Βολιβία: Η απόπειρα αυτονομίας της Σάντα Κρούζ και η φάση της επανάστασης

Το δημοψήφισμα για την αυτονομία που οργανώθηκε από τη δεξιά και την ολιγαρχία της Σάντα Κρουζ ηττήθηκε κατά κράτος, αφού αντιμετωπίστηκε με μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα από μέρους των εργαζομένων. Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο βέβαια , η δεξιά ακόμη γιορτάζει την «νίκη της» στη Σάντα Κρουζ. Όμως η ήττα τους είναι ξεκάθαρη πλέον για όλους. Ακόμη κι αν κάποιος αποδεχτεί σαν πραγματικά τα αποτελέσματα που ανακοίνωσαν το εκλογικό δικαστήριο και τα ΜΜΕ, ο αριθμός των ψήφων για την αυτονομία είναι πολύ μικρότερος από αυτούς του δημοψηφίσματος του 2006. Τα πραγματικά αποτελέσματα είναι ακόμη χειρότερα για αυτούς.

Στο Γιασαπάνι και το Σαν Τζουλιάν οι χωρικοί και οι ντόπιες κοινότητες οργάνωσαν το κάψιμο των καλπών σαν μέρος της εκστρατείας τους για το μποϊκοτάρισμα του παράνομου δημοψηφίσματος. Στην Μοντέρο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην Σάντα Κρουζ, υπήρξαν συγκρούσεις ανάμεσα  σε εργάτες και  δεξιούς υποστηρικτές της αυτονομίας. Πολλά εκλογικά κέντρα δεν κατέστη δυνατό να ανοίξουν και η αποχή έφτασε το 60%. Παρόμοια κατάσταση είχαμε και στο Καμίρι.  Σε φτωχογειτονιές της Σάντα Κρουζ οι εργάτες πριν κάψουν τι κάλπες αποκάλυψαν ότι αυτές ήταν γεμάτες με ψηφοδέλτια του «ναι» πριν ακόμη τα εκλογικά κέντρα ανοίξουν!

Παρά τις εκκλήσεις κάποιων  γραφειοκρατών της κυβέρνησης να αφήσουν να διεξαχθεί αυτό το «γκάλοπ», πολλά συνδικάτα και οργανώσεις κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενεργού μποϊκοτάζ. Οι φασιστικές συμμορίες (τα ένοπλα αποσπάσματα της ολιγαρχίας) δεν εμφανίστηκαν σε αυτές τις κινητοποιήσεις, κάτι που σημαίνει ότι επικέντρωσαν τις δυνάμεις τους στο να πείσουν  τους «αναποφάσιστους» να ψηφίσουν για το «ναι». Σύμφωνα με τα αρχικά «επίσημα» αποτελέσματα, η αποχή έφτασε το 39% που σημαίνει ότι αυτοί που συμμετείχαν στις εκλογές ήταν αρκετά λιγότεροι από όσους ψηφίσαν στο δημοψήφισμα του 2006. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε ένα 14% που ψήφισε  όχι. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι τα τελευταία 2 χρόνια οι βάσεις υποστήριξης της ολιγαρχίας έχουν συρρικνωθεί.

Η ολιγαρχία προσπάθησε  να εξαπατήσει τους εργάτες και τους αγρότες λέγοντας ότι θα επωφελούνταν από την αυτονομία, αλλά γρήγορα εκείνοι κατάλαβαν ποια ήταν η πραγματική αλήθεια. Αν πάρουμε για παράδειγμα το ζήτημα της ιδιοκτησίας της γης όπου το προτεινόμενο αυτόνομο σύνταγμα στο άρθρο 13 «αναγνωρίζει και σέβεται τα δικαιώματα των αυτοχθόνων πληθυσμών πάνω στη γη τους.» Αλλά  οι Γκουαρανί όταν διαδήλωσαν για αυτά τα δικαιώματα δέχθηκαν άγρια επίθεση και κάποιοι απήχθηκαν και βασανίστηκαν από πράκτορες των γαιοκτημόνων και των τοπικών αρχών. Ακούμε να μιλούν για νίκη του «ναι» στην περιοχή του Καμίρι όπου μένουν οι Γκουαρανί, ενώ δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι οι μόνοι που ψηφίσαν «ναι» εκεί ήταν οι μεγάλοι γαιοκτήμονες.

Στην υπόλοιπη χώρα έγιναν μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην ολιγαρχία και υπέρ της εθνικής ενότητας. Στο Ελ Άλτο μια μαζική συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων εργατών, αγροτών, φοιτητών και άλλων, ψηφίσαν για να απαιτηθεί η παραίτηση του Λουις Παρέντες, του νομάρχη  της Λα Παζ που στήριξε την απόπειρα της ολιγαρχίας για αυτονομία. 

Ο μόνος τρόπος για να παλέψεις αποτελεσματικά ενάντια στην ολιγαρχία είναι να δώσεις συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα των μαζών και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και το σχεδιασμό της οικονομίας.

Την 1^η Μάη η Γενική Συνομοσπονδία εργατών COB, έκανε μία συμμαχία με την κυβέρνηση. Για αρκετό καιρό το Ελ Μιλιτάντε καλούσε σε ένα τέτοιο μέτωπο που δεν μπορεί βέβαια να αναλωθεί σε αμυντικά μόνο μέτρα. Η εργατική τάξη της Βολιβίας πρέπει να οργανώσει τον αγώνα της μαζί με τους αγρότες για την αναδιανομή της γης και ενάντια στην ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό. Όλοι οι πράκτορες του παλιού κοινωνικοπολιτικού συστήματος πρέπει να διωχθούν από την κυβέρνηση. Η ήττα του δημοψηφίσματος της Σάντα Κρούζ έχει ενδυναμώσει σημαντικά την εργατική τάξη η οποία συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις.

Οι αγωνιστές του «Ελ Μιλιτάντε» συμμετέχουν μαχητικά σε αυτό τον αγώνα Αυτό που λείπει σήμερα στη Βολιβία είναι η ύπαρξη ενός επαναστατικού σημείου αναφοράς, ενός επαναστατικού κόμματος. Για το χτίσιμο αυτού του κόμματος παλεύει  το «Ελ Μιλιτάντε».

Ελ Μιλιτάντε – Τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης στη Βολιβία

Μετάφραση : Ηλίας Κυρούσης