Η «έλλειψη πίστης του Τρότσκι στην δυνατότητα οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» : ένα κωμικό παραμύθι

Ένας πραγματικά κομμουνιστής θεωρητικός, στις πολεμικές με τους πολιτικούς του αντιπάλους φροντίζει να είναι έντιμος, παρουσιάζοντας τις απόψεις τους όπως πραγματικά έχουν. Αυτή πάντοτε ήταν η μέθοδος των «κλασσικών» στις πολεμικές τους. Όμως για τον υπεύθυνο της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ αυτά «είναι ψιλά γράμματα». Για εκείνον το αντικείμενο της «ιδεολογικής» δουλειάς συμπεριλαμβάνει τη διαστρέβλωση των απόψεων και τα ψέματα. Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν καθόλου που αναφερόμενος στον Τρότσκι για μια ακόμα φορά – χωρίς αναστολές  - παραποιεί ακόμα και αυτά που είναι αυταπόδεικτα και δεν μπορούν να παραποιηθούν. Με αυτό τον τρόπο όμως, αντί να πετυχαίνει το στόχο του, να πλήξει δηλαδή τον Τρότσκι, καταφέρνει μόνο να αυτοδιακωμωδηθεί.

Με θράσος τυμβωρύχου που έχει εξασφαλίσει την ατιμωρησία γράφει: «Το ιδεολογικό - πολιτικό ρεύμα που συγκροτήθηκε υπό την ηγεσία του Λ. Τρότσκι είχε σταθερά την αντίληψη πως η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση ήταν αδύνατη.» Μα ποιος σοβαρός κομμουνιστής μπορεί να πιστέψει αυτή την αφοριστική σαχλαμάρα για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε όλη τη συνειδητή του ζωή παλεύοντας για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης και το μεγαλύτερο μέρος της παίρνοντας ενεργά μέρος στον αγώνα του ρώσικου προλεταριάτου, καθοδηγώντας με επιτυχία αυτόν τον αγώνα σαν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του ηρωικού σοβιέτ της Πετρούπολης το 1905 και το 1917, της στρατιωτικής φρουράς της Πετρούπολης που πρωτοστάτησε στην κατάληψη της εξουσίας, του νικηφόρου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αντεπανάσταση Κόκκινου Στρατού, αλλά και εξαιρετικά υπεύθυνων κυβερνητικών υποθέσεων στην εποχή των δύσκολων πρώτων χρόνων της σοβιετικής εξουσίας; Για να απαντηθεί αυτή η αθλιότητα του Παπασταύρου δεν χρειάζεται κανείς να ανατρέξει σε κάποια κείμενα του Τρότσκι. Για την απόρριψη της σαν κακόβουλη ψευτιά αρκούν απλά μερικές πολύ γενικές εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για την ζωή του Τρότσκι και την δράση του στο Ρώσικο εργατικό κίνημα. Για περισσότερες απαντήσεις γύρω από αυτό το ζήτημα παραπέμπουμε σε σχετικά κείμενα και άρθρα μας στις ιστοσελίδες www.marxismos.com και www.marxist.com .

Τι μας ξεφουρνίζει σαν πειστήριο ο υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής του ηρωικού ΚΚΕ; Μα φυσικά, για άλλη μια φορά, την απόρριψη από τον Τρότσκι, όχι της δυνατότητας να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ γενικά, αλλά της δυνατότητας οικοδόμησης τους σοσιαλισμού ΜΟΝΟ στην ΕΣΣΔ, σε καθεστώς απομόνωσης, χωρίς τη νίκη της διεθνούς επανάστασης. Αυτή την αντιμαρξιστική ιδέα απέρριπτε ο Τρότσκι τονίζοντας ότι για να ολοκληρωθεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ απαιτείται η νίκη της διεθνούς σοσιαλιστικής επανάστασης. Με άλλα λόγια ο Τρότσκι, όχι μόνο δεν απέρριπτε τη δυνατότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, αλλά αντίθετα έδειχνε ποιος ήταν ο μόνος ασφαλής δρόμος για να προχωρήσει η σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ. Ο Λέον Τρότσκι συνεπώς, πίστευε σταθερά, όχι όπως λέει ο Παπασταύρου ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ είναι αδύνατη, αλλά ότι για να πραγματοποιηθεί οριστικά αυτή η οικοδόμηση απαιτείται η νίκη της παγκόσμιας επανάστασης. Όπως ήδη είδαμε αυτή ήταν η άποψη του Λένιν και όλων των γνωστών ηγετών του Μπολσεβικισμού, συμπεριλαμβανομένου και του Στάλιν πριν την διατύπωση της «θεωρίας του σοσιαλισμού σε μια χώρα».

