Απόσπασμα από την ανακοίνωση

του ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ της Προοδευτικής στις 11/10/2008.

Είναι ωραίο όταν ακούς για τη διεξαγωγή τέτοιων εκδηλώσεων. Είναι ακόμα πιο ωραίο όταν συμμετέχεις σε αυτές. Κι είναι ακόμα πιο ωραίο όταν σε ένα γάμο, σ’ ένα πάρτι, σε μιαν οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση βρίσκεσαι ανάμεικτα με Τουρκοκύπριους και δεν αισθάνεσαι καμιά διαφορά. Κι είναι νομίζω αυτό μια απόδειξη ότι η συνείδηση του ατόμου έχει πραγματικά απαλλαγεί σε μεγάλο βαθμό από μια σειρά εθνικών, θρησκευτικών, ηθικών και άλλων κοινωνικών δεσμών. Είναι αυτή η απελευθέρωση της σκέψης που επιτρέπει στο άτομο, έστω για το λίγο χρόνο που διαρκεί η εκδήλωση, να σπάζει τον κλοιό των δεσμών που του καθιστούν τη ζωή ανελεύθερη και να βιώνει το αίσθημα μιας ελευθερίας που πραγματικά δύσκολα μπορεί με λόγια να περιγραφεί.

Τέτοιες εκδηλώσεις είναι χρήσιμο να γίνονται. Οι καιροί που περνούμε τις κάνουν να φαντάζουν ακόμα πιο χρήσιμες, τις καθιστούν σημαντικές. Το λυπηρό είναι πως την ώρα που ανδρώνονται, την ώρα που είναι έτοιμες να μπουμπουκιάσουν κάτι τις πνίγει, κάτι τους φράσσει το δρόμο. Αυτό το κάτι δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά οι φραγμοί που μπαίνουν από εκείνη την αριστερή αντίληψη που βλέπει το εθνικό ζήτημα γενικά, και ιδιαίτερα το Κυπριακό, να επιλύεται με τη συνεργασία όλων των ντόπιων κοινωνικών τάξεων ενάντια στις ιμπεριαλιστικές βουλιμίες.

Στην περίπτωση δε της Κύπρου, το ζήτημα είναι πιο πολύπλοκο γιατί έχουμε να κάνουμε με δύο ντόπιες εθνικές αστικές τάξεις (την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή), των οποίων τα συμφέροντα συγκρούονται και που μέσα στη γενικότερη διαδικασία της ολοκλήρωσης των εθνικών κρατών αναζήτησαν τη στήριξη των δυο μητέρων πατρίδων. 

Η πιο πάνω αριστερή αντίληψη βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής της ακελικής ηγεσίας από το γέννημα του κόμματος. Με αυτή την πολιτική καθοδήγησε και καθοδηγεί τον αγώνα της εργατικής τάξης. Η όλη επαναπροσεγγιστική πολιτική της ηγεσίας, παρότι διάχυτη στην ιστορία του Κόμματος και μάλιστα κατά καιρούς έντονα εκφρασμένη, δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει το σπάσιμο της ενότητας στην καθημερινή ζωή των καταπιεσμένων απλών ανθρώπων και στο τέλος το διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων. 

Αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε ανεξήγητο. Από τη στιγμή που ο αγώνας της εργατικής τάξης οργανώθηκε με πυξίδα την αποτίναξη του αποικιοκρατικού ζυγού και την εδραίωση και ανάπτυξη του καπιταλισμού, δεν μπορούσε παρά νομοτελειακά να καταλήξει εδώ που κατέληξε.

Σήμερα που στη διακυβέρνηση των δύο κοινοτήτων βρίσκονται δυο κομουνιστές ηγέτες, Χριστόφιας και Ταλάτ, λογικά, θα ανέμενε κανείς πως η επικοινωνία θα ήταν πιο εύκολη και οι ελπίδες συνεννόησης περισσότερες, παρ’ όλες τις δυσκολίες που υπάρχουν για κατάληξη των διαπραγματεύσεων σε συμφωνημένο σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Είναι όμως αυτό όλη η αλήθεια;

Νομίζω πως χρειάζεται να οδηγήσουμε τη σκέψη μας πέρα από την πρώτη ματιά της λογικής. Είναι αλήθεια πως η ταυτόχρονη ύπαρξη στην εξουσία των δυο ηγετών προσμετρά στα θετικά (επειδή ακριβώς έχουν πίσω τους το μαζικό αριστερό κίνημα που επιζητεί λύση στο πρόβλημα γιατί ενστικτώδικα καταλαβαίνει ότι δεν έχει τίποτε να χωρίσει αναμεταξύ του). Ακόμα, το ότι είναι οι ηγέτες των δυο κύριων κομμάτων της εργατικής τάξης δημιουργεί τη βάση για εύκολη επικοινωνία και συνεννόηση. Ταυτόχρονα όμως, είναι εκπρόσωποι και μεταδότες εκείνης της αριστερής αντίληψης που αναφέραμε πιο πάνω. Δηλαδή, ο κάθε ένας ξεχωριστά, σκέφτεται και πολιτεύεται μέσα στα πλαίσια των συμφερόντων του δικού του έθνους.

