Από την αρχή ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι είδαν τον «Οκτώβρη» σαν το ξεκίνημα της παγκόσμιας επανάστασης. Η ίδια η δημιουργία της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), μετά την κατάληψη της εξουσίας, ήταν η υπέρτατη έκφραση της μπολσεβίκικης σύλληψης της επανάστασης, όχι σαν ένα εθνικό, αλλά σαν ένα διεθνές φαινόμενο.

Οι αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου της ΚΔ της εποχής του Λένιν θεμελιώνονται πάνω στην διεθνιστική θεώρηση της υπόθεσης της νίκης του σοσιαλισμού. Στο Μανιφέστο του 1ου συνεδρίου της ΚΔ (Εκδόσεις «Σοσιαλισμός») αναφέρονται χαρακτηριστικά τα εξής : «Το καθήκον μας είναι να γενικεύσουμε την επαναστατική πείρα της εργατικής τάξης, να απαλλάξουμε το κίνημα από τις προσμίξεις του οπορτουνισμού και του σοσιαλπατριωτισμού, να ενώσουμε τις δυνάμεις των πραγματικά επαναστατικών κομμάτων του παγκόσμιου προλεταριάτου και να επιταχύνουμε τη νίκη της κομμουνιστικής επανάστασης σε όλο τον κόσμο…..Το εθνικό κράτος αφού έδωσε ισχυρή ώθηση στην καπιταλιστική εξέλιξη, έγινε πολύ περιορισμένος χώρος για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό το φαινόμενο έκανε δυσκολότερη την κατάσταση των μικρών κρατών που περικλείονταν ανάμεσα στις, μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης και του κόσμου….Μόνο η προλεταριακή επανάσταση μπορεί να εξασφαλίσει στους μικρούς λαούς ελεύθερη ύπαρξη, γιατί θα απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις όλων των χωρών από τις σφιγμένες τανάλιες των εθνικών κρατών, ενώνοντας τους λαούς σε μια στενή οικονομική συνεργασία σύμφωνα με ένα κοινό οικονομικό σχέδιο…Οι πιο προχωρημένοι εργάτες, συνειδητοποιώντας τον παγκόσμιο χαραχτήρα της υπόθεσης τους, έτειναν, από τα πρώτα βήματα του οργανωμένου σοσιαλιστικού κινήματος, προς μια διεθνή ένωση αυτού του κινήματος.»

Τον ίδιο ακριβώς διεθνιστικό και ασυμβίβαστο με την «θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα» πνεύμα βρίσκουμε στο καταληκτικό απόσπασμα της εναρκτήριας ομιλίας του Λένιν στο ιδρυτικό συνέδριο της ΚΔ, που δημοσιεύθηκε μάλιστα την Κυριακή 28 Μάρτη 2004 στον «Ριζοσπάστη» : «..Η αστική τάξη ας εξακολουθεί να διαπράττει θηριωδίες, ας εξοντώνει χιλιάδες εργάτες. Η νίκη είναι δική μας, η νίκη της παγκόσμιας κομμουνιστικής επανάστασης είναι εξασφαλισμένη».

