ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ«ΚΡΑΧ» ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ

Τραπεζικοί κολοσσοί χρεοκοπούν. Τα χρηματιστήρια «κατρακυλούν». Οι ρυθμοί «ανάπτυξης» αποκτούν αρνητικό πρόσημο. Οι αστοί «ειδήμονες» που έχυναν τόνους μελάνι στην υπεράσπιση του καπιταλισμού παρουσιάζοντάς τον σαν το μόνο «εφικτό» και «λογικό σύστημα», δεν μπορούν πια να κρύψουν τον πανικό τους και μιλούν για ένα νέο διεθνές «κραχ».  Η κερδοσκοπική ακρίβεια, η εξάπλωση της πείνας και η αναζωπύρωση της πολεμικής έντασης ανάμεσα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως συμβαίνει με την σύγκρουση ΗΠΑ - Ρωσίας,  συμπληρώνουν το πάζλ ενός καπιταλιστικού κόσμου κρίσης και παρακμής.

Για άλλη μια φορά, η Ιστορία επιβεβαιώνει περίτρανα τις θεμελιώδεις ιδέες του μαρξισμού. Ο καπιταλισμός είναι ένα άναρχο και βάρβαρο σύστημα. Δεν έχει χώρο για τις ανάγκες των εργαζόμενων ανθρώπων. Οι τυφλές δυνάμεις της αγοράς καταδυναστεύουν τις ζωές των ανθρώπων. Μόνο η προοπτική μιας δημοκρατικά σχεδιασμένης οικονομίας από τους εργαζόμενους, μπορεί να γλιτώσει τον κόσμο από την μαζική εξαθλίωση και το βάλτωμα των παραγωγικών δυνάμεων. Ο σοσιαλισμός είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε.

Οι νεοφιλελεύθεροι γίνονται «κρατιστές» και οι αντι-νεοφιλελεύθεροι αμήχανοι

Και να που οι φανατικοί της ελεύθερης αγοράς, κάτω από την πίεση της κρίσης του συστήματός τους μεταμορφώνονται ξαφνικά σε κρατιστές. Στις ΗΠΑ η κυβέρνηση εθνικοποιεί τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, ακολουθώντας το πρόσφατο παράδειγμα της Βρετανικής κυβέρνησης. Οι μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες της Δύσης έχουν ως σήμερα διοχετεύσει 247 δισ. δολάρια στις χρηματαγορές για να γλιτώσουν τις ιδιωτικές τράπεζες από τη χρεοκοπία. Μόνο η κρατικοποίηση των χρεοκοπημένων τραπεζών «Fannie» και «Freddie» ξεπέρασε σε κόστος τα 200 δισ. δολαρίων από χρήματα των φορολογουμένων, ενώ η εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου της ασφαλιστικής AIG από το αμερικάνικο κράτος έφθασε τα 85 δις δολ.

Αυτοί που στο όνομα της απαλλαγής της αγοράς από κάθε κρατική παρέμβαση πρωτοστάτησαν στην επιβολή σκληρών προγραμμάτων λιτότητας στους λαούς του πρώην αποικιακού κόσμου, ωθώντας τους στην πείνα μέσα από τις περικοπές των κρατικών επιδοτήσεων για βασικά τρόφιμα, αυτοί που έκαναν υπέρτατη οικονομική αρχή την κατάργηση κάθε κοινωφελούς θεσμού που οι σκληροί ταξικοί αγώνες επέβαλαν μεταπολεμικά στο αστικό κράτος, τώρα που τα κέρδη των αφεντικών απειλούνται, ξεχνούν τα παλιά τους «δόγματα» και με το σωτήριο κρατικό χέρι επεμβαίνουν για να τα διαφυλάξουν, με χρήματα από τους φόρους των εργαζομένων.