Το συμπέρασμα ότι ο Τρότσκι υποστήριζε την αναγκαιότητα της διεθνούς επανάστασης για να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ κι όχι την έλλειψη γενικά κάθε δυνατότητας επιτυχίας του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, το βγάζει αβίαστα όποιος διαβάσει το απόσπασμα που παραθέτει ο «θεωρητικός» μας για να «τεκμηριώσει» τη συκοφαντία του: «Αν όμως κρατήσαμε σαν κράτος από πολιτική και στρατιωτική άποψη, δεν καταλήξαμε στη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας και μάλιστα ούτε πλησιάσαμε σ' αυτήν [...]. Όσο η αστική τάξη θα βρίσκεται στην εξουσία στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, θα είμαστε αναγκασμένοι, στην πάλη ενάντια στην οικονομική απομόνωση, να επιδιώκουμε συμφωνίες με τον καπιταλιστικό κόσμο. Μπορούμε ταυτόχρονα να πούμε με πεποίθηση ότι αυτές οι συμφωνίες στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να μας βοηθήσουν να επουλώσουμε αυτές ή εκείνες τις οικονομικές πληγές μας, να κάνουμε αυτό ή εκείνο το βήμα προς τα μπρος αλλά ότι η πραγματική άνοδος της σοσιαλιστικής οικονομίας στη Ρωσία δε θα είναι δυνατή παρά μονάχα ύστερα από τη νίκη του προλεταριάτου στις σπουδαιότερες χώρες της Ευρώπης».

Αν η παραπάνω τοποθέτηση είχε το αντιδραστικό, πεσιμιστικό νόημα που θέλει να της αποδώσει ο Παπασταύρου, τότε γιατί ο Λένιν δεν έκανε πουθενά λόγο εκείνη την περίοδο γι’ αυτή την απαράδεκτη δήθεν στάση του Τρότσκι; Γιατί ο Τρότσκι εκλέγονταν αδιαμαρτύρητα σε ηγετικές θέσεις στο σοβιετικό κράτος και τη Διεθνή, ενώ υποτίθεται  ότι πίστευε πως η ΕΣΣΔ δεν θα οικοδομούσε ποτέ τον σοσιαλισμό; Και επίσης γιατί ο Λένιν την ίδια περίοδο έλεγε τα ίδια ακριβώς πράγματα με τον Τρότσκι; Διαβάζουμε : «Έχουμε δημιουργήσει ένα κράτος σοβιετικού τύπου», έγραφε, «και μέσω αυτού έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην παγκόσμια ιστορία, την εποχή της πολιτικής κυριαρχίας του προλεταριάτου, που πρόκειται να υποσκελίσει την εποχή της αστικής κυριαρχίας. Κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει απ’ αυτό, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, παρότι στο σοβιετικό τύπο κράτους θα τοποθετηθούν οι τελικές πινελιές μόνο με τη βοήθεια της πρακτικής εμπειρίας της εργατικής τάξης διαφόρων χωρών. Αλλά δεν έχουμε τελειώσει ούτε καν την οικοδόμηση των θεμελίων της σοσιαλιστικής οικονομίας και η εχθρική δύναμη του ετοιμοθάνατου καπιταλισμού μπορεί ακόμη να μας τα στερεί. Πρέπει καθαρά να το εκτιμήσουμε και να το παραδεχτούμε· γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από τις ψευδαισθήσεις (και από τον ίλιγγο, ιδιαίτερα στα μεγάλα ύψη). Και δεν υπάρχει τίποτε το τρομερό, τίποτε που θα έδινε νόμιμες δικαιολογίες για την παραμικρή απελπισία, στην παραδοχή αυτής της πικρής αλήθειας: έχουμε πάντα τονίσει και επαναλάβει τη στοιχειώδη αλήθεια του μαρξισμού - ότι οι κοινές προσπάθειες των εργατών διαφόρων προηγμένων χωρών είναι αναγκαίες για τη νίκη του σοσιαλισμού.» («Lenin Collected works», σελ. 206, παρατίθεται στο βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν;» των Τεντ Γκραντ και Άλαν Γουντς -  εκδόσεις «Μαρξιστική Φωνή» 2008)

