Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟ

Απάντηση στην πολεμική του Κύριλλου Παπασταύρου στην ΚΟΜΕΠ
    Μέρος 3^ο

Το άρθρο που ακολουθεί είναι το 3^ο μέρος της απάντησης της εφημερίδας μας στην πολεμική του Κύριλλου Παπασταύρου για τον Τρότσκι και τον τροτσκισμό που δημοσιεύθηκε στο θεωρητικό περιοδικό του ΚΚΕ «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (τεύχος 6 -2006). Η απάντηση μας γράφεται με ένα βασικό σκοπό : να αποκαταστήσει την αλήθεια σχετικά με τις ιδέες του Λέοντα Τρότσκι στις συνειδήσεις των νέων αγωνιστών της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος και ιδιαίτερα των συντρόφων του ΚΚΕ.

Ο Κύριλλος Παπασταύρου συνεχίζοντας τη «διαφωτιστική» του αναφορά στη ζωή και το έργο του Τρότσκι στη σελ. 73 παραθέτει μικρά αποσπάσματα από πολεμικές μεταξύ του Τρότσκι και του Λένιν το 1904, παρμένα από το βιβλίο του σταλινικού Λούντο Μάρτενς «Μια άλλη ματιά στον Στάλιν». Αυτά τα αποσπάσματα σύμφωνα με τον Παπασταύρου, τάχα «ανατρέπουν τους ισχυρισμούς των τροτσκιστών ότι οι διαφωνίες του Λένιν με τον Τρότσκι ήταν επιμέρους».

Το ύφος αυτών των αποσπασμάτων είναι ξεκάθαρα επηρεασμένο από το κλίμα αντιπαράθεσης που είχε δημιουργήσει το σχίσμα του 2^ου συνεδρίου του Ρώσικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1903 πάνω σε οργανωτικά ζητήματα και - το τονίζουμε ξανά - πριν ακόμα εμφανιστούν οι αποφασιστικής σημασίας πολιτικές διαφωνίες ανάμεσα στις δύο πτέρυγες για τα καθήκοντα της Ρώσικης επανάστασης.

Ο νεαρός Τρότσκι δεν μπόρεσε να κατανοήσει την αναγκαιότητα της δικαιολογημένης αξίωσης  του Λένιν για την αποπομπή των Άξελροντ, Ζασούλιτς και Ποτρέσωφ από τη Συντακτική Επιτροπή της «Ίσκρα». Δυστυχώς, τα «παλιά» στελέχη κατάφεραν με το θόρυβο που δημιούργησαν να επηρεάσουν τον Τρότσκι, ο οποίος υιοθέτησε την επιχειρηματολογία τους για τον δήθεν «υπερσυγκεντρωτισμό» του Λένιν.

Φυσικά δεν περιμένουμε ο φανατικά «αντι-τροτσκιστής» κειμενογράφος μας να αναγνωρίσει ελαφρυντικά στον Τρότσκι για τα πολιτικά λάθη της νιότης του. Όμως ακόμα και οι πιο κακοπροαίρετοι αναγνώστες του Παπασταύρου δεν θα μπορούσαν να περιμένουν το μέγεθος του ατοπήματός που συνιστά η «απρονοησία» του να μην αναφέρει πουθενά ότι ο ίδιος ο Τρότσκι αργότερα παραδέχτηκε και αναγνώρισε το λάθος του.

Να τι έγραφε στην αυτοβιογραφία του :  « Για να φθάσει στην απόφαση αυτή ο Λένιν (σ.σ : δηλαδή για την απομάκρυνση των "3" από την σύνταξη), έπρεπε πρώτα να έχει πεισθεί για την ανικανότητα των παλιών, καθώς και για την ανάγκη να πάρει στα χέρια του την άμεση διεύθυνση της οργάνωσης, που αγωνιζόταν να γίνει η πρωτοπορία του προλεταριάτου στην επανάσταση που ζύγωνε. Οι παλιοί απατήθηκαν. Κι όχι μονάχα οι παλιοί. Ο Λένιν δεν ήταν ήδη μονάχα ένας εξαιρετικός αγωνιστής. Ήταν ένας ηγέτης δοσμένος ολάκερος στο σκοπό του , που όπως καταλάβαινα , είχε σχηματίσει την  πεποίθηση, όταν βρίσκονταν δίπλα - δίπλα με τους παλιούς, τους δασκάλους, πως θα γινόταν ο οριστικός ηγέτης, πιο δυνατός και πιο απαραίτητος απ' αυτούς. Γύρω από τις πνευματικές επιδιώξεις, αρκετά συγκεχυμένες, που διαμορφώνονταν κάτω από τη σημαία της Ίσκρα, ο Λένιν ήταν ο μόνος που εκπροσωπούσε αμετάκλητα και με πληρότητα το αύριο, σ' όλη την έκταση των σοβαρών καθηκόντων, των φοβερών συγκρούσεων και των αναρίθμητων θυσιών που απαιτούσε.» (Λέον Τρότσκι «Η ζωή μου» σελ. 158 εκδόσεις «Αλλαγή»).

