Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟ

Απάντηση στην πολεμική του Κύριλλου Παπασταύρου στην ΚΟΜΕΠ

-        Μέρος 2^ο

Το άρθρο που ακολουθεί είναι το 2^ο μέρος της απάντησης της εφημερίδας μας στην πολεμική του Κύριλλου Παπασταύρου για τον Τρότσκι και τον τροτσκισμό που δημοσιεύθηκε στο θεωρητικό περιοδικό του ΚΚΕ «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (τεύχος 6 -2006). Η απάντηση μας γράφεται με ένα βασικό στόχο : να αποκαταστήσει την αλήθεια σχετικά με τις ιδέες του Λέοντα Τρότσκι στις συνειδήσεις των νέων αγωνιστών της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα των συντρόφων του ΚΚΕ.

Ως μια από τις αφορμές για την ενασχόληση του με τον Τρότσκι ο σ. Κύριλλος Παπασταύρου αναφέρει την «αντιμετώπιση της δήθεν δικαίωσης του Τρότσκι για το ανέφικτο της σοσιαλιστικής νίκης στη Ρωσία» (ΚΟΜΕΠ σελ. 71). Για να αντιμετωπισθεί όμως η δήθεν δικαίωση μιας άποψης, πρέπει αυτή η άποψη να έχει πραγματικά εκφραστεί. Και δυστυχώς ο σ. κειμενογράφος δεν μπαίνει καν στον κόπο να μας αναφέρει που υποστηρίζει κάτι τέτοιο τόσο αφοριστικό ο Τρότσκι, ειδικά αυτός που δεν υπήρξε απλά ένας «θεωρητικός αναλυτής» της Ρώσικης επανάστασης, αλλά μαζί με τον Λένιν, ο σημαντικότερος ηγέτης της.

Μάλλον κάτι άλλο υπονοεί εδώ ο σ. Παπασταύρου,  εμφανίζοντας τον Τρότσκι περίπου σαν έναν πεσιμιστή, που δεν πιστεύει στο σοσιαλιστικό μέλλον. Κι αυτό το άλλο είναι το ανέφικτο της αντι-μαρξιστικής θεωρίας «του σοσιαλισμού σε μια χώρα» που διατύπωσε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ο Στάλιν, υποστηρίζοντας ότι είναι δυνατό να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός μέσα στα στενά όρια ενός κράτους.

Σε αυτό το ζήτημα ο κειμενογράφος θα μας επιβάλει να επιστρέψουμε πιο αναλυτικά στη συνέχεια της πολεμικής του. Εδώ θα αρκεστούμε να παραθέσουμε πάλι ένα απόσπασμα από τον αγαπημένο του Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι -με βάσιμο κίνδυνο - σύμφωνα με τη μέθοδο του Παπασταύρου - ο «αλάθητος» Στάλιν να χαρακτηριστεί εξίσου «πεσιμιστής» με τον Τρότσκι : «Φθάνουν οι προσπάθειες μιας χώρας για να ανατρέψουν την αστική τάξη, η ιστορία της δικής μας επανάστασης το διδάσκει. Για την οριστική όμως νίκη του σοσιαλισμού, για την οργάνωση της σοσιαλιστικής παραγωγής, οι προσπάθειες μιας μόνο χώρας, αγροτικής προπάντων σαν τη δική μας, είναι πια ανεπαρκείς. Γι' αυτό χρειάζονται οι ενωμένες προσπάθειες των προλετάριων σε περισσότερες προχωρημένες χώρες.»    ( Ι.Β Στάλιν «Οι βάσεις του Λενινισμού» - 1924 παρατίθεται στο έργο του Λέοντα Τρότσκι «Η Προδομένη επανάσταση» σελ. 249 - εκδόσεις «Σοσιαλιστική Έρευνα») .

Ο σ. Παπασταύρου κλείνει την εισαγωγή στην πολεμικής του με το γενικό χαρακτηρισμό του Τροτσκισμού : « ..οπορτουνιστικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα χαρακτηρίζονταν από τη μικροαστική υπερ-επαναστατική φρασεολογία στα λόγια και στον απόλυτο συμβιβασμό στην πράξη. Στην ΕΣΣΔ, αυτό το ρεύμα ανέπτυξε ανοιχτά μια εχθρική στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ. Ως ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα ο τροτσκισμός στάθηκε εχθρικός προς την λενινιστική θεωρία και πράξη.» (ΚΟΜΕΠ σελ.71). Μέσα σε 5 σειρές υπάρχουν τόσες πολλές και διαφορετικές, ακόμα και αντίθετες, μεταξύ τους πολιτικές κατηγορίες, που φανερώνουν ασφαλώς όχι μια μαρξιστική - επιστημονική μέθοδο, αλλά μονάχα μένος και υστερία. Και το μένος μαζί με την υστερία είναι κακοί σύμβουλοι για μια ιστορική και πολιτική ανάλυση. Άλλα η αφερεγγυότητα του ύφους ωχριά μπροστά στην αναξιοπιστία των «επιχειρημάτων» που «τεκμηριώνουν» τον γενικό χαρακτηρισμό του τροτσκισμού κατά Παπασταύρου.