Οι αντιφάσεις από την αποδοχή της σταλινικής ψευτιάς είναι αναρίθμητες και δεν έχουν τέλος. Δυστυχώς όμως, τέλος δεν έχει και η διαστρέβλωση των ιδεών του Τρότσκι από τον Κ. Παπασταύρου.

Ο Τρότσκι και οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης

Πάνω στο πολυθρύλητο ζήτημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, ο Παπασταύρου υποστηρίζει ότι «η στρατηγική αντίληψη του Τρότσκι βρίσκεται σε αντιπαράθεση με αυτήν του Λένιν». Είναι γνωστός ο καημός του Παπασταύρου και όλων των κατά καιρούς απολογητών του σταλινισμού να εφεύρουν διαφωνίες ανάμεσα στον Λένιν και τον Τρότσκι. Γύρω από αυτό το ζήτημα αναπτύχθηκε στην ΕΣΣΔ μια ολόκληρη πολύχρονη επιχείρηση στην οποία έλαβαν μέρος «δημοσιογράφοι», «ιστορικοί» και «διανοούμενοι» καθ’ υπαγόρευση του Κρεμλίνου, πιστοί στην καταπολέμηση του «τροτσκισμού», στην πραγματικότητα υπερασπίζοντας τα συμφέροντα της προνομιούχας γραφειοκρατικής κάστας απέναντι στις ζωντανές παραδόσεις του Οκτώβρη, πριν βεβαίως, τη σκυτάλη πάρει αποκλειστικά για το τελειωτικό χτύπημα στον «Τροτσκισμό» ο δολοφονικός μηχανισμός της «Γκε-πε-ού». Από όλη τη σαβούρα που παρήγαγε αυτός ο εσμός πληρωμένων συκοφαντών του Τρότσκι, οι σημερινοί «θεωρητικοί» του Σταλινισμού τύπου Παπασταύρου αναπαράγουν ότι δεν τους φαίνεται ικανό να τους κάνει να «κοκκινίζουν» από ντροπή, αν τελικά στ’ αλήθεια, αυτού του είδους οι θεωρητικοί είναι ικανοί να αισθανθούν αναστολές για ένα ορισμένο είδος συκοφαντιών.

Κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει καλύτερα τις σταλινικές ψευτιές από τον ίδιο τον Τρότσκι. Ας τον αφήσουμε λοιπόν να μας εξηγήσει τη στάση του, παίρνοντας πραγματικές απαντήσεις από τα γραπτά του.