«Σάλτο» πάνω από την Ιστορία

Κι αφού ο σ. Παπασταύρου μας παρέθεσε τα αποσπάσματα του 1904 μ' ένα «σάλτο» φθάνει στο 1910. Κάτι πρέπει να έγινε ασφαλώς από το 1904 έως το 1910 που θα ανάγκασε τον «αντικειμενικό μας» κειμενογράφο να κάνει αυτό το ιστορικό πήδημα. Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι οι «μικρολεπτομέρειες» αυτής της περιόδου που ξέχασε να αναφέρει ο σύντροφος. Από το 1904 ο Τρότσκι διαχωρίζεται αποφασιστικά από τους μενσεβίκους πολεμώντας την αντίληψή τους για την υποστήριξη της φιλελεύθερης αστικής τάξης. Υποστηρίζει ότι το προλεταριάτο πρέπει να ηγηθεί της επανάστασης και να καταλάβει την εξουσία προχωρώντας από την εκπλήρωση των άλυτων αστικοδημοκρατικών καθηκόντων απευθείας σε σοσιαλιστικά μέτρα, σε μια εποχή που οι προγραμματικές θέσεις των μπολσεβίκων δεν προχωρούσαν πέρα από τα αστικοδημοκρατικά καθήκοντα. Αυτή η θέση του Τρότσκι, που αποτελεί τον πυρήνα της Θεωρίας Διαρκούς επανάστασης, επαληθεύτηκε πλήρως από την ίδια την εξέλιξη της Ρώσικης επανάστασης και είναι ταυτόσημη με τις «θέσεις του Απρίλη» που διατύπωσε τις παραμονές της Οχτωβριανής επανάστασης ο Λένιν. Από αυτή τη στιγμή, μέχρι το 1917, ο Τρότσκι παρέμεινε οργανωτικά διαχωρισμένος και από τις δύο τάσεις, αν και σε όλα τα πολιτικά ζητήματα ήταν πάντα πιο κοντά με τους Μπολσεβίκους παρά με τους Μενσεβίκους.

Αμέσως μετά το πολιτικό «σπάσιμό» του με τους μενσεβίκους ο Τρότσκι αναπτύσσει στενή συνεργασία με τους μπολσεβίκους. Μάλιστα η εισήγηση που προτάθηκε από τους μπολσεβίκους και υπερψηφίσθηκε στο 3^ο συνέδριο του Ρώσικου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1905 πάνω στο ζήτημα της Προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης ήταν καρπός της πολιτικής επιρροής του Τρότσκι πάνω στο ηγετικό στέλεχος των Μπολσεβίκων Κράσιν (πρακτικά 3^ου συνεδρίου, παρατίθεται στο βιβλίου του Λέον Τρότσκι «Η ζωή μου» εκδόσεις  «Αλλαγή» σελ. 169).