Όμως τα «χαστούκια» της ιστορικής και πολιτικής αλήθειας στον Παπασταύρου και την αγαπημένη του θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» δεν σταματούν εδώ. Η οπορτουνιστική αυτή θεωρία, στην ουσία της είχε καταδικαστεί σαφέστατα, πριν ακόμα διατυπωθεί στην ΕΣΣΔ κι από το ίδιο το ΚΚΕ με την γνήσια διεθνιστική αντίληψη που διάκρινε την απόφαση προσχώρησής του (ως ΣΕΚΕ ακόμα) στην Κομμουνιστική Διεθνή τον Απρίλιο του 1920. Διαβάζουμε από τον «Ριζοσπάστη» της 1ης Ιούνη του 2008 τα σχετικά αποσπάσματα από αυτή την απόφαση: «Το Β` Εθνικόν συνέδριον του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ελλάδος δεχόμενον: α) Οτι η Β` Διεθνής αποβλέψασα εις την δημιουργίαν "εθνικών σοσιαλισμών", αναγνωρίσασα την ανάγκην της εθνικής αποκαταστάσεως και μη δυνηθείσα διά τούτο κατά την κρίσιμον στιγμήν της κηρύξεως του πολέμου να κρατήση υψηλά την καθαρώς διεθνιστικήν σημαίαν του σοσιαλισμού, έπαυσε να εμπνέη εμπιστοσύνην εις τα επαναστατικά κόμματα …β) Οτι η παρούσα περίοδος είναι περίοδος μεταβατική, κατά την οποίαν το παγκόσμιον προλεταριάτον πρέπει να ετοιμάζεται διαρκώς διά την κατάληψιν της εξουσίας της οποίας πρώτος σταθμός θα είναι η επιβολή της δικτατορίας του και όχι η αστική δημοκρατία υπό οιανδήποτε μορφήν.. Δίδει εντολήν εις την ΚΕ να εργασθή διά να συνδεθή το Κόμμα στενώτερον με τα σοσιαλιστικά κόμματα της Βαλκανικής που ακολουθούν τη Γ` Διεθνή διά την προπαρασκευήν κοινού αγώνος των προλεταρίων της Βαλκανικής προς δημιουργίαν της Ομοσπονδιακής σοσιαλιστικής δημοκρατίας των συμβουλίων των εργατών και αγροτών της Βαλκανικής». Όπως εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς, το ΚΚΕ στις θεμελιακές του αποφάσεις καθόλου δεν υιοθετούσε την λογική της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, κάνοντας λόγο για τον σκοπό της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας. 

Κι ο Στάλιν διαψεύδει τον οπαδό του!

 Όμως η πολιτική καταγγελία της θεωρίας του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» έχει γίνει από τον ίδιο τον κατοπινό εκφραστή της, τον Ιωσήφ Στάλιν. Το 1924 ο Στάλιν διατύπωσε ως εξής τις απόψεις του Λένιν για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού: «Η ανατροπή της εξουσίας της μπουρζουαζίας σε μια χώρα και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του προλεταριάτου, δε σημαίνει και εξασφάλιση της ολοκληρωτικής νίκης του σοσιαλισμού. Μένει ακόμα να εκπληρώσουμε το βασικό καθήκον του σοσιαλισμού: τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής. Μπορεί να λυθεί αυτό το πρόβλημα, μπορεί κανείς να πετύχει την οριστική νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα χωρίς τις συνδυασμένες προσπάθειες των προλεταρίων πολλών προχωρημένων χωρών; Όχι αυτό είναι αδύνατο. Για την ανατροπή της μπουρζουαζίας οι δυνάμεις μιας μόνο χώρας είναι αρκετές, η ιστορία της επανάστασής μας το αποδείχνει. Για τον οριστικό όμως θρίαμβο του σοσιαλισμού, για την οργάνωση της σοσιαλιστικής παραγωγής οι δυνάμεις μιας μόνο χώρας, και μάλιστα μιας χώρας τόσο αγροτικής όσο η Ρωσία, δεν είναι πια αρκετές. Για αυτό το έργο χρειάζονται οι δυνάμεις των προλεταρίων πολλών προχωρημένων χωρών. Αυτά είναι γενικά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της λενινιστικής θεωρίας της προλεταριακής επανάστασης",..» (Ι. Στάλιν: «Για τον Λένιν και το Λενινισμό», Κρατικές εκδόσεις, Μόσχα, 1924, σελ. 40-41, παρατίθεται στο βιβλίο του Τρότσκι «Η 3η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»).