1ο Με ποιο σκεπτικό υπεράσπιζε ο Τρότσκι το σύνθημα των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης; Διαβάζουμε: «Η ουσία της εποχής μας βρίσκεται στο εξής: οι παραγωγικές δυνάμεις έχουν οριστικά αναπτυχθεί πέρα από τα όρια του εθνικού κράτους και έχουν αποκτήσει, κυρίως στην Αμερική και την Ευρώπη, εν μέρει ηπειρωτικές και εν μέρει παγκόσμιες διαστάσεις. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος βγήκε από την αντίφαση ανάμεσα στις παραγωγικές δυνάμεις και τα εθνικά σύνορα. Και η ειρήνη των Βερσαλλιών που τερμάτισε τον πόλεμο, έχει βαθύνει ακόμα πάρα πέρα αυτή την αντίφαση. Μ΄ άλλα λόγια: χάρη στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ο καπιταλισμός είναι ανίκανος από πολύ καιρό να υπάρξει σε μια μόνη χώρα. Από την άλλη μεριά, ο σοσιαλισμός μπορεί να βασιστεί και θα βασιστεί σε πολύ πιο αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις, αλλιώς θα αντιπροσωπεύει όχι πρόοδο αλλά οπισθοχώρηση σε σχέση με τον καπιταλισμό. Το 1914 έγραψα: "Αν το πρόβλημα του σοσιαλισμού μπορούσε να συμβιβαστεί με τα πλαίσια ενός εθνικού κράτους, θα μπορούσε τότε να συμβιβαστεί με την εθνική άμυνα". Η φόρμουλα Σοβιετικές Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι ακριβώς η πολιτική έκφραση της ιδέας ότι ο σοσιαλισμός είναι αδύνατος σε μια χώρα. Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί φυσικά να αναπτυχθεί πλήρως ακόμη και στα όρια μιας μόνο ηπείρου. Οι Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης αντιπροσωπεύουν το ιστορικό σύνθημα που είναι ένα στάδιο στο δρόμο προς την παγκόσμια σοσιαλιστική συνομοσπονδία.» (Λ. Τρότσκι : «Ευρώπη και Αμερική» - εκδόσεις «Πρωταγόρας»)

2ο Μήπως ισχύει αυτό που αποδίδει στον Τρότσκι ο Παπασταύρου, ότι δηλαδή υποστήριζε πως είναι δυνατόν να επιτευχθούν οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε καπιταλιστική βάση ; Διαβάζουμε σχετικά :  «Η σχετικά πλήρης οικονομική ένωση της Ευρώπης από τα πάνω, που θα ήταν το αποτέλεσμα μιας συμμαχίας ανάμεσα στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, είναι μια ουτοπία. Έτσι τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε πιο μακριά από επιμέρους συμβιβασμούς και ημίμετρα. Κατά συνέπεια η ίδια η οικονομική ένωση της Ευρώπης, που υπόσχεται τεράστια πλεονεκτήματα στους παραγωγούς και τους καταναλωτές, όπως και στην ανάπτυξη γενικά της κουλτούρας, γίνεται το επαναστατικό καθήκον του ευρωπαϊκού προλεταριάτου που παλεύει ενάντια στον ιμπεριαλιστικό προτεξιονισμό και το όργανό του το μιλιταρισμό» (Λέον Τρότσκι: «Πρόγραμμα Ειρήνης», παρατίθεται στο βιβλίο του «Η 3Η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή» ).