Αυτή η εξέλιξη κονιορτοποιεί στην πράξη τα επιχειρήματα των νεοφιλελεύθερων για την «φυσική ισορροπία» στην όποια υποτίθεται πως καταλήγει πάντα η ελεύθερη αγορά αν αφεθεί να λειτουργήσει ανεμπόδιστα. Όμως εξίσου εκκωφαντικά, στο πρόσωπο των φονταμενταλιστών της αγοράς που τώρα γίνονται υπέρμαχοι της κρατικής παρέμβασης, διαψεύδει και τα επιχειρήματα των «αντι-νεοφιλελεύθερων» ηγεσιών στο εργατικό κίνημα και την Αριστερά, που ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο δεν έχαναν ευκαιρία να τονίζουν ότι το κυρίαρχο πολιτικό δίλλημα της εποχής μας δεν είναι το «καπιταλισμός ή σοσιαλισμός», αλλά το «νεοφιλελευθερισμός ή αντι-νεοφιλελευθερισμός». Και είναι αληθινά τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι αυτές οι αριστερές ηγεσίες, όπως για παράδειγμα η ηγεσία του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζουν να αρνούνται να προβάλουν το αίτημα της κρατικοποίησης κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση, ακόμα και αυτών των μεγάλων επιχειρήσεων που χρεοκοπούν. Όπως φαίνεται οι αστοί έχουν λιγότερη πίστη στις δυνατότητες της ελεύθερης αγοράς και στέκονται λιγότερο δογματικά μπροστά στο απαραβίαστο της ατομικής ιδιοκτησίας από πολλούς από τους συντρόφους που βρίσκονται στην  ηγεσία της Αριστεράς.  

Οι Μονές και οι εμμονές

Κι ενώ η διεθνής οικονομική κρίση απλώνει τις μαύρες φτερούγες της στη μια μετά την άλλη γωνιά του πλανήτη, ο ελληνικός καπιταλισμός ταυτόχρονα με την είσοδο της ελληνικής οικονομίας στην ύφεση, αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πολιτικό αδιέξοδο.

Μαζί με την επιβράδυνση στους ρυθμούς ανάπτυξης, όπου σύμφωνα με τη  Εurostat θα φθάσει μόλις στο 1,6 % το 2009, πλάι στο γκρέμισμα της «κολώνας» της ανάπτυξης, δηλαδή της οικοδομική δραστηριότητας, που μόνο τον Μάρτιο συρρικνώθηκε  κατά... 60% στην Αττική και κατά 51% στο σύνολο της χώρας και παράλληλα με την πτώση των αγορών των νοικοκυριών κατά 53 εκατομ. ευρώ το α' τρίμηνο του 2008, που φανέρωσε την κατακόρυφη πτώση της καταναλωτικής ζήτησης η οποία ως τώρα τροφοδοτούσε την ανάπτυξη, η άρχουσα τάξη βλέπει να καταρρέει  και η όποια αξιοπιστία είχε απομείνει στο παραδοσιακό της κόμμα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, σαν γνήσιο τέκνο της άρχουσας τάξης, αποκτά μέρα με τη μέρα την όψη μιας παραπαίουσα συμμορίας καταχραστών του χρήματος των εργαζόμενων φορολογουμένων. Τα σκάνδαλα της κυβέρνησης όμως δεν είναι ένα πρόβλημα ηθικής. Εκφράζουν και αντανακλούν τον ίδιο τον παρασιτισμό της άρχουσας τάξης. Σε συνθήκες διεθνούς οικονομικής αβεβαιότητας οι καπιταλιστές στρέφονται πιο συχνά στο αγαπημένο τους σπορ, τις κάθε λογής κομπίνες και την κλοπή του ίδιου τους του κράτους, που έτσι κι αλλιώς υφίσταται για να στηρίζει τα κέρδη τους.  Με αυτή την έννοια ήταν απόλυτα λογικός ο Βουλγαράκης όταν υποστήριξε ότι δεν έκανε τίποτα «παράνομο». Στη συνείδηση της σύγχρονης, παρασιτικής άρχουσας τάξης, στην Ελλάδα και διεθνώς, η διαφθορά είναι πλήρως νομιμοποιημένη, είναι μέρος της καθημερινής της δραστηριότητας για να εξασφαλίσει τα υψηλότερα δυνατά κέρδη.

