ΤΕΝΤ ΓΚΡΑΝΤ : ΠΩΣ ΧΤΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΤΟ ΚΡΑΤΑΙΟ MILITANT

IDOM : Το 1964 εσύ και μια μικρή ομάδα συντρόφων δημιουργήσατε στη Βρετανία μια καινούρια μαρξιστική εφημερίδα, το Militant (Μαχητής) η οποία θα δημιουργούσε μια μεγάλη ιστορία. Τι έχετε να μας πείτε με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 40  χρόνων από τότε;

Τεντ Γκράντ : Με το Militant χτίσαμε μια σημαντική παράδοση στο εργατικό κίνημα στην Βρετανία και διεθνώς. Καθιερώσαμε τον μαρξισμό σαν μια τάση του εργατικού κινήματος. Καταφέραμε να καθιερώσουμε τον Τροτσκισμό σαν ένα αποδεκτό κομμάτι του κινήματος. Και χτίσαμε την πιο ισχυρή σε επιρροή τάση από της μέρες της Ρώσικης Αριστερής Αντιπολίτευσης του Τρότσκι.

IDOM: : Ποιοί ήταν πίσω από αυτή την πρωτοβουλία;

Τ.Γκ : Ήμουν ένας από τους βασικούς συντελεστές, μαζί με τον Τζίμι Ντιν έναν θαυμάσιο σύντροφο, βετεράνο του Τροτσκιστικού κινήματος, ο οποίος δυστυχώς πέθανε λίγα χρόνια πριν. Ο Τζίμι και εγώ είχαμε μια μικρή ομάδα μέσα στο Εργατικό Κόμμα που εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστικός Αγώνας». Αυτό συνέβαινε στη δεκαετία του 1950, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για το μαρξισμό στη Βρετανία και διεθνώς. Παλεύαμε ενάντια στο ρεύμα και αυτό ήταν σκληρό. Το Εργατικό Κόμμα και τα συνδικάτα ήταν γεμάτα από δεξιά στοιχεία. Παρόλα αυτά είχαμε την προοπτική  της αναπόφευκτης ανάπτυξης μιας αριστερής πτέρυγας σε κάποιο στάδιο. Οι Μαρξιστές είχαν το καθήκον να παρέμβουν και να προσπαθήσουν να την επηρεάσουν, χτίζοντας  τις δικές τους δυνάμεις. Αυτή η προοπτική αποδείχτηκε σωστή από τις μελλοντικές εξελίξεις. Αλλά πολλοί, σκεπτόμενοι σεχταριστικά  δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Δεν μπορούν να καταλάβουν τον πραγματικό τρόπο που αναπτύσσει την κίνηση της η εργατική τάξη, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τις μαζικές οργανώσεις. Στις συνθήκες της Βρετανίας αυτό σημαίνει μέσα από το Εργατικό Κόμμα και τα συνδικάτα.

IDOM: Ήσασταν οι μόνοι που το είχατε καταλάβει αυτό;

Τ. Γκ : Όλα τα υπεραριστερά γκρουπ που μας αντιπολιτεύονταν δεν κατάφεραν τίποτα. Παράδερναν από τον σεχταρισμό στον οπορτουνισμό. Συνήθως οι πολιτικές τους ήταν ένας συνδυασμός και των δύο. Αυτό είναι νόμος! Η τάση του Τζέρι Χίλι έλεγχε  τους Νέους Σοσιαλιστές, αλλά αντί να δουλέψουν υπομονετικά για να κερδίσουν τη βάση του Εργατικού Κόμματος και των συνδικάτων διέσπασαν και κατέστρεψαν στην πορεία τους «Νέους Σοσιαλιστές» (η Νεολαία του Εργατικού Κόμματος). Είχαν μια αμιγώς αριστερίστικη πολιτική και χουλιγκάνικες τακτικές. Αυτά έριξαν «νερό στο μύλο» της γραφειοκρατίας του Εργατικού Κόμματος. Κατέστρεψαν τη νεολαία που είχαν κερδίσει. Διασπάστηκαν και εξαφανίστηκαν. Όλα τα άλλα γκρουπ που αυτοαποκαλούνταν μαρξιστικά διασπάστηκαν και αυτά από το Εργατικό Κόμμα και στράφηκαν στο να χτίσουν «μαζικά επαναστατικά κόμματα» που αποτελούνταν από ...3 άτομα και ένα σκυλί! Η εργατική τάξη όμως δεν μπορεί ποτέ να εκφραστεί μέσα από μικρές οργανώσεις έξω από το εργατικό κίνημα. Ολόκληρη η ιστορία δείχνει αυτό το γεγονός, το οποίο ο Λένιν και ο Τρότσκι το καταλάβαιναν πολύ καλά.

IDOM : Τι δυνάμεις διαθέτατε όταν ξεκινούσατε;

Τ. Γκ : Για να πούμε την αλήθεια ήμασταν πολύ αδύναμοι σε αριθμούς - αλλά πανίσχυροι σε ιδέες και σε ηθικό. Είχαμε λίγους συντρόφους στην Νότια Ουαλία, ένα μεγαλύτερο γκρούπ στο Λίβερπουλ και μια χούφτα στο Λονδίνο. Αλλά με τις σωστές μεθόδους και ιδέες χτίσαμε μια ισχυρή τάση εθνικά και διεθνώς. Κερδίσαμε την πλειοψηφία στους «Νέους Σοσιαλιστές» και αργότερα χτίσαμε μια ισχυρή βάση στο Εργατικό Κόμμα και στα συνδικάτα. Είχαμε μια εβδομαδιαία εφημερίδα που ήταν πολύ γνωστή. Διαθέταμε τρεις βουλευτές και πολλούς δημοτικούς συμβούλους και εκλεγμένους συνδικαλιστές. Διαθέταμε επίσης ένα πολύ μεγάλο κέντρο και πολλούς επαγγελματίες στο Λονδίνο και την επαρχία. Αλλά η βάση για όλα αυτά ήταν οι σωστές μας προοπτικές και ο προσανατολισμός, αλλά και η υπομονετική δουλειά που κάναμε τα προηγούμενα σαράντα χρόνια.

IDOM: Το Militant έγινε ένα πολύ γνωστό όνομα.  

Τ. Γκ : Πολύ σωστά. Όλοι ήξεραν το Militant, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά διεθνώς. Αυτό είχε κάνει την αστική τάξη και την CIA να ανησυχούν σοβαρά. Άρχισαν να μας επιτίθενται, στον Τύπο και στην τηλεόραση. Αλλά αυτό μας έκανε ακόμα πιο δημοφιλείς στους εργάτες. Καθοδηγήσαμε έναν αριθμό από σημαντικές ταξικές μάχες κατά την περίοδο της Θάτσερ, όπως ο αγώνας του δημοτικού συμβουλίου του Λίβερπουλ και η μάχη ενάντια στον φόρο «Poll Tax». Στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε μια τόσο επιτυχημένη Μαρξιστική Τάση στην Βρετανία. Το Κομουνιστικό Κόμμα ακόμα και στην καλύτερη του περίοδο δεν κατάφερε κάτι τέτοιο.