3o Μήπως πράγματι διαφωνούσε ο Τρότσκι με τον Λένιν υποστηρίζοντας την άποψη ότι η επανάσταση θα πρέπει να επικρατήσει ταυτόχρονα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες όπως του καταλογίζει ο Παπασταύρου; Διαβάζουμε πάλι από τον Τρότσκι : «Όπως καθένας ξέρει, στην πρώτη περίοδο του πολέμου, ο Λένιν δίσταζε να χρησιμοποιήσει αυτό το σύνθημα. Αρχικά το σύνθημα πέρασε στις θέσεις του "Σοσιαλδημοκράτη", (το κεντρικό όργανο του Κόμματος εκείνη την εποχή), στη συνέχεια ο Λένιν το απόρριψε. Αυτό μονάχα, δείχνει ότι δεν το απόκρουε γενικά για λόγους αρχής, μα θα έπρεπε να το κρίνει αυστηρά από την άποψη της ταχτικής. Ότι ζύγιζε τις θετικές και τις αρνητικές πλευρές του, αντικρίζοντας το από τη σκοπιά του δοσμένου σταδίου. Είναι περιττό να πούμε πώς ο Λένιν δε δεχόταν ότι οι καπιταλιστικές Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα. Κι εγώ αντιμετώπιζα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο, αφού προωθούσα το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών αποκλειστικά σα μορφή του μελλοντικού κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου στην Ευρώπη….Σ΄ αυτήν όμως την περίοδο ο Λένιν έβλεπε ορισμένους κινδύνους ακόμα και σ΄ αυτόν τον τρόπο παρουσίασης του ζητήματος. Δεδομένου ότι δεν είχε ακόμα αποκτηθεί η εμπειρία της δικτατορίας του προλεταριάτου σε μια μόνη χώρα, κι ότι έλλειπε η θεωρητική σαφήνεια σ΄ ότι αφορά αυτό το ζήτημα, ακόμα και από την αριστερή πτέρυγα της τότε Σοσιαλδημοκρατίας, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης μπορούσε να γεννήσει μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία η προλεταριακή επανάσταση θα έπρεπε να αρχίσει ταυτόχρονα το λιγότερο πάνω σ΄ ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Απέναντι σ΄ αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο ο Λένιν μας καθιστούσε προσεκτικούς. Πάνω όμως σ΄ αυτό το ζήτημα δεν είχα ούτε μια σκιά διαφωνίας με τον Λένιν..Μπορεί να αποδειχτεί και με άλλα αποσπάσματα πώς η διαφωνία του 1915 με τον Λένιν ανήκε αυστηρά στον τομέα της ταχτικής και είχε από την ίδια τη φύση της έναν προσωρινό χαρακτήρα. Μα η πορεία που ακολούθησαν τα γεγονότα είναι η καλύτερη απόδειξη: το 1923, η Κομμουνιστική Διεθνής υιοθέτησε το αμφισβητούμενο σύνθημα.

…Δε χρειάζεται να πούμε πως δεν υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι είναι αδύνατο η διεθνική επανάσταση του προλεταριάτου να γίνει με μια ταυτόχρονη πράξη. Προπαντός ύστερα από την πείρα της Επανάστασης του Οχτώβρη που πραγματοποίησε η εργατική τάξη μιας καθυστερημένης χώρας κάτω από την πίεση της ιστορικής αναγκαιότητας, χωρίς να περιμένει να "ανασυγκροτήσει το μέτωπό" του το προλεταριάτο των προχωρημένων χωρών. Είναι πέρα για πέρα σωστό και επίκαιρο να καταφεύγουμε στο νόμο της ανισομερούς εξέλιξης μέσα σ΄ αυτά τα όρια. Μα είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα το δεύτερο μισό του συμπεράσματος, η αβάσιμη διαβεβαίωση, που εγγυάται πώς ο θρίαμβος του σοσιαλισμού είναι δυνατός σε "μια μόνη καπιταλιστική χώρα, παρμένη χωριστά"..» (Λέον Τρότσκι : «Η 3Η Διεθνής μετά τον Λένιν», εκδόσεις «Αλλαγή»).

«Παπασταύρια» φαντασία : ο Τρότσκι απολογητής του υπερ-ιμπεριαλισμού  και της Ε.Ε!

Ο Παπασταύρου στο τέλος του άρθρου του βγάζει το πόρισμα : «Ουσιαστικά, ο Τρότσκι υιοθετούσε τις «υπερ-ιμπεριαλιστικές» ερμηνείες για τη σύγχρονη εποχή που απολυτοποιούσαν την τάση ένωσης των ιμπεριαλιστικών χωρών μέσω διακρατικών συμμαχιών. Χαρακτηριστικό είναι άρθρο του με τίτλο «Το επίκαιρο του συνθήματος Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα» στις 20 Ιούνη 1923:

«...Μα δεν πρόκειται εδώ για τη μελλοντική παγκόσμια σοσιαλιστική οικονομία, αλλά για την έξοδο της σημερινής Ευρώπης από το αδιέξοδο. Πρέπει να δείξουμε στους εργάτες και τους αγρότες της καταξεσκισμένης και κατερειπωμένης Ευρώπης μια διέξοδο [...] είναι ένα σύνθημα μεταβατικό που δείχνει μια διέξοδο, ανοίγει μια προοπτική σωτηρίας και, μ' αυτόν τον τρόπο, σπρώχνει τις εργαζόμενες μάζες στον επαναστατικό δρόμο»..»

