ΤΟ  Π.Α.Μ.Ε.  ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση της κυβέρνησης του κεφαλαίου οι εργατικοί αγώνες χρειάζονται μια συνδικαλιστική ηγεσία που να μπορεί να τους δώσει διέξοδο και προοπτική νίκης. Όμως η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ που κυριαρχεί στο εργατικό κίνημα, παρόλο που η κυβέρνηση  δείχνει τις επιθετικές προθέσεις της, αφού ασχολήθηκε 2 μήνες αποκλειστικά  με τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, τώρα βλέπει τις κινητοποιήσεις – όχι σαν ένα δρόμο για να επιτευχθούν κατακτήσεις και νίκες για το εργατικό κίνημα – αλλά σαν μέσο για διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, με στόχο απλά να μετριάσει και να «απαλύνει» την αντεργατική της επέλαση. Αυτή η ηγεσία έχει δείξει την ανικανότητα και την απροθυμία της να υπερασπίσει τα εργατικά συμφέροντα, γι’ αυτό πρέπει οι εργαζόμενοι να την αντικαταστήσουν από μια νέα μαχητική, ταξική ηγεσία. Όμως αυτό δεν είναι ένα απλό ζήτημα. Χρειάζεται οι δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς στο εργατικό κίνημα να υιοθετήσουν την κατάλληλη τακτική.

Τα βασικά καθήκοντα γι’ αυτή την υπόθεση πέφτουν στους ώμους της ηγεσίας του ΠΑΜΕ, από τη στιγμή που η «Αυτόνομη Παρέμβαση» έχει αδύναμη επιρροή στα συνδικάτα. Το ΠΑΜΕ σήμερα συσπειρώνει την πλειοψηφία της οργανωμένης πρωτοπορίας της εργατικής τάξης. Έχει στις τάξεις του χιλιάδες ταξικά συνειδητούς αγωνιστές που αν οπλιστούν με την κατάλληλη τακτική μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς και να δώσουν μια νέα νικηφόρα ηγεσία στο εργατικό κίνημα.

Ο δρόμος γι’ αυτό το σκοπό όμως δεν είναι οι χωριστές συγκεντρώσεις και κινητοποιήσεις. Η διαχωριστική τακτική αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα ότι δεν οδηγεί ούτε σε νίκες, ούτε στην αλλαγή των συσχετισμών. Οι μεγάλες μάζες των εργαζόμενων αντιμετωπίζοντας την επίθεση του κεφαλαίου θέλουν οι ηγεσίες τους στον αγώνα να έχουν μια ενωτική πολιτική. Το ΠΑΜΕ πρέπει λοιπόν να προωθήσει στα συνδικάτα την υπόθεση της ταξικής, αγωνιστικής ενότητας των εργαζόμενων.

Για το σκοπό αυτό, το ΠΑΜΕ είναι ανάγκη να ανοίξει τις γραμμές του σε όλες τις αριστερές δυνάμεις και παρατάξεις στο κίνημα, στη κοινή βάση του αγώνα ενάντια στην αντεργατική επίθεση. Ο στόχος πρέπει να είναι το ΠΑΜΕ να μετατραπεί σε ένα μαζικό αριστερό συνδικαλιστικό μέτωπο που θα συμπεριλαμβάνει και τους αγωνιστές συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και όσους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ διαφωνούν από τ’ αριστερά με την κυρίαρχη ηγετική της ομάδα. Το μέτωπο αυτό πρέπει να οργανώνει καμπάνιες ενημέρωσης των εργατών σε όλους τους χώρους, πρέπει να διεξάγει απαραίτητα μια εκστρατεία για την εγγραφή στα συνδικάτα των νέων σκληρά εκμεταλλευόμενων εργατών (μετανάστες, μερικά απασχολούμενοι κ.α). Πρέπει να εξαντλεί κάθε περιθώριο για να κερδίσει με ένα αγωνιστικό πλαίσιο την πλειοψηφία στις Γ.Σ των σωματείων, ενώ απαραίτητα πρέπει να συμμετέχει στην πρώτη γραμμή στις κινητοποιήσεις και τις συγκεντρώσεις που καλούνται από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, σε στενή σύνδεση και αλληλεγγύη με τους εργαζόμενους που ακολουθούν τις ηγεσίες τους, βοηθώντας τους υπομονετικά να βγάλουν συμπεράσματα για την ανάγκη να τις ξεπεράσουν. Με αυτή την τακτική οι συσχετισμοί θα αλλάξουν γρήγορα και η συμβιβασμένη ηγετική πλειοψηφία της ΠΑΣΚΕ θα απομονωθεί από τους εργαζόμενους. Άλλοι πιο ασφαλείς και σύντομοι δρόμοι για την «αλλαγή των συσχετισμών» και την νίκη του εργατικού κινήματος δεν υπάρχουν.