Ειδικότερα,  στο τελευταίο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, η μεγάλη απογοήτευση για τους εργαζόμενους ασφαλώς και δεν προέρχεται από την αποκάλυψη της διαφθοράς των κυβερνητικών τρωκτικών και των «πνευματικών τους πατέρων», από τους οποίους άλλωστε δεν περίμεναν και τίποτα καλύτερο. Για άλλη μια φορά, αυτό που εκπλήσσει και εξοργίζει ιδιαίτερα τους πιο πρωτοπόρους εργαζόμενους, είναι η στάση των πολιτικών τους ηγεσιών. Κύρια από τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ, παρακολουθήσαμε ξανά τις γνωστές κούφιες επικλήσεις στην αναγκαιότητα για την «ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης», τις συνήθεις προτάσεις για «εξεταστικές επιτροπές», μπόλικες ηθικές καταγγελίες και εξαγγελίες για έναν αφηρημένο χωρισμό Εκκλησίας -Κράτους, αντί για μαχητικές πρωτοβουλίες που θα προβάλουν συγκεκριμένα την αναγκαιότητα της Κοινωνικοποίησης της αμύθητης Εκκλησιαστικής και Μοναστηριακής περιουσίας και τον πλήρη, οικονομικό, νομικό και πολιτικό διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, με βαριά φορολογία στα Εκκλησιαστικά έσοδα.

Ο προβληματισμός των εργαζόμενων για τη στάση των ηγεσιών τους, πολιτικών και συνδικαλιστικών, είναι μεγάλος. Σε μια εποχή που οι εργαζόμενοι στενάζουν κάτω από το βάρος της ακρίβειας και της φτώχειας, οι πολιτικές τους ηγεσίες αντί να οργανώνουν ενωτικά και αποτελεσματικά τον αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση των σκανδάλων, είναι απορροφημένες από τις δικές τους, ιδιαίτερες στοχεύσεις, αφήνοντας μια παραπαίουσα κυβέρνηση κρίσης να κυβερνάει και να εφαρμόζει το πρόγραμμα του κεφαλαίου, παρά το γεγονός ότι έχει χάσει κάθε κοινωνικό έρεισμα.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, από τη μια πλευρά εμφανίζει τις υποσχέσεις της για ορισμένες αναιμικές παροχές σαν φιλολαϊκή κοσμογονία και από την άλλη, αποδεικνύει ότι δεν έχει μάθει τίποτα από τις εκλογικές της πανωλεθρίες, υποσχόμενη νέα «κίνητρα»-δώρα στους βιομήχανους, όπως οι φοροαπαλλαγές για νέες επενδύσεις. Λες και πρέπει να χρωστάμε χάρη και να επιβραβεύουμε αυτούς που απλά τοποθετούν σε επιχειρήσεις που τους ανήκουν, ένα μέρος των κερδών που απέκτησαν ξεζουμίζοντας τους εργαζόμενους...

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντί να υιοθετήσει και να προβάλει ένα μαχητικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα εξουσίας, περιορίζεται σε αοριστολογίες για «Αριστερή Διακυβέρνηση», όντας  εγκλωβισμένη σε μια επικοινωνιακή τακτική που επιχειρεί να κάνει τα νερά όλο και πιο θολά, για να μην φοβίσει τάχα, τους νέους ψηφοφόρους που την προσεγγίζουν. Φυσικά όπως είχαμε τονίσει από το δεύτερο κιόλας μήνα της θητείας του Α. Τσίπρα στη ηγεσία του ΣΥΝ, αυτή η τακτική οδηγεί σε μια απότομη πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Γιατί στα μάτια των εργαζόμενων η αόριστη και δειλή αριστερή ρητορική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ποιοτική διαφορά με εκείνη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ προτείνοντας στο πλαίσιο της προσυνεδριακής συζήτησης για την πτώση της ΕΣΣΔ την πλήρη επιστροφή στις τερατώδεις σταλινικές παραδόσεις, υπονομεύει την εικόνα του κόμματος στα μάτια εκατομμυρίων εργαζόμενων και νεολαίων. Αρνούμενη πεισματικά να καταδικάσει τον προδοτικό ρόλο της προνομιούχας γραφειοκρατίας στην ΕΣΣΔ, εμφανίζοντας τον κυνικό εξολοθρευτή των επαναστατικών παραδόσεων στου Μπολσεβικισμού - Λενινισμού Ιωσήφ Στάλιν σαν θεματοφύλακα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και φθάνοντας ως το σημείο να υποστηρίξει την αναγκαιότητα των Δικών της Μόσχας, της πιο απαίσιας σκευωρίας του 20ου αιώνα, που το ίδιο το «επίσημο» διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα κάτω από το βάρος της διεθνούς κατακραυγής είχε αποκηρύξει, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ συμπεριφέρεται, όχι σαν να ηγείται ενός μαζικού κομμουνιστικού κόμματος,  αλλά σαν επικεφαλής μιας σταλινικής αίρεσης. 

