Η επανάσταση του 1905 στη Ρωσία ηττήθηκε, αλλά οι μπολσεβίκοι εκφράζοντας τη συνείδηση Εργατικού Κινήματος έβγαλαν συμπεράσματα: 1^ον) για τη σημασία των Σοβιέτ σαν όργανα πάλης και εξουσίας της Εργατιάς και 2^ον) ότι για την επιτυχία της επανάστασης δεν αρκεί η εξέγερση της Εργατιάς, χρειάζεται να περιμένουμε και την αγροτιά.

 Το 1914 ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος πραγματοποιήθηκε με την προδοσία της Σοσιαλδημοκρατίας και ήταν μια ήττα με μεγάλη σημασία για το παγκόσμιο Εργατικό Κίνημα. ‘Όμως το ‘Εργατικό Κίνημα με πυρήνα μια «δράκα» επαναστατών συνήλθε γρήγορα, προχώρησε, έχτισε νέα κόμματα, νέα Διεθνή. Πάτησε πάνω στη συσσωρευμένη εμπειρία που βγήκε από τις ήττες. 1871, 1905, 1914 -και το 1917 πήρε την εξουσία στη Ρωσία μέσα σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

 Η επανάσταση ρακένδυτη και ξυπόλητη καταφέρνει να επιβιώσει ενάντια στην αντεπανάσταση, εσωτερική και εξωτερική. Νίκησε την ιμπεριαλιστική περικύκλωση 13 Στρατών. Υποχρέωσε τον «Ιμπεριαλιστικό δάκτυλο» -που φταίει για όλα- να κάτσει στη θέση του, χωρίς να βλάψει την επανάσταση! Το πρώτο εργατικό κράτος ήταν γεγονός. Η ΕΣΣΔ έγινε το όραμα για εκατομμύρια καταπιεσμένους. Αλλά .... φευ (αλίμονο).

   Πάνε 15 χρόνια από την παλινόρθωση και δυστυχώς δεν έχει βγάλει το Κόμμα κανένα επίσημο, ολοκληρωμένο συμπέρασμα. Δίνει την εντύπωση ότι υπάρχει φόβος να βγάλουμε απ' αυτή (την ήττα) όλα τα συμπεράσματα. Υπάρχει συνεχώς μια αναβλητικότητα με το πρόσχημα της μελέτης σε βάθος. Με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται η σύγχυση κι αυτό είναι ο μεγάλος κίνδυνος για το Κόμμα, για το Εργατικό Κίνημα.

Το κενό αυτό η ζωή το γεμίζει με απαισιόδοξα και λαθεμένα συμπεράσματα. Η πιο συνηθισμένη απάντηση για το τι έφταιξε, είναι «ο Χρουτσώφ», «η Περεστρόικα», «ο Γκορμπατσώφ» και ο συνήθης ύποπτος «Ιμπεριαλιστικός δάκτυλος». Αμ ... δεν είναι έτσι τα πράγματα, αγαπητοί σύντροφοι. Αυτές οι απαντήσεις δημιουργούν περισσότερα προβλήματα, χωρίς να λύνουν κανένα. Γιατί δεν είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι το 20^ο Συνέδριο έγινε με παρθενογένεση!

 Η δυνατότητα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης υπήρχε μέσα στην ίδια τη νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση. Ο Λένιν αυτό το εξηγούσε ακούραστα τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Οι σύντροφοι έχουν τη δυνατότητα να δούνε αυτή τη μάχη του μεγάλου επαναστάτη στα τελευταία του έργα. Διαβάστε ΛΕΝΙΝ, για να ξετυλιχθεί το «κουβάρι» των αιτιών της παλινόρθωσης.

 ον Οχτώβρη του 1921, 4η χρονιά μετά την κατάληψη της εξουσίας θέτει ανοιχτά το ερώτημα: «Ποιος θα νικήσει -ο καπιταλισμός ή η Σοβιετική εξουσία;». (Τ. 44, σελ. 160).

 Καλούσε τους Κομμουνιστές σε πάλη ενάντια σε 3 βασικούς εχθρούς: «Πρώτος εχθρός -η κομμουνιστική υπεροψία. Δεύτερος -η αγραμματοσύνη και τρίτος -η δωροδοκία» (οπ. σελ. 173).