Ήδη έχουμε αναφέρει αρκετές φορές ότι το 1923 το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είχε υιοθετηθεί από όλη την Κομμουνιστική Διεθνή, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ. Αυτή η υπόμνηση αρκεί για να χαρακτηριστεί απόλυτα ορθόδοξο από Λενινιστική σκοπιά το πιο πάνω απόσπασμα του Τρότσκι και αντίθετα να αποκαλυφθεί ως απόλυτα οπορτουνιστική η αμφισβήτηση της Λενινιστικότητάς του από τον Παπασταύρου. Εδώ ο «θεωρητικός» μας απλά μεταχειρίζεται τους χιλιάδες αναγνώστες του «Ριζοσπάστη» σαν εξ’ ορισμού αδαείς και ανίκανους να μάθουν λίγα παρά πάνω πράγματα για τις ιδέες και τα συνθήματα που θεμελίωσαν την Κ.Δ την εποχή του Λένιν. Η λογική του Παπασταύρου στηρίζεται στον κλασσικό κανόνα κάθε παραπλανητικής προπαγάνδας : «Πες – πες – πες κι όποιος τα πιστέψει κέρδος θα είναι».

 Όσο για το αν ο Τρότσκι υιοθετούσε τις «ερμηνείες του υπερ-ιμπεριαλισμού» είναι αρκετό να υπογραμμίσουμε το απόσπασμα του που ήδη παραθέσαμε και υποστηρίζει το ανέφικτο της ενοποίησης της Ευρώπης σε καπιταλιστική βάση με τα εξής κατηγορηματικά λόγια : «Η σχετικά πλήρης οικονομική ένωση της Ευρώπης από τα πάνω, που θα ήταν το αποτέλεσμα μιας συμμαχίας ανάμεσα στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, είναι μια ουτοπία.» Πώς είναι δυνατόν ύστερα από αυτή την κρυστάλλινη τοποθέτηση ο Τρότσκι να είναι οπαδός της θεωρίας του «υπερ-ιμπεριαλισμού»;

Έχοντας διαστρεβλώσει ό,τι μπορεί και δεν μπορεί να διαστρεβλωθεί από τις απόψεις του Τρότσκι πάνω στα προαναφερόμενα ζητήματα, ο Παπασταύρου συμπεραίνει : «Οι απόψεις αυτές ελάχιστα διαφέρουν από αυτές των σύγχρονων «αριστερών» απολογητών της ΕΕ, οι οποίοι σήμερα αρνούνται τη δυνατότητα ριζικών (επομένως και επαναστατικών) αλλαγών σε εθνικό επίπεδο». Δυστυχώς όμως για τον Παπασταύρου κανένας αριστερός απολογητής της ΕΕ δεν θα μπορούσε να συνυπογράψει θέσεις του Τρότσκι όπως η παρακάτω:  «Το ότι καμιά χώρα δεν πρέπει "να περιμένει" τις άλλες στην πάλη της, αυτό είναι μια στοιχειώδης σκέψη, που είναι χρήσιμο και αναγκαίο να την επαναλαμβάνουμε, για να μην μπορεί κανείς να αντικαταστήσει την ιδέα της παράλληλης διεθνιστικής δράσης με την ιδέα της διεθνιστικής αδράνειας μέσα στη συμμαχία. Χωρίς να περιμένουμε τους άλλους, αρχίζουμε και συνεχίζουμε την πάλη πάνω στο εθνικό έδαφος έχοντας την πλήρη βεβαιότητα ότι η πρωτοβουλία μας θα δώσει μιαν έξαρση στην πάλη των άλλων χωρών» (Τρότσκι: «1917» - www.marxist.org). Κύριε «θεωρητικέ», με τις υγείες σας.

Οι εκ συστήματος ψεύτες πρέπει να λογοδοτήσουν πολιτικά

Ο Λένιν συνήθιζε να χρησιμοποιεί τη φράση «η αλήθεια είναι επαναστατική». Αυτή η θέση δεν πηγάζει από κάποια αφηρημένη ηθική προσταγή. Είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την σωστή πολιτική εκπαίδευση των κομμουνιστών. Χωρίς μια αληθινή αποτίμηση της Ιστορίας η προλεταριακή πρωτοπορία δεν μπορεί να εκπληρώσει τα μεγάλα ιστορικά της καθήκοντα.