Ωστόσο, όπως ανέφερε ο Τρότσκι στην κριτική που έκανε στο Σχέδιο Προγράμματος του 6ου συνεδρίου της ΚΔ «στις επόμενες εκδόσεις του βιβλίου του Στάλιν αυτό το απόσπασμα μετασχηματίστηκε ακριβώς στο αντίθετό του, κι ένα χρόνο αργότερα "τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της λενινιστικής θεωρίας" αποκηρύχτηκαν σαν... τροτσκισμός». Το Νοέμβρη του 1926, ο Στάλιν εκφράζοντας πλέον απροκάλυπτα το συντηρητισμό της ανερχόμενης γραφειοκρατικής κάστας διατύπωνε τη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» : «Το Κόμμα δεχόταν πάντα σαν αφετηρία πώς ο θρίαμβος του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σ΄ αυτή τη χώρα, και πώς αυτό το καθήκον μπορεί να εκπληρωθεί με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» (Ιωσήφ Στάλιν στην "Πράβδα" 12-11-26, παρατίθεται στο βιβλίο του Λ. Τρότσκι «Η Τρίτη Διεθνής μετά τον Λένιν» εκδόσεις «Αλλαγή», ο τονισμός δικός μας). Η ξαφνική αλλαγή της θέσης του πάνω σε αυτό το θεμελιώδες ζήτημα, είναι η πιο τυπική ένδειξη ότι ο Στάλιν ήταν οπορτουνιστής. Ο σύγχρονος έλληνας μαθητής του όμως, ο Κ. Παπασταύρου, ενώ δεν κουράζεται να κατηγορεί αβάσιμα για οπορτουνισμό τον Τρότσκι, κάνει πως δεν γνωρίζει την πραγματική πολιτική διαδρομή του δασκάλου του και κρύβει από τους αγωνιστές του κόμματος την ιστορική αλήθεια. Το γεγονός ότι αυτός ο μεροληπτικός υπέρ του σταλινικού οπορτουνισμού σύντροφος δεν είναι κάποιος γραφικός της συμπαθούς επιτροπής υπέργηρων για την αποκατάσταση του Ιωσήφ Στάλιν, αλλά ο υπεύθυνος για την ιδεολογική εκπαίδευση του ΚΚΕ, είναι πολλαπλά επιζήμιο και δυσφημιστικό για το κόμμα.

Νόμος ανισομερούς ανάπτυξης : διαστρέβλωση του Λένιν «νούμερο 1»

Οι «θεωρητικοί» του σταλινισμού όσο και αν ψαχούλεψαν στα κείμενα του Λένιν με σκοπό να αντιμετωπίσουν την κριτική της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα», δεν κατάφεραν να βρουν κάτι που να υπαινίσσεται έστω την αποδοχή της χοντροκομμένης, σοσιαλπατριωτικής αυτής άποψης του Στάλιν. Για αυτό επιδόθηκαν στις γνωστές σε αυτούς «ταχυδακτυλουργίες». Ο Παπασταύρου μένοντας πιστός στη σχολή τους, απλά τους αντέγραψε, χρησιμοποιώντας τα ίδια ακριβώς «επιχειρήματα». Στο άρθρο του λοιπόν, για να μας πείσει ότι τάχα «δεν έχει βάση ο ισχυρισμός περί σταλινικής άποψης σε αντιπαράθεση με τον Λένιν» παραθέτει ένα υποτιθέμενα αποκαλυπτικό απόσπασμα από τον Λένιν: «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από εδώ βγαίνει το αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ' όλες τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές» (Λένιν : «Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης» - 1916)

Είναι ξεκάθαρο ότι σε αυτό το κείμενο ο Λένιν, χρησιμοποιώντας τη λέξη «αρχικά», μιλάει για τη νίκη του σοσιαλισμού με την έννοια της κατάληψης της εξουσίας από το προλεταριάτο και της απαλλοτρίωσης της μπουρζουαζίας και όχι με την έννοια της οριστικής του νίκης, δηλαδή της στέρεης οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Το συμπέρασμα που εδώ βγάζει απόλυτα ορθά ο Λένιν είναι ότι όλοι οι καπιταλιστικοί κρίκοι δεν μπορούν να σπάσουν ταυτόχρονα. Πουθενά δεν φαίνεται όμως, να υπερασπίζει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού «με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» όπως υποστήριζε ο Στάλιν.

Ο Παπασταύρου παραθέτοντας αυτό το συγκεκριμένο απόσπασμα από τον Λένιν υπαινίσσεται ότι η σταλινική θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» συνάγεται από τον νόμο της ανισομερούς ανάπτυξης του καπιταλισμού. Από την ανισομερή εξέλιξη του καπιταλισμού όμως, προκύπτει όχι η δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, αλλά το αντίθετο. Διότι ακριβώς επειδή ο καπιταλισμός αναπτύσσεται ανισομερώς και θα κληροδοτεί στις υπό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό χώρες όλων των ειδών τις εξαρτήσεις από άλλες χώρες και λιγότερες ή περισσότερες ελλείψεις συγκριτικά με εκείνες, το ανώτερο κοινωνικά στάδιο του σοσιαλισμού μπορεί πλήρως να οικοδομηθεί μόνο με την συνεργασία των εργαζόμενων περισσότερων χωρών και ειδικά των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών. Η σοσιαλιστική οικοδόμηση αποτελεί λοιπόν ένα ιστορικό καθήκον διεθνές ως προς την εκπλήρωσή του. Ασφαλώς δε μπορεί «να εκπληρωθεί με τις δυνάμεις μιας μόνο χώρας» όπως υποστήριζε ο Στάλιν και όπως συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ακόμα και σήμερα οι διάφοροι Παπασταύρου, παρότι η ιστορία τους διέψευσε.

«Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» : διαστρέβλωση του Λένιν «νούμερο 2»

Ο Κ. Παπασταύρου στην προσπάθειά του να εκμαιεύσει από τα γραπτά του Λένιν αποσπάσματα που να τεκμηριώνουν την αποδοχή του σταλινικού εκτρώματος του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» βασίζεται σε ένα ακόμα απόσπασμα παρμένο από ένα κείμενο του 1915, το νόημα του οποίου όμως διαστρεβλώνει προκλητικά. Γράφει περισπούδαστα : «»Η κατ' αρχήν τοποθέτηση του Λένιν φυσικά βρίσκεται στο έργο του «Για το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης (1915). Σε αυτό το άρθρο, ο Λένιν δεν περιορίζεται να εξηγήσει γιατί ένα τέτοιο σύνθημα θα ήταν αντιδραστικό ή ουτοπικό σε συνθήκες καπιταλισμού, αλλά γιατί θα ήταν ΛΑΘΟΣ ως σύνθημα γενικά. Γιατί όπως εξηγεί: «...πρώτο, συγχωνεύεται με το σοσιαλισμό και δεύτερο, γιατί θα μπορούσε να προκαλέσει τη λαθεμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, τη λαθεμένη ερμηνεία για τη στάση αυτής της χώρας απέναντι στις άλλες». Από τον τρόπο με τον οποίο μας παρουσιάζεται εδώ η θέση του Λένιν καταλαβαίνουμε ότι το σύνθημα αυτό καταδικάζεται «γενικά», δηλαδή όχι μόνο για την περίπτωση που αναφέρεται σε ενοποίηση με καπιταλιστική βάση, αλλά και στην περίπτωση που αναφέρεται στις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Τα πράγματα όμως, ευτυχώς δεν είναι έτσι όπως μας τα παρουσιάζει ο φέρελπις «θεωρητικός».

Καταρχήν ο Παπασταύρου κρύβει το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο κομμάτι του άρθρου του ο Λένιν καταφέρεται ενάντια στην δυνατότητα και την φύση μιας καπιταλιστικής Ευρωπαϊκής Ενοποίησης. Αυτήν και μόνο αυτήν την ενοποίηση ο Λένιν θεωρεί αντιδραστική. Όσον αφορά μάλιστα αυτό κάθ’ αυτό το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης στην επαναστατική δημοκρατική του μορφή, το χαρακτηρίζει «αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα». Γράφει χαρακτηριστικά στο κείμενο: «Αλλά ενώ το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης -αν συνοδεύεται από την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών στην Ευρώπη, που ηγείται η Ρωσική- είναι αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα, παραμένει ακόμα ιδιαίτερα σημαντικό το ζήτημα του οικονομικού περιεχομένου και της σημασίας του. Από τη σκοπιά των οικονομικών συνθηκών του Ιμπεριαλισμού -π.χ., η εξαγωγή άνευ ενδιαφέροντος κεφαλαίου και η διαίρεση του κόσμου από τις "ανεπτυγμένες" και "πολιτισμένες" αποικιακές δυνάμεις, οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές.»

Ο Παπασταύρου παραβλέποντας το οφθαλμοφανές γεγονός ότι στο άρθρο του ο Λένιν στρέφεται ενάντια σε μια ενοποίηση της Ευρώπης «από τη σκοπιά των συνθηκών του ιμπεριαλισμού» και «κάτω από τον καπιταλισμό», ισχυρίζεται ότι ο ηγέτης των μπολσεβίκων απέρριπτε σαν «ΛΑΘΟΣ γενικά» (ο αρθρογράφος μας μάλιστα για να εμπεδώσουμε τη διαστρέβλωση το τονίζει με κεφαλαία γράμματα) και σαν «αντιδραστικό» (βλέπε δεύτερη παράγραφο από το τέλος του άρθρου του) το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, δηλαδή ακόμα και στην περίπτωση που το σύνθημα αυτό θα καλούσε για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Αυτό ασφαλώς αποτελεί μια χυδαιότατη διαστρέβλωση της θέσης του Λένιν.

Γκάφα ολκής: επίσημο κείμενο του ΚΚΕ καλεί για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Την προβολή του συνθήματος των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης ο Λένιν στις δεδομένες συνθήκες του 1915 την απέρριπτε για λόγους τακτικής κι όχι σαν  «λάθος γενικά», δηλαδή από θέση αρχής, όπως θέλει να υποστηρίζει ο Παπασταύρου και όπως θα δείξουμε πιο αναλυτικά στη συνέχεια του άρθρου μας. Η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, είναι το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το συγκεκριμένο σύνθημα, υιοθετήθηκε επίσημα και με την πλήρη υποστήριξη του Λένιν από όλη την Κομμουνιστική Διεθνή το 1923. Αν το 1915 το σύνθημα δεν γινόταν δεκτό για λόγους αρχής, όπως προσπαθεί να πείσει ο Παπασταύρου, η Κομμουνιστική Διεθνής δεν θα μπορούσε να το υιοθετήσει λίγα χρόνια αργότερα.

Η μεγαλύτερη γκάφα του Παπασταύρου όμως, που αποδεικνύει τι μπορεί να πάθει όποιος υποτιμά τους χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ και τους μεταχειρίζεται σαν  αδαείς, εύπιστους υποτακτικούς της εκάστοτε ηγετικής γραμμής, είναι ότι αυτό το δήθεν «αντιδραστικό» και «λαθεμένο γενικά» σύνθημα μπορεί εύκολα να το βρει κάποιος σε επίσημα κείμενα του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου. Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στην προκήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για την Πρωτομαγιά του 1924 που δημοσιεύεται στη συλλογή : «Επίσημα κείμενα ΚΚΕ 1918-1924» : «..Εργάτες και εργάτριες, ακόμα η Ρώσικη Επανάστασις αγωνίζεται για την ελευθερία όλων των λαών. Για την κατάπαυση των πολέμων. Για το γκρέμισμα της στρατοκρατίας. Για το λυτρωμό μας, το λυτρωμό του εργαζόμενου λαού από τα δεσμά του μιλιταρισμού και της πλουτοκρατίας. Μόνον η Ρωσία των εργατών και χωρικών, η Ρωσία των Σοβιέτ αγωνίζεται για την Ένωσιν όλων των λαών της Ευρώπης. Για την πραγματοποίηση του συνθήματος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης καθώς και δια την άμεσον ένωσην των λαών της Βαλκανικής σε μια Κομμουνιστική Παμβαλκανική Ομοσπονδία…». Τι να σημαίνει αυτό άραγε σύντροφε Παπασταύρου; Μήπως ότι σύσσωμη η ΚΕ του ΚΚΕ το 1924 είχε καταληφθεί από «τροτσκιστές οπορτουνιστές»; Μάλλον όχι. Σημαίνει ότι το σύνθημα  για τις Ενωμένες Σοβιετικές Πολιτείες της Ευρώπης ήταν στην ουσία του ένα πλήρως Λενινιστικό σύνθημα, που επίσημα προβάλλονταν από όλα τμήματα της ΚΔ πριν από την επικράτηση του σταλινισμού.

