ΚΚΕ : ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΟΔΟΣ - ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Η άνοδος της εκλογικής απήχησης του ΚΚΕ ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πιο ελπιδοφόρα στοιχεία των εκλογικών αποτελεσμάτων. Το ΚΚΕ συγκεντρώνοντας 8,15%, αύξησε το ποσοστό του κατά 2,25% από το 2004 και τις ψήφους του κατά 147.000. Σημείωσε δηλαδή την μεγαλύτερη άνοδο από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Συγκριτικά με τα ποσοστά που λάμβανε το κόμμα την περασμένη  δεκαετία η εκλογική του δύναμη προσεγγίζει το διπλασιασμό, ενώ αρχίζει να προσεγγίζει τα ποσοστά της πρώτης μεταπολιτευτικής δεκαετίας (9,36% το 1977, 10,93% το 1981 και 9,39% το 1985).

Το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στην αποδοχή που γνωρίζει στην εργατική τάξη και τη νεολαία η τοποθέτηση του κόμματος ενάντια στις βασικές επιλογές της άρχουσας τάξης. Τα στοιχεία για την απήχηση του ΚΚΕ στις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα στα εργατικά προάστια, καθώς και στις τάξεις της νεολαίας, αποδεικνύουν αυτή την διαπίστωση. Πιο χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις της Β' Αθήνας και της Β' Πειραιά όπου το ποσοστό του κόμματος αυξήθηκε κατά 3,33% και 3,51% αντίστοιχα, ενώ επίσης αξιοσημείωτο είναι το ποσοστό που καταγράφει το ΚΚΕ στους νέους από 18-24 ετών, που προσεγγίζει το 10%. Τέλος, στους κόλπους της παραδοσιακής Αριστεράς, παρά την εναγώνια προσπάθεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ «να αλλάξει το τοπίο», το ΚΚΕ καταλαμβάνει την κυρίαρχη θέση κι αυτό αντανακλάται ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις και στις εκλογικές περιφέρειες των εργατικών προαστίων, όπου η διάφορά μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ κυμαίνεται κατά μέσο όρο από 4 έως και 8 ποσοστιαίες μονάδες υπέρ του ΚΚΕ.

Τα λάθη της εκλογικής εκστρατείας και οι πηγές τους

Όμως η άνοδος του ΚΚΕ από μόνη της δεν δίνει λύση στα προβλήματά των εργαζομένων. Οι χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι του ΚΚΕ τώρα απαιτούν την κατάλληλη πολιτική, για να αντιμετωπισθεί η επίθεση του κεφαλαίου και να δοθεί μια άμεση εναλλακτική πολιτική λύση. Για να ανταποκριθεί σε αυτά τα καθήκοντα το κόμμα  απαιτείται η θαρραλέα κριτική και αυτοκριτική από την έως τώρα πορεία του, η εξαγωγή συμπερασμάτων και η διόρθωση των λαθών. Αυτός είναι ο μόνος σίγουρος και τίμιος δρόμος για να γίνει αποτελεσματικότερο και χρησιμότερο το κόμμα στον αγώνα της εργατικής τάξης.

Η πολιτική κίνηση Μαρξιστική Τάση έδωσε με αποφασιστικότητα τη μάχη για να βγει το ΚΚΕ ενισχυμένο στις εκλογές. Απέδειξε έμπρακτα πως είναι ένας ανιδιοτελής φίλος του κόμματος. Όμως πραγματικοί φίλοι δεν είναι αυτοί που περιορίζονται μόνο σε λόγια επιδοκιμασίας. Οι πραγματικοί φίλοι επισημαίνουν τα λάθη και τις αδυναμίες, γιατί τους ενδιαφέρει πραγματικά να διορθωθούν.