Όμως, αυτή η αντίληψη οδηγεί την αριστερά στο να αναλώνεται σε μιαν ατέρμονη προσπάθεια συνεργασίας με τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου, του μικρού ή μεγάλου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Καλούν τις ντόπιες αστικές τάξεις να λογικευτούν και όλοι μαζί -ανταγωνιστές, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι- να βρουν λύσεις σε προβλήματα που γεννιούνται και αναπαράγονται λόγω ακριβώς της ανταγωνιστικής και εκμεταλλευτικής φύσης του καπιταλιστικού κεφαλαίου. Αυτό, αναπόφευκτα λειτουργεί ως πηγή «αντιπαράθεσης» των δυο αδελφών αριστερών κομμάτων (ΑΚΕΛ και ΡΤΚ) και εμποδίζει το ξεδίπλωμα της δυναμικής που περικλείνεται στο γεγονός ότι είναι τα δυο κύρια κόμματα της κυπριακής εργατικής τάξης.

Με αυτή λοιπόν τη διαπαιδαγώγηση, οι φοιτητικές οργανώσεις Προοδευτική Αθήνας και KGP Κωνσταντινούπολης, μέχρι πού μπορούν να οδηγήσουν «τη συνεργασία και την κοινή τους δράση»; Πόσο κοντά στ’ αλήθεια μπορούν «να φέρουν τη νεολαία των δύο κοινοτήτων»; Χρειάζονται «νέοι τρόποι» δουλειάς ή μήπως χρειάζεται αλλαγή στον τρόπο προσέγγισης του εθνικού ζητήματος; Μπορούμε να πιστεύουμε πως μπορεί να υπάρξει πραγματική επανένωση και ειρήνη σε συνθήκες καπιταλισμού; Μπορεί να υπάρξει «δίκαιη λύση βασισμένη σε αρχές», όταν αυτές οι αρχές είναι αστικές; Και μάλιστα να «καθιστά το Λαό μας, Ε/κ και Τ/κ, αφέντη στον τόπο του»; 

Η εργατική τάξη θα αρχίσει να διαφεντεύει τον τόπο που κατοικεί μόνο όταν απαλλαγεί από την υποδούλωσή της στην αστική τάξη, όταν δηλαδή θα επιβάλει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, όταν τα μέσα παραγωγής περάσουν στην ιδιοκτησία της κοινωνίας και κάτω από τον έλεγχο των δικών της χεριών. Τότε και μόνο τότε θα μπορέσει η εργατική τάξη να σχεδιάσει την οικονομία στη βάση των αναγκών της ανθρώπινης κοινωνίας σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν βρίσκεται.

Τότε και μόνο τότε δεν θα χρειάζεται να κάνουμε πορείες κατά του πολέμου και υπέρ της ειρήνης. Τότε είναι που θα μπορέσει ο άνθρωπος να ζει σε μιαν ελεύθερη κοινωνία. Με τη συνείδησή του απελευθερωμένη από την κάθε λογής σάπια αστική ηθική θα μπορέσει πραγματικά να μεγαλουργήσει. Είναι τότε που η ζωή θα πάρει άλλη διάσταση κι ο άνθρωπος, ζώντας την ελεύθερα σε όλο της το είναι, θα δημιουργεί για όλους τους ζωντανούς και θα αφήνει ως κληρονομιά για τις επόμενες γενιές την πλέρια ελευθερία.

Τότε και μόνο τότε ο άνθρωπος θα διαφεντέψει τον εαυτό του. Κι όταν όλοι είναι πραγματικά διαφεντευτές του εαυτού τους, τότε ποιος αλήθεια θα είναι δούλος, εκμεταλλευτής ή εκμεταλλευόμενος; Κανένας. Γιατί απλά δεν θα υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο.

Μήπως δεν είναι καλύτερα, η νεολαία πούνε το πιο ζωντανό κομμάτι της σημερινής κοινωνίας να αναλώνεται σε έναν τέτοιο αγώνα; Δεν θα είναι καλύτερα το πρωτοπόρο κομμάτι της εργατικής τάξης και της νεολαίας να πάψει να παίζει το ρόλο του νεροκουβαλητή στο μύλο της ανακύκλωσης των αδιεξόδων του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος;

Δεν είναι αυτό το πιο ωραίο, το πιο όμορφο όραμα για να γίνει μήνυμα και να φτάσει στον κάθε νέο, να δώσει ομορφιά και γλυκάδα στη ζωή και στον αγώνα του;

Μιχάλης Δημοσθένους  ( Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε )