ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ 17^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ : ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΣΣΔ

 Είναι σωστό λοιπόν ότι: «Με απαιτητικότητα προσβλέπουν προς το ΚΚΕ φίλοι και οπαδοί, συνεργαζόμενοι .....», «.... να μελετήσει την ιστορική διαδρομή σε βάθος, να διδαχθεί από αδυναμίες και λάθη». Επειδή κατανοούμε «... την ευθεία σχέση που έχει η ισχυροποίηση του Κόμματος με την ανάπτυξη της πάλης του Λαού». (Θέσεις Κ.Ε.)

 Ειλικρινά με βρίσκει σύμφωνο η θέση ότι αν «διδαχτεί το Κόμμα από αδυναμίες και λάθη». Θα ισχυροποιηθεί και θα δώσει ώθηση στην «ανάπτυξη της πάλης του Λαού». Γιατί το ζήτημα δεν είναι αν κάνουμε λάθη -σε τελική ανάλυση είναι αναπόφευκτο να γίνουν λάθη- το ζήτημα είναι αν μαθαίνουμε από τα λάθη μας Γιατί, τότε και μόνο τότε προχωρά η συνείδηση του Κόμματος και της Τάξης και αυτό είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη της πάλης του Λαού.

 Το Συνέδριο, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει ν' ασχοληθεί με λάθη επουσιώδη. Οφείλει να επισημάνει, ν΄ ασχοληθεί και να διορθώσει το κυρίαρχο λάθος, το πιο σημαντικό.

Ο Λένιν μας διδάσκει: «Δεν φοβόμαστε ν' αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και να τα αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα, για να μάθουμε να τα διορθώνουμε» (Τ. 44, σελ. 150).

 Το πιο σημαντικό λάθος του Κόμματος είναι το ότι δεν έχει εξηγήσει στα στελέχη, μέλη, οπαδούς, φίλους και εργατική τάξη, το γιατί δεν πάλεψε να εμποδίσει με νύχια και με δόντια την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ. Γιατί  ξάφνιασαν τα γεγονότα, γιατί το βρήκαν απροετοίμαστο, γιατί έχει αφήσει να κυλήσουν 15 ολόκληρα χρόνια, χωρίς μια καθαρή απάντηση, για τις αιτίες της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ. Για τη νίκη της αντεπανάστασης.

Οι θέσεις της Κ.Ε. μιλούν αρκετά για τις αδυναμίες του Κόμματος και ιδιαίτερα για τις δικές της, πολύ σκληρά. Θεωρώ ότι η βάση των αδυναμιών της Κ.Ε. δεν είναι υποκειμενική, είναι πολιτική.

 Είναι δυνατόν η Κ.Ε. και τα στελέχη του Κόμματος ν' ασκήσουν ορθή καθοδήγηση, επαρκή και ανάλογη των περιστάσεων -η εποχή μας έγινε εξαιρετικά δύσκολη για πολιτική ζύμωση μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ- αν δεν έχουν στο μυαλό τους καθαρή αντίληψη του περιεχομένου του στρατηγικού μας Στόχου, που είναι ο επιστημονικός Σοσιαλισμος ;Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το ερώτημα που πλανιέται είναι: Ποιος είναι ο επιστημονικός Σοσιαλισμός; Ασφαλώς, όχι αυτό που κατέρρευσε, γιατί αλλιώς του «διαόλου λειτουργάμε».

Δεν είναι φυσικό κι επόμενο να υπάρχει σύγχυση στα στελέχη, όταν το άκριτο πρότυπο 10ετιών κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος;

 Κατά συνέπεια, αν η Κ.Ε. και τα στελέχη είναι σε σύγχυση πρώτου βαθμού, όσο προχωράμε προς τα κάτω, η σύγχυση αυξάνει πολλαπλασιαστικά, είναι μεγάλη στη βάση του Κόμματος και τεράστια στην κοινωνία. Κατά συνέπεια, όταν στο μυαλό του Κόμματος δεν είναι καθαρό το περιεχόμενο του στρατηγικού στόχου, είναι εξαιρετικά δύσκολο να ασκήσεις πολιτική, να πετύχεις τη «μεγαλύτερη δυνατή κοινωνικοπολιτική συσπείρωση για τη συγκρότηση του ΑΑΔΜ» (Θέσεις, σελ. 3).

 Για: «Να κάνει ένα γενναίο βήμα (το 17^ο Συνέδριο) για την ολόπλευρη ισχυροποίηση του Κόμματος ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική» (σελ. 3). Οφείλει να πάρει -κατά την ταπεινή μου γνώμη- εκτός των άλλων την απόφαση να πάει το δυνατόν πιο σύντομα σε μια Συνδιάσκεψη - συνέχεια αυτής του 1995 - με μοναδικό θέμα: Την καπιταλιστική παλινόρθωση. Να εξετάσει τις αιτίες και τα λάθη που οδήγησαν στη νίκη της αντεπανάστασης και ν΄ αναδείξει ξανά τη δυνατότητα της νίκης του Σοσιαλισμού.

Η κατάρρευση τη ΕΣΣΔ είναι ήττα πελωρίων διαστάσεων για το παγκόσμιο Εργατικό Κίνημα. Η συνείδηση έχει κάνει πίσω κατ' αρχήν. Αλλά η ιστορία διδάσκει ότι «η εργατική τάξη μαθαίνει περισσότερα από τις ήττες, παρά από τις νίκες της» (‘Εγκελς).

 Ο Λένιν εξηγούσε: «... δεν είναι τόσο επικίνδυνη η ήττα, όσο ο φόβος ν' αναγνωρίσουμε την ήττα μας, ο φόβος για να βγάλουμε απ' αυτή όλα τα συμπεράσματα» (Τ. 44, σελ. 204).

 Το Εργατικό Κίνημα στη μακρόχρονη πορεία του είχε νίκες, αλλά και μεγάλες ήττες. Οι ήττες του όμως το βοηθούσαν στο προχώρημα της συνείδησής του τόσο, μέχρι που το 1917 κατάφερε στη Ρωσία, και όχι μόνο, να πάρει την εξουσία και να γεννηθεί η ΕΣΣΔ.

 Συγκεκριμένα, μετά την ήττα της Κομμούνας του Παρισιού, ο Μαρξ, εκφράζοντας το προχώρημα της σκέψης της πρωτοπορίας έβγαλε το συμπέρασμα ότι : «Η κομμούνα αποδείχνει ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί απλώς να καταλάβει τον έτοιμο κρατικό μηχανισμό και να τον βάλει σε ενέργεια για τους δικούς της σκοπούς ... αλλά η συντριβή του...» (Λένιν, Κράτος και Επανάσταση). Με απλά λόγια η ήττα βοήθησε να δουν τη σχέση Κράτους και Προλεταριακής Επανάστασης και να προσδιορίσουν τη μορφή και το περιεχόμενο του Εργατικού Κράτους.