Έτσι έχουμε χρέος να επισημάνουμε πως στην εκλογική εκστρατεία του κόμματος παρουσιάστηκαν αδυναμίες, που αντανακλούν γενικότερα λάθη στην πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ. Το σημαντικότερο λάθος κατά τη γνώμη μας, ήταν η απουσία από τον κομματικό λόγο μιας συστηματικής προβολής της αναγκαιότητας του στρατηγικού σκοπού του σοσιαλισμού. Σε μια περίοδο που οι μάζες στράφηκαν στην πολιτική για να αναζητήσουν σοβαρές απαντήσεις για τα προβλήματά τους, τα ηγετικά στελέχη του κόμματος έπρεπε να κάνουν σημαία την ανωτερότητα του σοσιαλισμού και να τονίσουν ότι αυτός αποτελεί τη μόνη σταθερή και πραγματική λύση. Αυτή θα ήταν η καλύτερη επιβεβαίωση της άποψης που υποστηρίζει η ηγεσία του  κόμματος, ότι δηλαδή το ΚΚΕ είναι το κόμμα που υπερασπίζει μια εντελώς διαφορετική προοπτική από όλα τα άλλα κόμματα μαζί. Αυτή η αδυναμία αντανακλά κατά τη γνώμη μας τη λογική και τα λάθη της κεντρικής προγραμματικής πρότασης εξουσίας του κόμματος γύρω από το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο (ΑΑΔΜ), στην οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια του άρθρου.

Σημαντική επίσης αδυναμία είναι το ίδιο το περιεχόμενο που δίνεται από τα ηγετικά στελέχη του κόμματος στην έννοια του σοσιαλισμού. Όπως έδειξε και η τοποθέτηση της σ. Αλέκας Παπαρήγα στο τηλεοπτικό «ντιμπέιτ», η πιο διαδεδομένη μορφή παρουσίασής του σοσιαλισμού είναι η άκριτη ταύτισή του με το γραφειοκρατικό καθεστώς που αναπτύχθηκε στην ΕΣΣΔ μετά το θάνατο του Λένιν. Το πρόβλημα αυτό μεγεθύνεται από την στιγμή που δεν έχει γίνει ακόμα ουσιαστική και επίσημη αποτίμηση των αιτιών της πτώσης της ΕΣΣΔ από την ηγεσία του ΚΚΕ. Και πρέπει να τονίσουμε ότι δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη, πολύχρονη ανάλυση για να διαπιστώσει κανείς ότι η διεθνής απομόνωση της επανάστασης και ο παρασιτικός ρόλος της προνομιούχας κρατικής γραφειοκρατίας ήταν οι βασικές αιτίες που μακροπρόθεσμα οδήγησαν στην πτώση της ΕΣΣΔ. Αυτό δεν είναι ένα μεταφυσικό ζήτημα. Χρειάζεται απλά και έντιμα οι κομμουνιστές να βασιστούν στα βασικά έργα του Λένιν για να προσεγγίσουν το ζήτημα με τη μέθοδό του.

Η μέθοδος συνθηματολογίας με αιχμή το σύνθημα «Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ - ΆΛΛΑΞΕ ΕΣΥ» κατά τη γνώμη μας ήταν ατυχής. Αυτή η μέθοδος συνθηματολογίας στέλνει το λάθος μήνυμα στον μεμονωμένο εργαζόμενο ότι αυτός είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για τη μοίρα του, υποδηλώνοντας ότι το κόμμα έχει κάνει στον απόλυτο βαθμό ότι έπρεπε να κάνει. Ιδιαίτερα δεν ενθουσιάζει τον πρωτοπόρο εργαζόμενο που συμμετέχει στους αγώνες, αλλά ακόμα δεν έχει πεισθεί από την πολιτική του ΚΚΕ, τον εργαζόμενο που είναι διατεθειμένος να «αλλάξει» ο ίδιος και να ψηφίσει ΚΚΕ αφού πρώτα καταλάβει ότι μπορεί και το κόμμα να ακούσει κριτικές και να διορθώσει τα δικά του λάθη.

Τέλος, η προεκλογική καμπάνια του κόμματος έπρεπε να έχει στο στόχαστρο της κυρίως το κόμμα της αστικής τάξης και την δεξιά ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και δευτερευόντως, με εντελώς διαφορετικούς τόνους, τον ΣΥΡΙΖΑ. Η θετική εξήγηση και προβολή ενός ανώτερου σοσιαλιστικού προγράμματος με την ταυτόχρονη αντιπαραβολή του στις αφηρημένες ρεφορμιστικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα αρκούσε για να πείσει  τους προβληματισμένους εργαζόμενους που ταλαντεύονταν ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ να στραφούν στο δεύτερο. Αντί γι' αυτή τη μέθοδο όμως η ηγεσία του κόμματος με τις δηλώσεις της καθημερινά ανέβαζε τους τόνους απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς καν να διαχωρίζει την ηγεσία από τη βάση του και έδινε έτσι την εντύπωση μιας «ενδοαριστερής βεντέτας» εντυπώσεων και όχι ουσίας.