Τέλος, η ηγεσία της ΓΣΣΕ δεν παύει όπως κάθε χρόνο να μας προμηθεύει μέσω του ΙΝΕ με αποκαλυπτικά στοιχεία για την εργατική εξαθλίωση δίνοντας ηχηρές συνεντεύξεις στα κανάλια, αλλά για άλλη μια φορά δεν μας λέει ποιο είναι το αγωνιστικό πρόγραμμα που προτείνει για την αντιμετώπιση της διαρκούς επίθεσης της κυβέρνησης και του κεφαλαίου στην εργατική τάξη.

Γιατί ανεβαίνει πάλι ο «δικομματισμός»

Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ δεν δικαιούνται να παραπονούνται για την τάση ανόδου του ΠΑΣΟΚ και του «δικομματισμού» στα γκάλοπ. Γι’ αυτήν την τάση δεν ευθύνονται τα ύπουλα, παραπλανητικά  συνωμοτικά σχέδια των ΜΜΕ όπως υπονοούν.

Επιτέλους οι σύντροφοι των ηγεσιών του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να σταματήσουν να υποτιμάνε τη νοημοσύνη των εργαζόμενων! Αυτοί είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την νεκρανάσταση της δεξιάς ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Η ρεφορμιστική, σοσιαλδημοκρατική πολιτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και η σεχταριστική, σταλινική πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ, αυτά είναι τα στοιχεία που φταίνε για την νέα άνοδο του «δικομματισμού» και μόνο αυτά! Αυτά εμποδίζουν τα δύο κόμματα να ενωθούν και να προβάλλουν μια άμεση λύση εξουσίας στους εργαζόμενους.

Και μόνο το άκουσμα της ανακοίνωσης της συνεργασίας των δύο κομμάτων στη βάση ενός σοσιαλιστικού προγράμματος εξουσίας, θα προκαλούσε κύματα ενθουσιασμού στις τάξεις των εργαζομένων. Αφού όμως για άλλη μια φορά, οι ηγεσίες των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς δεν θέλουν να αλλάξουν τη λαθεμένη πολιτική τους κατεύθυνση  και να τους δώσουν μια άμεση λύση εξουσίας, οι εργαζόμενοι ωθούνται εκλογικά προς το ΠΑΣΟΚ, μια και αυτό φαντάζει ως η μόνη ρεαλιστική λύση για να απαλλαγούν συντομότερα από τη ΝΔ.

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν πολύ. Αδιαφορούν για τις εκλογικές και τις επικοινωνιακές στρατηγικές, θέλουν άμεση πολιτική λύση στα προβλήματά τους. Αυτή μπορεί σήμερα να τους την παρέχει μόνο η πολιτική συνεργασία του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα, που θα ξεθεμελιώσει το σάπιο ελληνικό καπιταλισμό. Αν αυτή τη λύση συνεχίζουν να μην την προσφέρουν οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, τότε αργά ή γρήγορα, θα ξαναδούμε στην κυβέρνηση όλο τον παλιό και αμετανόητο υπουργικό συρφετό των κυβερνήσεων Σημίτη, να επιχειρεί να συνεχίσει το αντεργατικό έργο που άφησε στη μέση η Δεξιά.

 -     Για την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο - Όλοι στα συνδικάτα για να τα μετατρέψουμε σε όπλα ταξικού αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο και την κυβέρνησή της σήψης και των σκανδάλων. Ενιαίες – ενωτικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Κοινές πρωτοβουλίες για τον αγωνιστικό προσανατολισμό του συνδικαλιστικού κινήματος από όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της αριστεράς.

-     Ενιαίο Μέτωπο όλων των εργατικών κομμάτων και των συνδικάτων για να φύγει αυτή η κυβέρνηση - Κοινή δράση ΠΑΣΟΚ – ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στην επίθεση της ΝΔ.

Η Σύνταξη