Η αλήθεια που αφορά στις ιδέες και στον πολιτικό ρόλο ενός επαναστάτη όπως είναι ο Λέον Τρότσκι έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, εξαιτίας της σπουδαιότητας του καθήκοντος που εκείνος επωμίστηκε. Ως «η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία» μέσα στην ηγεσία του Μπολσεβίκικου κόμματος σύμφωνα με την περίφημη φράση του Λένιν στη «Διαθήκη» του, ο Τρότσκι ήταν ο μόνος ηγέτης που υπεράσπισε με συνέπεια την κληρονομιά του Μπολσεβικισμού – Λενινισμού στα δύσκολα χρόνια της πολιτικής κυριαρχίας της προνομιούχας γραφειοκρατίας στην ΕΣΣΔ και στο παγκόσμιο Κομμουνιστικό κίνημα. Μόνο εκείνος κατάφερε με επιτυχία να δώσει μια μαρξιστική εξήγηση για τα αίτια και τη φύση του γραφειοκρατικού εκφυλισμού της ΕΣΣΔ. Μέσα από το παράδειγμα του Τρότσκι και τον αγωνιστών που τον ακολούθησαν, το διεθνές Κομμουνιστικό κίνημα μπορεί να καυχιέται ότι ανέδειξε από τα σπλάχνα του ένα ρεύμα επαναστατών που αντιστάθηκε στις ολοκληρωτικές μεθόδους του σταλινισμού, επέδειξε μαρξιστική διορατικότητα απέναντι στην γραφειοκρατική τύφλωση των όπου γης αυλοκολάκων της σοβιετικής γραφειοκρατίας και διέσωσε τις γνήσιες αρχές και παραδόσεις του κομμουνισμού από τα εγκλήματα και τις πολύπλευρες αιρετικές «μαχαιριές» του σταλινισμού, όπως η «θεωρία του σοσιαλισμού σε μια χώρα».

Σήμερα οι χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ έχουν χρέος, όχι μόνο απέναντι στον Τρότσκι και τη μνήμη του, αλλά κύρια απέναντι στα ιδανικά στα οποία έχουν τάξει τον εαυτό τους, να κλείσουν τα αυτιά τους στους εκ συστήματος συκοφάντες του που συνεχίζουν να παραληρούν και να ανακαλύψουν οι ίδιοι το έργο του. Σε όλους αυτούς τους συντρόφους, εμείς οι κομμουνιστές που εμπνεόμαστε από τον ηρωικό αγώνα και το σπουδαίο πολιτικό έργο του Λέον Τρότσκι και είμαστε υπερήφανοι όταν οι Παπασταύρου μας αποκαλούν υποτιμητικά «τροτσκιστές», απευθύνουμε μια συντροφική έκκληση : ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΑ ΈΡΓΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΟΤΣΚΙ! Μην αφήνετε τους εντεταλμένους «ερμηνευτές» να σας εξαπατούν.

Όσο για αυτούς τους τελευταίους όπως ο Κ. Παπασταύρου, πιστεύουμε ότι πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν πολιτικά. Δεν εκλέγονται στις θέσεις τους για να μετατρέπονται σε εκ συστήματος ψεύτες, αλλά για να διαδίδουν, να εκλαϊκεύουν και να υπερασπίζουν τις κομμουνιστικές ιδέες. Φυσικά το καθήκον να τους ανακαλέσουν στην τάξη το έχουν οι ίδιοι οι χιλιάδες αγωνιστές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Εμείς από την πλευρά μας, έχοντας εμπιστοσύνη στο προλεταριακό πολιτικό ένστικτο των συντρόφων μας, είμαστε αισιόδοξοι ότι αυτό θα συμβεί σύντομα.

Διαβάστε επίσης το πρώτο και το δεύτερο μέρος της απάντησης:

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Α΄ 

Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός - Μέρος Β΄