 Προειδοποιούσε το Κόμμα για τα σχέδια της αντεπανάστασης. «Οι πιο έξυπνοι αρχηγοί της Ρώσικης μεγαλοαστικής τάξης σκέφτηκαν: Δεν μπορούμε να νικήσουμε αμέσως στη Ρωσία. Γι' αυτό, το σύνθημά μας πρέπει να είναι: «Σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους» (οπ. Σελ. 53). Για την αντιμετώπιση των σχεδίων της αντεπανάστασης πρότεινε: «και για να βγούμε κι εδώ νικητές, πρέπει απαραίτητα να στηριχτούμε στην τελευταία πηγή δυνάμεων. Και η τελευταία πηγή δυνάμεων είναι η μάζα των εργατών και των αγροτών, η συνειδητότητά τους, η οργάνωσή τους (οπ. Σελ. 163).

Έδωσα ενδεικτικά αποσπάσματα από τα τελευταία κείμενα του Λένιν, για να καλέσω τους συντρόφους του ΚΚΕ να μελετήσουν ξανά και ξανά Λένιν. Η προσεκτική μελέτη των τελευταίων τόμων των Απάντων, θα βοηθήσει το Κόμμα να ξεκινήσει την προσπάθεια για ν' ανακαλύψει σε ΒΑΘΟΣ τις αιτίες της «αναίμακτης» καπιταλιστικής παλινόρθωσης.

 Θ' ανακαλύψουμε έκπληκτοι, ότι μετά το θάνατο του Λένιν, η ηγεσία του ΚΚΣΕ φρόντισε να πράξει τα αντίθετα από αυτό που ο Λένιν πρότεινε κι έτσι να δημιουργήσει τις πολιτικές προϋποθέσεις για την οικονομική παλινόρθωση.

 Φρόντισε να υπάρξουν «Σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους», Κομμουνιστικό Κόμμα και Σοβιετική εξουσία χωρίς την ηγεσία των Μπολσεβίκων που πραγματοποίησε τη μεγάλη προλεταριακή επανάσταση. Φρόντισε το ΚΚΣΕ να χάσει κάθε επαφή και στήριξη από τις μάζες.

 Οι Μαρξιστές - Λενινιστές ξεχωρίζουμε πολιτικά από τους ρεφορμιστές, επειδή πιστεύουμε ότι επανάσταση με μεταρρύθμιση δε γίνεται. Η Διαλεκτική μας διδάσκει ότι κατ' ανάγκη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αντεπανάσταση με μεταρρύθμιση. Η πολιτική προϋπόθεση για τη νίκη της αντεπανάστασης δημιουργήθηκε με την εξόντωση της γενιάς που πραγματοποίησε την Επανάσταση.

Αυτό που καθυστέρησε την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, ήταν τα μεγάλα επαναστατικά γεγονότα που ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κύρια η Κινεζική επανάσταση. ‘Όταν το Επαναστατικό Κίνημα καταλάγιασε, ήρθε το μοιραίο...

Δεν είναι δυνατό να επεκταθώ περισσότερο στα πλαίσια αυτούς του κειμένου. Νομίζω ότι ήδη έχω κάνει κατάχρηση της φιλοξενίας. Νομίζω ότι μ' αυτές μου τις σκέψεις ανταποκρίθηκα στην έκκληση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, όπου ζητά: «... οι φίλοι, οι συνεργαζόμενοι να βοηθήσουν για ν' αναδειχθούν και να μελετηθούν βαθύτερα οι υποκειμενικές ελλείψεις και καθυστερήσεις, οι αδυναμίες. Να φανεί τι πρέπει να διορθωθεί, να βελτιωθεί» (Θέσεις, σελ. 2).

  Κύριο καθήκον του ΚΚΕ και όλων των αγωνιστών που συνεχίζουν να πιστεύουν στη νίκη του Σοσιαλισμού, είναι: Να δούμε καθαρά τα λάθη που οδήγησαν στην παλινόρθωση. Ν' αντιμετωπίσουμε τα λάθη, για να φανεί στα μάτια των εργατών, της νεολαίας, του Λαού, ξανά η δυνατότητα και η αναγκαιότητα του Σοσιαλισμού. Τότε θα συντρίψουμε τον «δικομματισμό». Γιατί, αυτό θα σπρώξει στις γραμμές μας εκατομμύρια αγωνιστές, όπου θα είναι έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους για μια Σοσιαλιστική Κοινωνία με Ελευθερία και Δημοκρατία.

                                                                          ΘΟΔΩΡΟΣ  ΜΑΡΑΚΗΣ