Ο Τρότσκι και το Σοβιέτ της Πετρούπολης το 1905

Το ιστορικό «πήδημα» του Παπασταύρου, φυσικά καθόλου τυχαία, αφήνει έξω από κάθε αναφορά το 1905, όπου ο «οπορτουνιστής Τρότσκι» παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη Ρώσικη επανάσταση. Ο Ανατόλ Λουνατσάρκσι, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Λένιν, έγραφε σχετικά στο βιβλίο του «Επαναστατικές Φιγούρες» (σελ 61, αγγλική έκδοση): «Πρέπει να πω ότι απ' όλους τους Σοσιαλδημοκράτες ηγέτες του 1905-6 ο Τρότσκι έδειξε χωρίς αμφιβολία, παρά την ηλικία του, να είναι ο καλύτερα προετοιμασμένος. Έφερε λιγότερο απ' όλους τους άλλους τη στάμπα ενός συγκεκριμένου είδους «εμιγκρέδικης» στενότητας της σκέψης. Κατάλαβε καλύτερα απ' όλους τι σήμαινε να καθοδηγείς τον πολιτικό αγώνα σε πλατιά εθνική κλίμακα. Βγήκε από την επανάσταση έχοντας αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα, ενώ ούτε ο Λένιν, ούτε ο Μάρτωφ είχαν κερδίσει τίποτε ουσιαστικό. Ο Πλεχάνωφ έχασε πολύ από το κύρος του γιατί επέδειξε ημι-φιλελεύθερες τάσεις. Ο Τρότσκι ήταν αυτό που βρέθηκε τότε στην πρώτη γραμμή.»

Σε ηλικία μόνο 26 ετών ο Τρότσκι έγινε ο πρόεδρος στο Σοβιέτ της Πετρούπολης, στο πιο σπουδαίο από τα όργανα που ο Λένιν τα περιέγραψε ως «τα έμβρυα της επαναστατικής εξουσίας». Τα πιο πολλά από τα μανιφέστα και οι αποφάσεις του Σοβιέτ ήταν γραμμένα από τον Τρότσκι, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος και για την εφημερίδα του Σοβιέτ την «Ισβέστια».

Το 1905 ο Τρότσκι διεύθυνε την καθημερινή επαναστατική εφημερίδα «Nachalo» («Ξεκίνημα»), που είχε μαζική κυκλοφορία (έφθανε μάλιστα τα 100.000 φύλλα!), με στόχο να κάνει πλατειά κατανοητές τις απόψεις του για την επανάσταση, που ήταν κοντά σε εκείνες των Μπολσεβίκων και σε πλήρη αντίθεση με το μενσεβικισμό. Η «Nachalo» του Τρότσκι και η μπολσεβίκικη εφημερίδα «Novaya Zhizn» (Νέα Ζωή), που εκδιδόταν από τον Λένιν, εργάσθηκαν αλληλέγγυα, υποστηρίζοντας η μία την άλλη ενάντια στις επιθέσεις της αντίδρασης, χωρίς να εξαπολύουν πολεμικές η μία ενάντια στην άλλη. Μάλιστα η «Novaya Zhizn» χαιρέτησε το πρώτο τεύχος του «Nachalo» με τα εξής λόγια: «Το πρώτο τεύχος του «Nachalo» βγήκε. Καλωσορίζουμε ένα νέο σύντροφο στη μάχη. Το πρώτο τεύχος είναι αξιοσημείωτο για την εξαίρετη περιγραφή της απεργίας του Οκτώβρη που γράφηκε από το σύντροφο Τρότσκι.» (παρατίθεται στο  βιβλίο του Λέον Τρότσκι «Η ζωή μου» εκδόσεις «Αλλαγή» σελ. 177).

Μετά την ήττα της επανάστασης ο Τρότσκι συνελήφθη μαζί με τα άλλα μέλη του Σοβιέτ. Στη Δίκη του Σοβιέτ ο Τρότσκι έβγαλε έναν πύρινο λόγο - κατηγορία ενάντια στο τσαρικό καθεστώς και τελικά καταδικάσθηκε σε «διαρκή εκτόπιση» στη Σιβηρία από όπου και δραπέτευσε. Το 1906 αυτοεξορίσθηκε, αυτή τη φορά στην Αυστρία, όπου συνέχισε την επαναστατική του δραστηριότητα ιδρύοντας μία εφημερίδα στη Βιέννη με το όνομα «Πράβδα» που απέκτησε σύντομα ένα κύρος με το οποίο δεν μπορούσε να συγκριθεί καμία άλλη σοσιαλδημοκρατική έκδοση εκείνη την εποχή. (βλέπε το κείμενο «Τρότσκι: 60 χρόνια από το θάνατο ενός επαναστάτη» - Άλλαν Γούντς ιστοσελίδα www.marxist.com).