ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο «ΕΘΝΑΡΧΗΣ» ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

      Η διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας είναι πάγια τακτική της άρχουσας τάξης προκειμένου να ελέγξει και να χειραγωγήσει την σκέψη των μαζών. Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι από τις χαρακτηριστικότερες αυτής της πραγματικότητας. Τα αστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννησή του, παρουσίασαν για άλλη μια φορά  τον συγκεκριμένο αστό πολιτικό ως «εθνάρχη», ως «αναμορφωτή της χώρας και της οικονομίας μετά τον πόλεμο», ως «εγγυητή της δημοκρατίας μετά τη Χούντα» και ως «εμπνευσμένο ηγέτη που έβαλε τη χώρα στην Ευρώπη».

Η εικόνα αυτή είναι φυσικά αποδεκτή και από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ που φαίνεται να αγνοεί όλα αυτά που ο ελληνικός λαός έζησε στα μαύρα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από αυτόν τον αντιδραστικό αστό ηγέτη, πιστό υπηρέτη της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού.

Παιδί της «εμφυλιακής» Δεξιάς και αρχιερέας «βίας και νοθείας»

     Η πολιτική καριέρα του Καραμανλή ξεκινάει το 1935, ως βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος. Στην κρίσιμη εποχή της Κατοχής η δράση του φαίνεται να «χάνεται», μέχρι να επανεμφανιστεί ως υπουργός Εργασίας το 1948 στις κυβερνήσεις που πολεμούσαν το επαναστατημένο λαϊκό κίνημα. Μετά τον θάνατο του αντιδραστικού στρατάρχη Παπάγου τον Οκτώβρη του 1955 ο Βασιλιάς Παύλος τον διορίζει πρωθυπουργό της χώρας, κατόπιν προσωπικής επιλογής του αρχηγού της αμερικανικής ΚΥΠ , Άλλεν Ντάλλες. Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία, όπως φαίνεται και από το γράμμα που έστειλε η Φρειδερίκη στον Αμερικάνο στρατηγό Μάρσαλ: «... Μέσα σε μερικές ώρες ο σύζυγος μου διόρισε πρωθυπουργό έναν νέο άνδρα, αυτοδημιούργητο, από την Μακεδονία » και συμπληρώνει « Από τότε εξασφαλίσαμε και πάλι ήσυχο ύπνο τη νύχτα, κάτι που τελευταίως είχαμε πάψει να έχομε...» . Το βασιλικό ζεύγος μπορούσε πλέον να κοιμηθεί ήσυχα, αφού εκτός τον άλλων ο νέος πρωθυπουργός θα προωθούσε την υπογραφή της Συνθήκης Ζυρίχης - Λονδίνου για το Κυπριακό που ρύθμιζε το θέμα σύμφωνα με τις επιταγές και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.

        Η « περίεργη» σχέση του Καραμανλή με τα μαθηματικά φάνηκε και την επόμενη χρονιά στις εκλογές του 1956. Η ΕΡΕ με ποσοστό  47,38% πήρε 165 βουλευτές ενώ το Κέντρο με την Αριστερά με 48,15%  εξέλεξαν μόλις 132 βουλευτές! Το δεύτερο κόμμα χάρη στον Καραμανλικό εκλογικό νόμο εξασφάλισε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία!

Στις εκλογές του 1958 η ΕΡΕ με το 41,7% των ψήφων πήρε το 57% των εδρών και η ΕΔΑ προς έκπληξή όλων έλαβε το 24,4%. Οχτώ μόλις χρόνια μετά την ήττα του εμφυλίου και σε καθεστώς σκληρής αστυνομικής καταστολής ο ένας στους  τέσσερις Έλληνες εμφανίζονταν ακόμα φιλοκουμμουνιστής, γεγονός πολύ δυσάρεστο ιδιαίτερα για την CIA που κατέστρωσε ένα πρόγραμμα τεχνητής ελάττωσης των δυνάμεων της Αριστεράς. Η «απαράδεκτη» αυτή  κατάσταση λοιπόν για το κατεστημένο, «διορθώθηκε» στις περίφημες «εκλογές  βίας και νοθείας» του 1961 όπου ψηφίσαν κάμποσα δέντρα, πολλοί πεθαμένοι και πολλοί ζωντανοί πήγαν στα εκλογικά κέντρα και ψήφισαν στα φανερά έξω από τα τμήματα από τον φόβο των διώξεων.

Το 1965 επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου τα στελέχη της ΕΡΕ παραδέχθηκαν ότι όλα αυτά έγιναν στη βάση του γενικότερου  αντικουμμουνιστικού σχεδίου «Περικλής» στο κείμενο του οποίου είχε παρεισφρήσει μερικές φορές «ατυχώς» η λέξη «εκλογαί », εξ' αιτίας της συγγραφικής απειρίας του γραμματέως της επιτροπής αντισυνταγματάρχη του Πυροβολικού και κατοπινού δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου!