Στην Ελλάδα, ο ρόλος του Σταλινισμού ήταν ανάλογος. Ενώ η ελληνική άρχουσα τάξη προετοιμαζόταν να συντρίψει την εργατική τάξη, οι σταλινικοί ηγέτες προσπαθούσαν να παραπλανήσουν τους εργάτες με τον ίδιο μύθο της «εθνικής ενότητας». Πριν από τη γενική απεργία και την εξέγερση που προκλήθηκαν από τις ενέργειες της Ελληνικής κυβέρνησης μαριονέτας, αυτοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να συνθηκολογήσουν με την αντίδραση. Οι εκπρόσωποι του ΕΑΜ στο Κοινοβούλιο αποδέχτηκαν ακόμα και την πρόταση για αφοπλισμό των δυνάμεων τους, ενώ η φασιστική Βασιλική φρουρά στο βουνό και τα Τάγματα Ασφαλείας θα παρέμεναν οπλισμένα. Μόνο η αγανάκτηση και η πίεση των μαζών - οι οποίες αρνήθηκαν να θέσουν τους εαυτούς τους στο έλεος των χειρότερων εχθρών τους - ήταν αυτό που τους ανάγκασε να αποσυρθούν από τη συμφωνία.

Ήταν το ταξικό ένστικτο των εργατών, που είχαν μάθει από τις πικρές μέρες του αντιναζιστικού αγώνα, το μάθημα που δίδαξαν οι Μαρξ και Λένιν, πως τα όπλα αντιπροσωπεύουν την εξουσία. Αυτό τους οδήγησε στην απόφαση να μην παραδώσουν τα όπλα τους. Ήταν οι κυρίως υπεύθυνοι για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη ναζιστική κατοχή και ήταν αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν στους καπιταλιστές, οι οποίοι είχαν τονωθεί ιδιαίτερα από τη μεταξική δικτατορία και είχαν συνεργαστεί με τους Κουίσλινγκς για να διατηρήσουν τον έλεγχο και να προετοιμάσουν το δρόμο για μία νέα δικτατορία.

Ο Στάλιν συνεχίζει να μην αντιδρά καθόλου στα γεγονότα, θεωρώντας πως η Βαρσοβία άξιζε την απώλεια της Αθήνας. Σαν αντάλλαγμα για τα σύνορα στην Πολωνία και μια κυβέρνηση υπάκουη στην εξωτερική πολιτική του Στάλιν - ενώ ο καπιταλισμός εκεί παραμένει  - και μια σφαίρα επιρροής στα Βαλκάνια, ο Τσόρτσιλ έλαβε πλήρη ελευθερία κινήσεων στην Ελλάδα. Μια κυνική παρασκηνιακή συμφωνία έχει στηθεί. Επιπλέον, ο Τσόρτσιλ καταλαβαίνει καλά πως ο Στάλιν φοβάται ιδιαίτερα μια επαναστατημένη Βαλκανική και γενικότερες επιπλοκές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτός είναι ο λόγος που μπορεί να εκτοξεύει βαριές προσβολές στη γελοία Σταλινική μαριονέτα, τον Willie Gallacher, ακόμα και όταν αυτός κάνει κάποια επιζήμια παρατήρηση. Ο Τσόρτσιλ είπε περιφρονητικά:

 «Προφανώς η τυχαία παρατήρηση που έκανα την προηγούμενη ημέρα στο αξιότιμο μέλος, τον κέντρισε βαθιά» (γέλια).

Η τυχαία παρατήρηση ήταν:

«Κύριος Gallacher (αναφορά., W. Fife).

Πρόκειται μήπως το ψήφισμα για την Ελλάδα να γίνει πιο ισορροπημένο και αξιόπιστο από αυτό που μας είχατε παρουσιάσει πριν τη ανακωχή;

Ο κ. Τσώρτσιλ. - «Κύριε Gallacher δεν πρέπει να ενθουσιάζεστε ιδιαίτερα με αυτά τα ζητήματα, γιατί αλλιώς θα κινδυνεύσετε να κατηγορηθείτε για τροτσκιστική απόκλιση προς στα αριστερά.» (γέλια)

 «Θα συνεχίσω να εξετάζω προσεκτικά την ακριβή πολιτική χροιά των θέσεων που υιοθετείτε...»

Ο Τσόρτσιλ γνωρίζει το ρόλο του Gallacher και του Κ.Κ - γνωρίζει πως ο Gallacher δεν είναι παρά ένας πράκτορας του Στάλιν και τον επαναφέρει στη γραμμή αποδοκιμάζοντάς τον επιδεικτικά. Ακόμα και μια υποκριτική αντιπολίτευση, η οποία απλά είχε σκοπό να παίξει το ρόλο μιας «...ακίνδυνης δικλείδας ασφαλείας για τους κομμουνιστές εργάτες» αντιμετωπίστηκε με δυσφορία!