Η Κ.Ε. του ΚΚΕ από τις πρώτες ώρες έσπευσε να χαιρετίσει τις κινητοποιήσεις της νεολαίας ενάντια στη δολοφονία του 15χρονου και την κρατική καταστολή (βλ ανακοίνωση της ΚΕ 9/12). Ωστόσο αρνήθηκε σε όλους τους τόνους και αρνείται ακόμη, να αποδεχτεί τον αληθινό χαρακτήρα αυτού του κινήματος και να το χαρακτηρίσει σαν εξέγερση με επίκεντρο τους μαθητές, κάνοντας λόγο απλά για μια «διαμαρτυρία». Υποτιμώντας με αυτό τον τρόπο το κίνημα, στην πραγματικότητα αρνήθηκε το βασικό καθήκον που αυτό αντικειμενικά της έθετε: να προσπαθήσει σαν οργανωμένη δύναμη της προλεταριακής πρωτοπορίας να ενώσει την εργατική τάξη με τη νεολαία σε ένα νικηφόρο αγώνα.

Η τυφλή βία ως άλλοθι για διάσπαση

Καθ΄ όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων διαβάσαμε πολλά άρθρα στο «Ριζοσπάστη» και ακούσαμε αρκετές φορές την ηγεσία του κόμματος να ταυτίζει κάθε βίαιη ενέργεια με τη συνειδητή προβοκάτσια, η οποία ασφαλώς και αποδεδειγμένα έκανε επιμελώς την εμφάνισή της από τις μυστικές δυνάμεις της αστυνομίας. Όμως βάζοντας κύρια στο στόχαστρό της την τυφλή βία των κουκουλοφόρων η ηγεσία του ΚΚΕ έδειχνε να χάνει τον πραγματικό στόχο που θα έπρεπε να ήταν η απροκάλυπτη άρχουσα βία της κυβέρνησης και του αστικού κράτους ενάντια στη νεολαία.

Οι κομμουνιστές σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ταυτίζονται με ξεσπάσματα τυφλής βίας σε ένα κίνημα. Η τυφλή βία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να παίξει έναν προωθητικό ρόλο, οδηγεί στην εκτόνωση του κινήματος. Ωστόσο, η αίτια αυτής της βίας, είναι η οργή απέναντι σε ένα σύστημα που καταδικάζει στην εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερα τμήματα της νεολαίας, των μικροαστικών στρωμάτων και των κοινωνικών μειονοτήτων και τους κάνει στόχους της καταστολής. Όπως είναι λάθος οι διαθέσεις βίαιης και τυφλής έκφρασης της οργής να εξιδανικεύονται και να αφήνονται χωρίς κριτική, άλλο τόσο λαθεμένο είναι να ταυτίζονται συλλήβδην με την προβοκάτσια του κράτους και να χαρακτηρίζονται κομμάτι της καταστολής.        

Όμως όσο η δράση των κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών διευκολύνεται από την πρακτική της τυφλής βίας, άλλο τόσο διευκολύνεται και από τη διάσπαση του κινήματος και κυρίως από τον διαχωρισμό της οργανωμένης πρωτοπορίας από τις μάζες των αγωνιζόμενων. Η Κ.Ε. του ΚΚΕ πολύ σωστά έκανε έκκληση από την πρώτη στιγμή για την «αυτοπεριφρούρηση του κινήματος απέναντι στην καταστολή και την προβοκάτσια με τη βοήθεια και του ΚΚΕ» («Ρ» 9/12). Στην πράξη όμως έκανε κάτι πολύ διαφορετικό: κάλεσε σε καθαρά κομματικές κινητοποιήσεις. Αντί για αυτοπεριφρούρηση του κινήματος λοιπόν είχαμε αυτοπεριφρούρηση των κομματικών δυνάμεων με χωριστές συγκεντρώσεις, αφήνοντας όλους τους άλλους αγωνιστές στο έλεος της καταστολής, της τυφλής βίας και του τυχοδιωκτισμού των ρεφορμιστών και αριστεριστών ηγετών. Δεν έμεινε όμως εκεί δυστυχώς η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά χρησιμοποίησε σαν άλλοθι την τυφλή βία και την προβοκάτσια όχι μόνο για να διαχωρίσει τις δυνάμεις της, αλλά και για να εξαπολύσει ένα κύμα επιθέσεων ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ, φτάνοντας στα όρια της αστειότητας, με τον βουλευτή Γκιόκα να μιλάει για σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τον υπόκοσμο!