Ο σύντροφος ξεκινά την «επιχειρηματολογία» του υποστηρίζοντας ότι παρότι «ο Τρότσκι και οι σύγχρονοι οπαδοί του αυτοχαρακτηρίζονται ως μπολσεβίκοι ή έχουν πολλές αναφορές στους μπολσεβίκους» στην πραγματικότητα «ο τροτσκισμός πάντα υπήρξε εχθρικός προς τον μπολσεβικισμό» (ΚΟΜΕΠ σελ. 72). Και φυσικά, για να θεμελιώσει αυτή την ανιστόρητη όπως θα δείξουμε, άποψη, καταφεύγει στην αγαπημένη περίοδο των σταλινικών συκοφαντών του Τρότσκι, στα χρόνια δηλαδή της πρώτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα.

Η πρώτη κιόλας αράδα της επιχειρηματολογίας Παπασταύρου περιέχει και το πρώτο ατόπημα :  ο Τρότσκι και οι οπαδοί του «αυτοχαρακτηρίζονται» μπολσεβίκοι. Αλήθεια όμως, δεν μας λέει ο σύντροφος τι ήταν ο Τρότσκι αν όχι επίλεκτο μέλος της ηγεσίας του Μπολσεβίκικου κόμματος, όταν κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση διετέλεσε οργανωτής της εξέγερσης, όταν  υπήρξε Κομισάριος για τον πόλεμο και υπεύθυνος για τη δημιουργία του Κόκκινου Στρατού σχεδόν εκ του μηδενός, όταν είχε την πολιτική ευθύνη για την οικοδόμηση της Τρίτης Διεθνούς, στα πρώτα πέντε συνέδρια της οποίας μάλιστα έγραψε τα μανιφέστα και πολλές από τις πιο σημαντικές πολιτικές αποφάσεις και τέλος όταν, κατά την περίοδο της οικονομικής ανασυγκρότησης υπήρξε ο υπεύθυνος για την αναδιοργάνωση των διαλυμένων σιδηροδρομικών δικτύων της ΕΣΣΔ....

Ο Μπολσεβικισμός και οι ταχυδακτυλουργίες

Ας αφήσουμε όμως αυτές τις «μικρολεπτομέρειες» κι ας κάνουμε τη χάρη να πάμε στην αγαπημένη περίοδο του συντρόφου. Τι βλέπουμε λοιπόν εκεί σύμφωνα με τον σ. Κύριλλο; «Αφετηρία του Τροτσκισμού υπήρξε η μη αναγνώριση της λενινιστικής διδασκαλίας για το κόμμα νέου τύπου.. Ήδη από το  2^ο συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας στα 1903 ο Τρότσκι στη συζήτηση για το καταστατικό τάχθηκε με τους αντιπάλους του Λένιν.»  (ΚΟΜΕΠ σελ. 72). Κατά τον σ. Παπασταύρου δηλαδή, ο μπολσεβικισμός υπάρχει με τα χαρακτηριστικά που τον γνωρίσαμε το 1917 ήδη από το 1903.  Και μάλιστα αυτό εμφανίζεται να το πιστεύει και ο Λένιν, σε μια φράση του που παραθέτει ο κειμενογράφος : « ο μπολσεβικισμός υπάρχει σαν ρεύμα πολιτικής σκέψης και σαν κόμμα από το 1903».

Η ταχυδακτυλουργική μέθοδος του  σ. Παπασταύρου εδώ ξετυλίγεται σε όλο της το μεγαλείο. «Κόβει και ράβει» τον Λένιν στην κυριολεξία στα μέτρα του. Παίρνει λοιπόν αυτή τη φράση και την «κολλάει» δίπλα στην δική του φράση που αναφέρει πως «και ο τροτσκισμός υπήρξε πάντα εχθρικός προς τον μπολσεβικισμό», σε μια ενιαία πρόταση. Έτσι φαίνεται ότι ο Λένιν όταν γράφει τη φράση καταφέρεται ενάντια στον «Τροτσκισμό»! Ποιος όμως είναι στο στόχαστρο του Λένιν στο κείμενο που περιέχει αυτή η φράση του; «Λεπτομέρεια» ασφαλώς αυτό για τον σ. Κύριλλο, αλλά πάντως όχι ο Τρότσκι....