίματος  του καλοκαιριού. Αντί αυτού όμως ,το φοιτητικό κίνημα γνώρισε μια σημαντική ύφεση οδηγώντας σε άμαζες  κινητοποιήσεις και σε μια σημαντική ανάκαμψη  της ΔΑΠ . Η ύφεση αυτή δεν μπορεί να εξηγηθεί σε μια αλλαγή της αγωνιστικής διάθεσης ανάμεσα στους φοιτητές. Κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό μόνο αν είχαμε  μια σημαντική ήττα, αν δηλαδή η κυβέρνηση κατάφερνε να περάσει «αλώβητη»τα σχέδια της  από το καλοκαίρι ακόμα. Αντίθετα οι φοιτητές κατάφεραν μία σημαντική νίκη ,οδηγώντας τη ΝΔ στην πρώτη της υποχώρηση από την άνοδο της στην εξουσία. Αυτή η νίκη τόνωσε ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθηση των φοιτητών.

Πως μπορεί λοιπόν να εξηγηθεί αυτή η υποχώρηση; Σίγουρα οι αντικειμενικές συνθήκες της κούρασης, τόσο από το κίνημα του καλοκαιριού, όσο και από τη διπλή εξεταστική έπαιξαν ένα ρόλο. Μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ψυχολογία των φοιτητών όμως είχε η ήττα του αγώνα των δασκάλων και των μαθητών. Η έλλειψη ουσιώδους συντονισμού οδήγησε  δασκάλους και μαθητές στην έναρξη ενός δυναμικού, αλλά ασυγχρόνιστου αγώνα, τη στιγμή που το φοιτητικό κίνημα ήταν εγκλωβισμένο στις βιβλιοθήκες και τα αναγνωστήρια. Οι ελπίδες για ένα πλατύ  πανεκαικπαιδευτικό μέτωπο εξανεμίστηκαν αφού τον τέλος της εξεταστικής συνέπεσε με την υποχώρηση δασκάλων και μαθητών.

Ακόμα όμως και υπό αυτές τις συνθήκες, το φοιτητικό κίνημα μπορούσε να ανασυγκροτηθεί. Οι πρώτες Γ.  Συνελεύσεις ήταν αρκετά μαζικές και η διάθεση των φοιτητών ήταν διάθεση συνέχισης του αγώνα. Οι προϋποθέσεις για μια αναζωπύρωση το κινήματος  υπήρχαν μόνο κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει αυθόρμητα όπως το καλοκαίρι. Η σύγχυση και η κούραση έπρεπε να αντισταθμιστούν με μία ξεκάθαρη πολιτική πρόταση από μέρους των αριστερών παρατάξεων.

Δοσμένων λοιπών των αντικειμενικών συνθηκών, οι παρατάξεις ήταν αυτές που έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο στην ύφεση  του κινήματος. Η ΔΑΠ δούλεψε εντατικά για να σκορπίσει τη σύγχυση και το φόβο ανάμεσα στους φοιτητές και τα κατάφερε σε ένα βαθμό. Θα ήταν όμως λάθος να δώσουμε τα εύσημα για την υποχώρηση του κινήματος σε μία παράταξη που χρεοκόπησε ολοκληρωτικά στο κίνημα του καλοκαιριού η ακόμα χειρότερα, να δούμε την ανάκαμψη της ΔΑΠ ως μια διάθεση στήριξης της ιδιωτικοποίησης  από τους φοιτητές. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης αντιστοιχεί αναμφίβολα στις αριστερές παρατάξεις.