Το στοιχειώδες καθήκον μιας Λενινιστικής ηγεσίας σε μια τέτοια συγκυρία, ήταν να καλέσει σε ενιαίο μέτωπο όλες τις αριστερές δυνάμεις που υποστήριζαν το κίνημα, ενάντια στην καταστολή και προσπαθώντας μέσα στο κοινό μέτωπο να βαθύνει τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κινήματος. Αντί για αυτό όμως η ηγεσία του ΚΚΕ έσπευσε να κλιμακώσει τις καταγγελίες απέναντι στις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις και να διαχωρίσει τα μέλη και τους οπαδούς του από αυτές, υποσκάπτοντας τη δυνατότητα του κινήματος να νικήσει.

Η στάση απέναντι στην κυβέρνηση

Την ίδια στιγμή που δεν δεχόταν να συνομιλήσει με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, η ηγεσία του ΚΚΕ, έσπευσε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Καραμανλή προς τους πολιτικούς αρχηγούς για επαφές στο πλαίσιο της «ενημέρωσης για την κρίση» στις 9/12. Η συμμετοχή της ηγεσίας των Αριστερών κομμάτων σε αυτή την συνάντηση, την ίδια στιγμή που η νεολαία δεχόταν άγρια καταστολή στο δρόμο, δεν μπορούσε να σημαίνει τίποτα άλλο παρά μόνο, ότι δίνει τα διαπιστευτήρια της στην αστική τάξη, ως «υπεύθυνη πολιτική δύναμη». Καμία από τις ηγεσίες της Αριστεράς δεν έπρεπε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση στο Μαξίμου, απονομιμοποιώντας την κυβέρνηση.

Αυθόρμητα η εξέγερση της νεολαίας έτεινε να θέτει ως κεντρικό στόχο την πτώση της κυβέρνησης της Ν.Δ. Η πτώση της κυβέρνησης θα ήταν μια μεγάλη νίκη για το κίνημα γιατί η κυβέρνηση που θα την διαδέχονταν θα ήταν πολύ πιο αδύναμη και όμηρος του κινήματος. Το κίνημα θα κέρδιζε μεγάλη αυτοπεποίθηση από μια τέτοια νίκη. Παράλληλα θα δινόταν η δυνατότητα στην Αριστερά να προβάλει τη δική της λύση εξουσίας και να καταγράψει την αυξημένη δυναμική της στην κοινωνία. Μια λενινιστική ηγεσία θα άρπαζε αυτή την ευκαιρία και με τα δυο χέρια, κάνοντας το σύνθημα «να φύγει η κυβέρνηση» κεντρικό, δίνοντας σχέδιο στο κίνημα για το πώς θα ανταποκριθεί και προβάλλοντας τη δική της λύση εξουσίας. Η ηγεσία του ΚΚΕ όμως αρνήθηκε μέχρι το τέλος να θέσει αυτό το στόχο και να υιοθετήσει αυτό το σύνθημα, προβάλλοντας το ψευτοεπιχείρημα ότι «δεν φτάνει να ανατραπεί η κυβέρνηση αλλά πρέπει να ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου» και ότι το σύνθημα για πτώση της κυβέρνησης σήμερα σημαίνει στήριξη στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κίνημα πρέπει να περιοριστεί στη διεκδίκηση κάποιων επιμέρους αιτημάτων μέχρι το ΚΚΕ να είναι έτοιμο να πάρει την εξουσία. Και άρα δεν γίνεται τίποτα αν «δεν αλλάξουν οι συσχετισμοί» Ποιες εκλογές όμως και ποια προπαγάνδα μπορούν να παίξουν πιο καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή των συσχετισμών από μια νίκη του κινήματος με την πτώση της πιο μισητής κυβέρνησης του κεφαλαίου των τελευταίων χρόνων; Με αυτή τη στάση της η ηγεσία του ΚΚΕ, έδειξε ότι δεν έχει εμπιστοσύνη στο κίνημα και τις δυνάμεις του, δημιουργώντας έτσι αντικειμενικά ένα κλίμα ηττοπάθειας.

 Οι αριστερές ηγεσίες έχουν χρέος να βγάλουν τα απαραίτητα συμπεράσματα από την κατάληξη των κινητοποιήσεων και να προετοιμάσουν την πρωτοπορία για τους αγώνες που έρχονται. Αν η ηγεσία του ΚΚΕ δεν εγκαταλείψει αυτά τα χαρακτηριστικά της πολιτικής της, δεν θα απογοητεύσει απλά πάρα πολλούς αγωνιστές, αλλά θα προετοιμάσει επιμελώς το δρόμο για σημαντικές ήττες του κινήματος. Ανεξάρτητα όμως από το αν θέλει και μπορεί η σημερινή ηγετική ομάδα,  οι πρωτοπόροι αγωνιστές, μέλη και υποστηρικτές του ΚΚΕ, πρέπει να παλέψουν για τον επαναπροσανατολισμό του Κόμματος στις Λενινιστικές αρχές, για να το μετατρέψουν σε ένα πολύτιμο εργαλείο της εργατικής τάξης και της νεολαίας, για τις μάχες που έρχονται.

Παναγιώτης Κολοβός