Έχουμε από καιρό τονίσει ότι το μέλλον της Ευρώπης φαίνεται στα ασυνήθιστα γεγονότα της Λατινικής Αμερικής. Παρ’ ότι δεν μπορούμε να πούμε ότι ο βαθμός της κινητοποίησης της εργατικής τάξης στην Ευρώπη είναι στα επίπεδα της Βενεζουέλας, του Μεξικού ή των άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής, βλέπουμε το ξύπνημά της.

Μετά από μια περίοδο συνεχών επιθέσεων στις συνθήκες εργασίας, τους μισθούς και το βιοτικό επίπεδο της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης και καταστροφής της κοινωνικής πρόνοιας, οι εργάτες φαίνεται ότι φωνάζουν «Αρκετά!».

Η αστική τάξη μας λέει συνεχώς ότι υπάρχει οικονομική ανάπτυξη που όμως δεν έχει σημάνει τίποτα για την εργατική τάξη. Σήμανε μειώσεις των μισθών, μαζικές απολύσεις, κλπ. Αυτή η ανάπτυξη χτίστηκε στις πλάτες της εργατικής τάξης, στο στύψιμο και την άσκηση περισσότερης πίεσης στους εργάτες. Παρ’ όλο που αυτή η ανάπτυξη πλησιάζει στο τέλος της, η εργατική τάξη κινητοποιείται.

Εκτός από τις αξιοσημείωτες κινητοποιήσεις στη Γαλλία και τη Δανία και τη μαζική απεργία των δημοσίων υπαλλήλων στην Αγγλία, αρκεί μια ματιά στα πρωτοσέλιδα για να καταλάβει κανείς την αναστάτωση που επικρατεί σε όλες τις χώρες.

Η Γερμανική οικονομία κατρακυλάει ασταμάτητα και οι καπιταλιστές, για να βγάλουν κέρδος, ξεζουμίζουν τους εργάτες ακόμα περισσότερο. Ακολουθούν σχεδόν κατά βήμα τη πορεία που χάραξε η Βρετανική άρχουσα τάξη τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Σαν απάντηση ξέσπασε ένα απεργιακό κύμα στο δημόσιο τομέα και στα μέσα μαζικής μεταφοράς του Βερολίνου. Επικρατεί γενική οικονομική και πολιτική αστάθεια, που εκφράζεται με την αυξανόμενη υποστήριξη του αριστερού κόμματος Die Linke. Έχει στηθεί η σκηνή για μια μεγάλη αναμέτρηση. Η κινητοποίηση της Γερμανικής εργατικής τάξης, της πιο ισχυρής στην Ευρώπη, στη χώρα με την πιο δυνατή οικονομία στην Ε.Ε., θα είναι πολύ σπουδαία για την υπόλοιπη Ευρώπη.   

Η Πορτογαλία βρίσκεται επίσης σε συνεχείς κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης – οι μεγαλύτερες της τελευταίας εικοσαετίας. Η χώρα βρίσκεται σε οικονομική κρίση τα τελευταία εφτά χρόνια. Το ΑΕΠ αυξάνεται ελάχιστα και μάλιστα κάποιες χρονιές μειώθηκε. Για να «διορθώσει» την κατάσταση η αστική τάξη επιτέθηκε ανηλεώς στους εργάτες και τα δικαιώματά τους. Η ιστορία είναι η ίδια με της υπόλοιπης Ευρώπης – επιθέσεις στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, «ελαστικότητα», μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Έγιναν μαζικές διαδηλώσεις τον Απρίλιο του περασμένου έτους κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής που ακολουθήθηκε από μια γενική απεργία το Μάιο του ίδιου έτους. Και φέτος το Μάρτιο, υπήρξαν μαζικές κινητοποιήσεις των καθηγητών και λίγες εβδομάδες αργότερα μια μαζική Κομμουνιστική διαδήλωση – αντανάκλαση της αυξανόμενης ριζοσπαστικοποίησης της εργατικής τάξης. Επίσης αποκρυσταλλώθηκε μια αριστερή πτέρυγα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Στην Ισπανία, έχουν γίνει μια σειρά συνεχόμενες απεργίες. Υπήρξαν φοιτητικές κινητοποιήσεις, απεργίες σε μικρά εργοστάσια και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης. Ακόμα και στην Ελβετία, το αποκαλούμενο μοντέλο οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής ειρήνης, έγινε η μαχητική απεργία των εργαζόμενων στους σιδηροδρόμους του Τοσίνο.

Η Σλοβενία έχει δει και αυτή μια σειρά μαζικών κινητοποιήσεων τα τελευταία χρόνια. Τον περασμένο Νοέμβριο έγινε μια κινητοποίηση περίπου 70.000 εργατών ενάντια στις μειώσεις των μισθών κ.α. Οι Σλοβένοι εργάτες είχαν πάρει την υπόσχεση ότι η ένταξη στην Ε.Ε. θα σημάνει βελτιώσεις, αλλά δε σήμανε παρά μόνο το αντίθετο. Την κινητοποίηση αυτή ακολούθησε μια μαζική διαδήλωση και αποχή από την εργασία, με συμμετοχή 145.000 εργατών (Η Σλοβενία έχει πληθυσμό μόλις 2.000.000 κατοίκους!!!)

Τα γεγονότα στη Σλοβενία ακολουθήθηκαν από την διαδήλωση της Ομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων στη Λιουμπλιάνα τον Απρίλη, κατά τη διάρκεια Συνόδου των Ευρωπαίων Υπουργών Οικονομικών για την βελτίωση των μισθών και των συνθηκών εργασίας στην Ευρώπη.

Η άνοιξη έφτασε και η εργατική τάξη ξυπνά από ένα μακροχρόνιο λήθαργο. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα για να λύσει τα προβλήματά της. Οι οικονομικές συνθήκες απαιτούν οι αντιμεταρρυθμίσεις να ολοκληρωθούν. Μάλιστα θα γίνουν και πιο ακραίες. Δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος σε καπιταλιστική βάση – οι εργαζόμενοι πρέπει να βρουν ξανά το δρόμο για τις σοσιαλιστικές ιδέες. Ταυτόχρονα, οι οικονομικές συνθήκες αυτές προκαλούν την αντίδραση της εργατικής τάξης. Τα συμφέροντά της είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτά της άρχουσας τάξης. Η αστοί ουρλιάζουν «περισσότερες περικοπές», ενώ οι εργαζόμενοι φωνάζουν «Ως εδώ!». Το σκηνικό για μια παρατεταμένη έκρηξη έχει στηθεί σε όλη την Ευρώπη.

Πάτροκλος Ψάλτης