Η απάτη αποκαλύπτεται

Για να καταλάβουμε το σκεπτικό του Λένιν το 1915 πρέπει να επιχειρήσουμε να διαβάσουμε προσεκτικά το ίδιο το σχετικό του κείμενο και να μην αφεθούμε στην «αμεροληψία» του Παπασταύρου. Αν το κάνουμε αυτό, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι σε πλήρη αντίθεση με τα γραφόμενα του Παπασταύρου, ο Λένιν υποστηρίζει πως η γενική ουσία που το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης εκφράζει είναι σωστή. Παραθέτουμε προς απόδειξη αυτού την προηγούμενη φράση από το ίδιο του κείμενο του Λένιν την οποία δεν παραθέτει για ευνόητους λόγους ο πολέμιος του «Τροτσκισμού»: «…Οι Ενωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης μόνο) είναι η κρατική μορφή της ενοποίησης και της ελευθερίας των εθνών που εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό - για την ολική εξαφάνιση του κράτους, συμπεριλαμβανομένου καί του δημοκρατικού. Ως ξεχωριστό σύνθημα, εντούτοις, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του Κόσμου θα ήταν μετά βίας σωστό…(η έμφαση δική μας)» και από εκεί και πέρα ακολουθεί το απόσπασμα που παρέθεσε ο Παπασταύρου «..πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό δεύτερον, επειδή μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα και να σημαίνει ότι η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι αδύνατη και μπορεί επίσης να δημιουργήσει εσφαλμένες αντιλήψεις ως προς τις σχέσεις μιας τέτοιας χώρας με τις άλλες.». Να γιατί μας «έφαγε» την προηγούμενη φράση ο θεωρητικός μας. Γιατί εκεί όχι μόνο δεν βλέπουμε τον Λένιν να μιλάει για «λάθος γενικά ή για αντιδραστικό σύνθημα», αλλά βλέπουμε να χαρακτηρίζει το σύνθημα «μετά βίας σωστό». Με αυτό τον τρόπο κρατούσε αποστάσεις από την χρήση κι όχι από την ουσία του συνθήματος! Και μάλιστα δεν δίσταζε να αναφέρει ότι το σύνθημα αυτό «συγχωνεύεται», δηλαδή ταυτίζεται, με τον σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερη έκφραση από αυτή για να διαπιστώσει κάποιος ότι στην αντίληψη του Λένιν ο σοσιαλισμός «συγχωνεύεται», δηλαδή είναι ταυτισμένος με την διεθνή του οικοδόμηση και δεν έχει σχέση με την στενόμυαλη, εθνική, σταλινική λογική σοσιαλιστικής οικοδόμησης που υπερασπίζεται ο Παπασταύρου.

Βέβαια παρότι το έχει χαρακτηρίσει «μετά βίας σωστό», ο Λένιν στο τέλος του άρθρου συμπεραίνει ότι το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι λανθασμένο, απορρίπτοντας τη χρήση του. Η φαινομενική αντίφαση λύνεται όμως, καθώς όπως ήδη αναφέραμε, ο χαρακτηρισμός «λανθασμένο» γίνεται από τη σκοπιά της τακτικής κι όχι από θέση αρχής. Αυτό που φοβόταν ο Λένιν όπως ομολογεί, ήταν ότι το σύνθημα μπορούσε να «ερμηνευτεί λανθασμένα» (ασφαλώς ένα σύνθημα που κάποιος το θεωρεί «λάθος γενικά» δεν μπορεί να τον νοιάζει μην ερμηνευθεί λανθασμένα…) και να νομιστεί ότι «η νίκη του σοσιαλισμού σε μια χώρα είναι αδύνατη». Κι εδώ ο Λένιν μιλώντας για «τη νίκη του σοσιαλισμού» είναι ξεκάθαρο ότι δεν αναφέρεται στην υπόθεση της πλήρους οικοδόμησης του σοσιαλισμού στα όρια μιας χώρας, αλλά στην κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο. Αυτό που απασχολούσε δηλαδή τον Λένιν στις τότε συνθήκες ήταν ότι το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης θα μπορούσε να γεννήσει μια εσφαλμένη άποψη σύμφωνα με την οποία η προλεταριακή επανάσταση θα έπρεπε να αρχίσει ταυτόχρονα πάνω σ΄ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Φυσικά ο Τρότσκι όπως θα δείξουμε στη συνέχεια του άρθρου δεν είχε καμία σχέση με την άποψη αυτή και βρίσκονταν σε πλήρη συμφωνία με τον Λένιν πάνω στην ουσία του θέματος.

Διαβάστε επίσης το πρώτο και το τρίτο μέρος της απάντησης:

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Α΄

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Γ΄