Η .. «συχνή προβολή του Τρότσκι»

Ο κειμενογράφος δικαιολογεί την ενασχόλησή του με τον τροτσκισμό αναφέροντας ως μια από τις αιτίες για αυτήν «τη συχνή προβολή που γίνεται στο πρόσωπο του Τρότσκι από τους μηχανισμούς του συστήματος, η οποία συνοδεύεται από αντιιστορικές επιθέσεις στο πρόσωπο των Στάλιν και Λένιν και με άξονα την αμφισβήτηση και το μηδενισμό της πορείας οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Με αφορμή την 89^η επέτειο της Οκτωβριανής επανάστασης στη Ρωσία αποκτά και μια τρέχουσα επικαιρότητα η αντιμετώπιση της δήθεν δικαίωσης του Τρότσκι για το ανέφικτο της σοσιαλιστικής νίκης στη Ρωσία.»

Πραγματικά, όσο κι αν ψάξει κάποιος στους «μηχανισμούς του συστήματος» δεν θα βρει σίγουρα την παραμικρή τάση προβολής του Τρότσκι. Ο Τρότσκι όπως και η Οχτωβριανή επανάσταση δεν υπάρχουν καθόλου στα σχολικά βιβλία, για ευνόητους ασφαλώς λόγους. Ειδικά ντοκιμαντέρ για την ζωή του Τρότσκι δεν θυμόμαστε να έχουν προβληθεί από καταβολής της ελληνικής τηλεόρασης, ενώ  η πιο πρόσφατη φορά που το εμπορικό σινεμά θυμήθηκε τον Τρότσκι ήταν στην ταινία «Φρίντα Κάλο» όπου ο Τρότσκι δεν υπήρχε καθόλου σαν πολιτική προσωπικότητα, αλλά σαν ένα από τα πρόσωπα που έπαιξαν κάποιο ρόλο στη ζωή της μεξικανής ζωγράφου. 

Στα διάφορα ντοκιμαντέρ ή έντυπα αφιερώματα για την Οχτωβριανή επανάσταση σε αστικά μέσα ενημέρωσης κατά καιρούς αναφέρεται ότι ο Τρότσκι υπήρξε ο Πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης κατά την επανάσταση του 1905, ο υπεύθυνος οργάνωσης της εξέγερσης για την επιτυχή κατάληψη της εξουσίας τον Οχτώβρη του 1917, ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού στα χρόνια του πολέμου του νέου εργατικού κράτους κατά των δυνάμεων της αντεπανάστασης  και των  ιμπεριαλιστικών στρατών που τους υποστήριξαν και επίσης, σε κάποια από αυτά, ότι υπήρξε ο μπολσεβίκος ηγέτης που μισήθηκε και πολεμήθηκε από τον Στάλιν όσο κανένας άλλος, με τραγική κορύφωση αυτού του μίσους την δολοφονία του από έναν πράκτορα της «Γκε –Πε –Ού» στο Μεξικό τον Αύγουστο του 1940.

Ίσως λοιπόν ο σύντροφος Παπασταύρου με τον όρο «συχνή προβολή» να εννοεί την απλή παράθεση αυτών των αναμφισβήτητων γεγονότων και επαναστατικών ιδιοτήτων του Τρότσκι σποραδικά στα αστικά ΜΜΕ. Κι είναι αναμενόμενο να θεωρεί «συχνή προβολή», αυτές τις αραιές αναφορές σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα, αφού για τον διεθνή σταλινισμό και την φιλολογία του ο Τρότσκι ως επαναστάτης μπολσεβίκος ηγέτης, απλά δεν υπάρχει!

Οι αστοί διανοούμενοι συνήθως βιάζουν της ιστορία, διαστρεβλώνοντας τα νοήματά των γεγονότων της μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των ταξικών τους συμφερόντων. Οι σταλινικοί ομόλογοί τους όμως, στο όνομα του «λενινισμού» και του «μπολσεβικισμού» έκαναν ένα βήμα πιο πέρα. Εξαφάνισαν ολόκληρα ιστορικά γεγονότα, γιατί τα συμπεράσματα που έβγαιναν από αυτά δεν εξυπηρετούσαν τα προνόμια της σοβιετικής γραφειοκρατικής κάστας. Απαγόρευσαν τα βιβλία του Τρότσκι, εξόντωσαν φυσικά τον ίδιο  και χιλιάδες υποστηριχτές των θέσεών του και έφθασαν στο σημείο να τον βγάζουν έξω ακόμα και από τις φωτογραφίες, επειδή σε κάποιες από αυτές στέκονταν δίπλα στον Λένιν. 

Αν πρέπει λοιπόν να αποδώσουμε εύσημα για κάποιο λόγο στον σύντροφο Παπασταύρου είναι ότι τους έχει μιμηθεί επάξια. Γιατί  διαβάζοντας κανείς ολόκληρο το κείμενο του για τον Τρότσκι και τον Τροτσκισμό καταλήγει σε ένα απλό ερώτημα: Πως είναι δυνατόν να κάνει κάποιος μια κριτική ανάλυση της πολιτικής διαδρομής και του έργου του Τρότσκι χωρίς να αναφέρει καν ότι υπήρξε ο αρχηγός του ηρωικού Κόκκινου Στρατού της πρώτης επαναστατικής περιόδου και ο βασικός οργανωτής της ίδιας της εξέγερσης του Οχτώβρη;