ΔΕΗ: ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

ΤΙ ΘΑ ΣΗΜΑΝΕΙ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ;

Τα νέα σχέδια της κυβέρνησης και της διοίκησης της Δ.Ε.Η. για τις αλλαγές στην εταιρική της δομή, βάζουν τη βάση για την πλήρη ιδιωτικοποίησή της. Η κυβέρνηση έχει δώσει το «πράσινο φως» για τη μετατροπή των Γενικών Διευθύνσεων της ΔΕΗ σε Ανώνυμες Εταιρείες. Σύμφωνε με έγκυρο ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στο «Ρ», με την πολυδιάσπαση της ΔΕΗ δίνεται η δυνατότητα περαιτέρω ιδιωτικοποίησής της και με έμμεσους τρόπους, αφού ακόμη και μια ολόκληρη θυγατρική (SENCAP, ΛΑΡΚΟ, TELLAS) μπορεί να πωληθεί χωρίς να αλλάξει το ποσοστό συμμετοχής (51%) του κράτους στη μητρική ΔΕΗ ΑΕ!

Ωστόσο η πρόσφατη αποκάλυψη του κρυφού μνημονίου συνεργασίας μεταξύ της ΔΕΗ και της γερμανικής RWE δείχνει ουσιαστικά ότι η ΔΕΗ βαδίζει σε πλήρη ιδιωτικοποίηση, αφού η RWE φέρεται ότι θα μετέχει με 51% σε όλες τις νέες μονάδες που θα κατασκευαστούν (με φυσικό αέριο, λιγνίτη, λιθάνθρακα) ελέγχοντας φυσικά και το management.

Σε κάθε περίπτωση τα δικαιώματα των εργαζομένων της ΔΕΗ οδεύουν προς συνολική αμφισβήτηση, μπροστά στο νέο σκηνικό των Α.Ε. Παράλληλα μόνο η μετατροπή της Διεύθυνσης Μεταφοράς σε Α.Ε. θα αλλάξει το σκηνικό στις χρεώσεις του συστήματος, με συνέπεια την επιβάρυνση των τιμολογίων περισσότερο από 20%!!! Και αυτό είναι μόνο η αρχή, καθώς οι αλλαγές που προωθούνται εξυπηρετούν απόλυτα το στόχο της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας και κυβερνητικών στελεχών για αύξηση των τιμολογίων κατά 30%.

Αυτό που θα έχουμε λοιπόν στη Δ.Ε.Η. μέσα από την πλήρη ιδιωτικοποίησή της θα είναι η ολική κατάργηση του κοινωφελούς της ρόλου, η ακόμα μεγαλύτερη αύξηση των τιμολογίων, η συρρίκνωση των αποδοχών και των δικαιωμάτων των εργαζομένων και τέλος πολλά ατυχήματα, σαν αποτέλεσμα της μείωσης των εξόδων συντήρησης και της εντατικοποίησης.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζητούμενο για το εργατικό κίνημα δεν είναι η υπεράσπιση ενός κακού αστικού κράτους, απέναντι σε έναν ακόμα χειρότερο ιδιωτικό τομέα. Πρέπει να αντιπαλεύουμε τις ιδιωτικοποιήσεις όχι γιατί θέλουμε επιστροφή στις ΔΕΚΟ της γραφειοκρατίας, της αδιαφάνειας, της διαπλοκής και των παχυλά αμειβόμενων συμβούλων και αξιωματούχων, τις ΔΕΚΟ που λειτουργούν για να κερδοσκοπούν οι εργολάβοι και οι προμηθευτές, αλλά για να γίνουν αυτές οι επιχειρήσεις πραγματικά κοινωφελείς. Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να παλέψουμε για μια ΔΕΗ 100% κρατική, με εργατικό έλεγχο και διοίκηση από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τμήμα μιας κοινωνικοποιημένης και δημοκρατικά σχεδιασμένης οικονομίας. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να διασφαλιστεί η διαφανής, αναπτυξιακή και κοινωφελής λειτουργία της ΔΕΗ.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΟΥΛΟΣ