– Μέρος Α’

Του Σταμάτη Καραγιαννόπουλου

Ο ειδικευμένος στην διαστρέβλωση των ιδεών του μπολσεβίκου επαναστάτη Λέον Τρότσκι, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Κύριλλος Παπασταύρου «ξανακτύπησε» στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 1ης Μαρτίου. Όπως κάθε φορά που αυτός ο δήθεν θεωρητικός του μαρξισμού καταπιάνεται με τις ιδέες του Τρότσκι (βλέπε επίσης σχετικό άρθρο του στην ΚΟΜΕΠ του Δεκεμβρίου 2006), έτσι και σε αυτή την περίπτωση, από το «ιδεολογικό» του έργο ζημιωμένη βγαίνει η ιστορική αλήθεια και η αξιοπιστία της Ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ, του πιο ιστορικού κόμματος του ελληνικού προλεταριάτου.

Ας δούμε λοιπόν τα καινούρια του κατορθώματα. Σε άρθρο του με τίτλο «Για την αντιπαράθεση με τα οπορτουνιστικά ρεύματα στο ΚΚ της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες 1920 και 1930» ο Παπασταύρου γράφει : «Τόσο ο Τρότσκι όσο και διάφοροι πολιτικοί απόγονοί του υποστήριζαν και υποστηρίζουν πως η Ρωσία δεν είχε τις προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αν δε στηριζόταν στη σοσιαλιστική επανάσταση στη Δύση, στην οποία όμως ηττήθηκαν οι επαναστάσεις (Γερμανία, Ουγγαρία κλπ.) και σταδιακά υποχώρησε το επαναστατικό ρεύμα μετά το 1922 - 1923. Υποστήριζαν και υποστηρίζουν ότι η «θεωρία» της δυνατότητας νίκης του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» ήταν «σταλινική» εφεύρεση και δεν έχει σχέση με τη μαρξιστική - λενινιστική αντίληψη.»

Εδώ ο υπεύθυνος της Ιδεολογικής επιτροπής του ΚΚΕ στην πραγματικότητα επιτίθεται όχι «στον Τρότσκι και τους απογόνους του», αλλά στον ίδιο τον μπολσεβικισμό-λενινισμό. Γιατί όχι μόνο ο Τρότσκι, αλλά το σύνολο της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, προεξάρχοντος του Λένιν, πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 όπου ο Στάλιν μαζί με τον Μπουχάριν διατύπωσαν την αντι-μαρξιστική ιδέα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, συνέδεε άρρηκτα την υπόθεση της νίκης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ με την έκβαση της παγκόσμιας επανάστασης. Η πεποίθηση ότι η οριστική νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ προϋπέθετε τη νίκη της διεθνούς επανάστασης δεν ήταν μια «τροτσκιστική» εφεύρεση, αλλά μια θεμελιώδης θέση του Λενινισμού. Σε αυτό το άρθρο θα παραθέσουμε πολύ λίγα μόνο από τα εκατοντάδες αποσπάσματα ομιλιών, γραπτών και κομματικών ντοκουμέντων που αποδεικνύουν ότι ο Παπασταύρου, σαν γνήσιος κληρονόμος της σταλινικής σχολής παραποίησης, ψεύδεται ασύστολα. Οι υπογραμμίσεις με έντονα γράμματα στα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι δικές μας.

Ο Λένιν διαψεύδει τον Παπασταύρου

Ξεκινάμε από τον Λένιν. Εγκαταλείποντας την Ελβετία ύστερα από την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, ο Λένιν απευθύνθηκε μ΄ ένα γράμμα του στους Ελβετούς εργάτες, όπου τους εξηγούσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Η Ρωσία είναι μια αγροτική χώρα, μια από τις πιο καθυστερημένες χώρες της Ευρώπης. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να θριαμβεύσει εκεί απευθείας. Ο αγροτικός όμως χαρακτήρας της χώρας, παίρνοντας υπόψη τα τεράστια αγροκτήματα που έχουν διατηρηθεί από τους ευγενείς, τους γαιοκτήμονες, μπορεί, αν βασιστούμε στην πείρα του 1905, να δώσει στην αστική και δημοκρατική επανάσταση της Ρωσίας μια τεράστια έκταση. Μπορεί να κάνει την επανάστασή μας πρόλογο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, αποτελώντας ένα στάδιο που θα οδηγήσει σ΄ αυτήν... Το ρώσικο προλεταριάτο δεν μπορεί με τις δικές του μόνο δυνάμεις να ολοκληρώσει νικηφόρα τη σοσιαλιστική επανάσταση. Μα μπορεί να δώσει στην επανάσταση μια τέτοια έκταση, ώστε να δημιουργήσει τις καλύτερες συνθήκες για τη σοσιαλιστική επανάσταση, αυτό θα την αρχίσει, κατά κάποιο τρόπο. Μπορεί να κάνει την κατάσταση πιο ευνοϊκή, για να μπει σε αποφασιστικές μάχες ο βασικός, ο πιο σίγουρος συνεργάτης του, το ευρωπαϊκό και το αμερικάνικο σοσιαλιστικό προλεταριάτο». (Λένιν: «Άπαντα», ρώσικη έκδοση, Τομ. 14ος, μέρος 2ο, σελ. 407-408, παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»).

