Μια τέτοιας ποιότητας πολεμική δεν μπορεί να έχει γραφτεί για να προάγει και να υπερασπίσει τη μαρξιστική θεωρία, όπως είναι εντεταλμένο να κάνει ένα μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κ.Ε του ΚΚΕ. Δυστυχώς όπως θα αποδείξουμε, έχει γραφτεί για να κρύψει την ιστορική αλήθεια και να συκοφαντήσει την ανεκτίμητη προσφορά του Λέοντα Τρότσκι στο κομμουνιστικό κίνημα, εκμεταλλευόμενη την άγνοια  και την σύγχυση που υπάρχει γύρω από αυτό το ζήτημα στις τάξεις χιλιάδων παλιών και νέων αγωνιστών του κόμματος.  

Όμως όταν η ιστορική αλήθεια κακοποιείται και μάλιστα στο όνομα του κομμουνισμού, το χρέος των κομμουνιστών είναι να την ξαναβγάζουν στο φως με τον τρόπο που δίδαξε ο Λένιν :  «Με γεγονότα, στοιχεία και επιχειρήματα». Ξεκινάμε λοιπόν σύντροφε Παπασταύρου. Με την ακλόνητη βεβαιότητα ότι η αποκατάσταση της αληθινής υπόστασης των ιδεών του Τρότσκι θα βοηθήσει τους σκοπούς που πρέπει να υπηρετεί η Ιδεολογική Επιτροπή ενός Κομμουνιστικού Κόμματος, την άνοδο δηλαδή του μαρξιστικού θεωρητικού επιπέδου των μελών του και το ιδεολογικό τους «ατσάλωμα» στον αγώνα για το σοσιαλισμό.

Ξεκινώντας την απάντησή μας στον κειμενογράφο της ΚΟΜΕΠ πρέπει να αναφέρουμε λίγα λόγια για τον όρο «Τροτσκισμός» και τη χρησιμοποίησή του. Δυστυχώς η «βιομηχανία» των σταλινικών ψευδών και συκοφαντιών χρησιμοποίησε ιστορικά αυτό τον όρο σαν το συνώνυμο μιας πολιτικής βρισιάς. Ο «Τροτσκισμός» ως πολιτική κατηγόρια και «στίγμα» πρωτοανακαλύφθηκε από τους σταλινικούς το 1923. Ήταν η εποχή που ο Τρότσκι με το γιγάντιο κύρος του σαν θεωρητικός και συναρχηγός της Οκτωβριανής επανάστασης άρχισε να υποβάλει σε ανελέητη μαρξιστική κριτική τα τραγικά πολιτικά λάθη της ανερχόμενης σταλινικής γραφειοκρατίας. Η τακτική που επέλεξε για να τον αντιμετωπίσει η κυρίαρχη ηγετική «τρόικα» των Στάλιν –Ζηνόβιεφ – Κάμενεφ ήταν η απόπειρα να ξαναγραφτεί η ιστορία, ώστε να κυλιστεί το όνομα του Τρότσκι στη λάσπη. Το  περιεχόμενο της σταλινικής εφεύρεσης του «Τροτσκισμού» ήταν η τεχνητή διόγκωση των παλιών και ξεπερασμένων διαφορών του Τρότσκι με το Λένιν,  για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο Τρότσκι ήταν τάχα ανέκαθεν αντίθετος και εχθρικός με τον Λένιν και τον μπολσεβικισμό. Αυτή είναι και η μέθοδος της πολεμικής του Παπασταύρου στην ΚΟΜΕΠ, παλιά και δοκιμασμένη. Μια απλή αντιγραφή των «επιχειρημάτων» και των ψεύτικων σεναρίων της παλιάς, κλασσικής σταλινικής σχολής του μανιασμένου αντι-«Τροτσκισμού».

Στην πραγματικότητα, για τους αντικειμενικούς γνώστες του έργου του Τρότσκι δεν υπάρχει ένα ιδιαίτερο σύστημα ιδεών που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «Τροτσκισμός», όπως αντίστοιχα συμβαίνει με τον Λένιν και τον όρο «Λενινισμός». Ούτε ο Τρότσκι, ούτε ο Λένιν πρόσθεσαν κάτι ολότελα νέο στα θεμέλια της μαρξιστικής θεωρίας. Το σημαντικό τους έργο έγκειται στο ότι την εμπλούτισαν εφαρμόζοντας με επιτυχία τις αρχές και τα εργαλεία της για να ερμηνεύσουν αξεπέραστα τα νέα φαινόμενα που εμφανίστηκαν στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο κατά την περίοδο της ιμπεριαλιστικής παρακμής και της οικοδόμησης του πρώτου εργατικού κράτους.

Όμως παρόλη τη συκοφαντική του κατάχρηση από τους σταλινικούς και το αδόκιμό του όπως το εξηγήσαμε παραπάνω, ο όρος «Tροτσκισμός» μπορεί να έχει σημαντική πολιτική χρησιμότητα, γιατί με την χρήση του προσδιορίζεται και οριοθετείται o γνήσιος επαναστατικός μαρξισμός από τις ποικίλες διαστρεβλώσεις του. Έτσι όσο υπάρχουν αυτές οι διαστρεβλώσεις και τα ρεύματα που τις εκφράζουν όπως ο σταλινισμός, οι μαρξιστές επαναστάτες έχουν κάθε λόγο να είναι περήφανοι για τον «Τροτσκισμό» τους.