Στις 7 Μάρτη του 1918 ο Λένιν έλεγε με αφορμή την ειρήνη του Μπρέστ - Λιτόβσκ: «Αυτό είναι ένα μάθημα, γιατί είναι απόλυτα πώς χωρίς τη γερμανική επανάσταση θα συντριβούμε». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 15ος, σελ. 132 παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»). Μια βδομάδα αργότερα σημείωνε : «Ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός και δίπλα του η θριαμβευτική πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν μπορούν να συνυπάρχουν». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος. 15ος, σελ. 175, από το ίδιο).

Μερικές βδομάδες αργότερα, ο Λένιν έλεγε πάλι: «Το γεγονός ότι είμαστε καθυστερημένοι μας έσπρωξε μπροστά. Αν δεν ξέρουμε να κρατήσουμε μέχρι τη στιγμή που θα συναντήσουμε το δυναμικό στήριγμα των εξεγερμένων εργατών των άλλων χωρών, θα συντριβούμε» (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 15ος, σελ. 187, από το ίδιο).

Το Νοέμβριο του 1918 ο Λένιν έγραφε : «Τα γεγονότα της ιστορίας έχουν αποδείξει σ’ εκείνους τους ρώσους πατριώτες που δε θέλουν να ακούν για τίποτε άλλο παρά για τα άμεσα συμφέροντα της χώρας, ότι η μετατροπή της ρωσικής επανάστασής μας σε σοσιαλιστική επανάσταση, δεν ήταν μια περιπέτεια, αλλά μια αναγκαιότητα, καθώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή· ο αγγλο-γαλλικός και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναπόφευκτα θα στραγγαλίσουν την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ρωσίας αν δε θριαμβεύσει η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, ο παγκόσμιος μπολσεβικισμός.» (παρατίθεται από το βρετανικής έκδοσης «Lenin Collected Works» στο βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» - Άλαν Γουντς – Τεντ Γκραντ, εκδόσεις Μαρξιστική Φωνή 2008). 

Το Μάρτη του 1919 ο Λένιν επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά: «Ζούμε όχι μονάχα σε ένα κράτος, μα σ΄ ένα σύστημα κρατών. Δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι μια Σοβιετική Δημοκρατία υπάρχει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δίπλα στα ιμπεριαλιστικά κράτη. Στο τέλος του λογαριασμού ο ένας από τους δύο θα νικήσει». (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 16ος, σελ. 102, από το ίδιο).

Στις 5 του Ιούλη 1921 ο Λένιν δήλωσε ανοιχτά στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς: «Για μας ήταν ξεκάθαρο πως χωρίς την υποστήριξη της παγκόσμιας διεθνιστικής επανάστασης ο θρίαμβος της προλεταριακής μας επανάστασης ήταν αδύνατος. Ήδη πριν από την επανάσταση, όπως κι ύστερα απ΄ αυτήν, σκεπτόμασταν: στη συνέχεια ή το πολύ-πολύ μέσα σ΄ ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα εκραγεί η επανάσταση στις καθυστερημένες χώρες και σ΄ αυτές που είναι περισσότερο αναπτυγμένες από καπιταλιστική άποψη, ή σε αντίθετη περίπτωση θα συντριβούμε. Αν και είχαμε πλήρη συνείδηση αυτού του γεγονότος, κάναμε το παν, μέσα σ΄ οποιεσδήποτε περιστάσεις, για να διατηρήσουμε με κάθε θυσία το σοβιετικό σύστημα, γιατί ξέραμε πως δουλεύουμε όχι μονάχα για τους εαυτούς μας, μα και για την παγκόσμια επανάσταση», (Λένιν: «Άπαντα», Τόμος 18ος, Μέρος Ι, σελ. 321, από το ίδιο).

Τέλος σε κείμενο του με τίτλο «Η τέταρτη επέτειος της Οχτωβριανής Επανάστασης» ο Λένιν σημείωνε : «Το γεγονός όμως παραμένει γεγονός: για πρώτη φορά μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια η υπόσχεση των δούλων «να απαντήσουν» στον πόλεμο που γίνεται ανάμεσα στους δουλοκτήτες με την επανάστασή τους ενάντια σε όλους και τους κάθε λογής δουλοκτήτες, εκπληρώθηκε ως το τέλος - και εκπληρώνεται παρ' όλες τις δυσκολίες. Εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο. Πότε ακριβώς, σε πόσο χρονικό διάστημα, οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα. Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε, ότι ο δρόμος άνοιξε, ότι ο δρόμος χαράχτηκε..» (Άπαντα του Λένιν, τ. 44, σελ.144-152).

Σε όλα αυτά τα αποσπάσματα βλέπουμε ότι η αντίληψη του Λένιν για την επανάσταση είναι γνήσια διεθνιστική και δεν έχει τίποτα το κοινό με τη στενοκέφαλη και συντηρητική σταλινική ουτοπία της εθνικής οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Επίσημα ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος  : άλλο ένα «χαστούκι»

Η πεποίθηση για το ανέφικτο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού χωρίς τη νίκη της διεθνούς επανάστασης εκφράστηκε μέσα σε αδιαμφισβήτητα κομματικά ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος την εποχή του Λένιν. Εδώ με τον πιο επίσημο τρόπο βλέπουμε τις απόψεις όχι μιας ηγετικής προσωπικότητας του μπολσεβικισμού, αλλά της ίδιας της συλλογικής έκφρασης του κόμματος που θεωρεί τη νίκη του σοσιαλισμού σαν ένα διεθνές ζήτημα.

Έτσι στην περίφημη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Εργαζόμενου και Εκμεταλλευόμενου Λαού» του Λένιν – που τέθηκε από το Σοβιέτ των Επιτρόπων του Λαού στην έγκριση της Συντακτικής Συνέλευσης στη διάρκεια των λίγων ωρών της ζωής της – το «θεμελιακό καθήκον» του νέου καθεστώτος προσδιοριζόταν με τον ακόλουθο τρόπο: «Η εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας και η νίκη του σοσιαλισμού σε όλες τις χώρες». (πηγή ««Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» - Άλαν Γουντς – Τεντ Γκραντ – εκδόσεις Μαρξιστική Φωνή 2008)

Επίσης το 1921 η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ, με επικεφαλής τον Λένιν, ενέκρινε το Πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Νεολαίας, του οποίου η 4η παράγραφος αναφέρει : «Η κρατική εξουσία στην ΕΣΣΔ βρίσκεται ήδη στα χέρια της εργατικής τάξης. Ύστερα από τρία χρόνια ηρωικής πάλης ενάντια στο παγκόσμιο κεφάλαιο, το προλεταριάτο διατήρησε και δυνάμωσε τη σοβιετική εξουσία του. Αν και η Ρωσία διαθέτει τεράστια φυσικά πλούτη, είναι ωστόσο, από βιομηχανική άποψη, μια καθυστερημένη χώρα, όπου υπερέχει ο μικροαστικός πληθυσμός. Αυτή δεν μπορεί να φτάσει στο σοσιαλισμό παρά διαμέσου της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Έχουμε μπει στην περίοδο ανάπτυξης αυτής της επανάστασης».

Αν δεχόμασταν το σκεπτικό του υπεύθυνου της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ αυτά τα επίσημα ντοκουμέντα του Μπολσεβίκικου κόμματος και οι ιδέες του Λένιν που παραθέσαμε θα πρέπει να χαρακτηριστούν «τροτσκιστικός οπορτουνισμός». Όμως με δεδομένο ότι η έννοια του οπορτουνισμού εμπεριέχει σε περίοπτη θέση την απόκρυψη και διαστρέβλωση των θεμελιωδών ιδεών του μαρξισμού, κάθε νοήμονας κομμουνιστής μπορεί να καταλάβει ότι οπορτουνιστής ήταν ο Στάλιν και όλοι όσοι προσπαθούν να λανσάρουν και σήμερα σαν λενινιστική την θεωρία του για την εθνική οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Διαβάστε επίσης το δεύτερο και το τρίτο μέρος της απάντησης :

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Β΄ 

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Γ΄