Με την ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής για το 2005 στις αρχές του μήνα έγινε σαφές, ότι παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της Ν.Δ., οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα, συνεχή και μακρόχρονη λιτότητα. Το πρόσχημα που προβάλλεται είναι το αποτέλεσμα της «απογραφής» και η άσχημη δημοσιονομική κατάσταση που παρέλαβε η Ν.Δ από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε αυξήσεις 3,6% για τους μισθωτούς. Επειδή όμως ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων συμπληρώνεται από δύο δραχμικά επιδόματα ύψους 262 ευρώ, τα οποία θα παραμείνουν αμετάβλητα, ο πραγματικός μισθός αυξάνεται μεταξύ 2,5% και 2,9%.
Προκλητική είναι η πολιτική της κυβέρνησης και απέναντι στους χαμηλοσυνταξιούχους που δικαιούνται το ΕΚΑΣ και τους συνταξιούχους του ΟΓΑ, χορηγώντας αντιστοίχως 8,5 και 12 ευρώ, ποσά που βρίσκονται μακριά από τις προεκλογικές δεσμεύσεις.

Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε δεσμευτεί ότι το ΕΚΑΣ θα αυξανόταν από 140 στα 230 ευρώ και οι συντάξεις του ΟΓΑ από 200 σε 330 στο τέλος του 2008. Δηλαδή, κατά μέσο όρο 22,5 και 32,5 ευρώ κάθε χρόνο. Με τον πρόσφατο φορολογικό νόμο όσοι έχουν μηνιαίο εισόδημα πάνω από 900 ευρώ θα υποστούν επιπλέον φορολογική επιβάρυνση. Επίσης θεσμοθετήθηκε αυξημένη παρακράτηση φόρου για τα εισοδήματα του 2005 και εφεξής. Επομένως, οι χαμηλόμισθοι θα δανείζουν υποχρεωτικά στο κράτος για 1,5 χρόνο το όποιο όφελος έχουν από επιστροφή φόρου.

Οι δομές του φορολογικού συστήματος στην Ελλάδα οδηγούν στον πιο ακραίο, σε σχέση με τα 15 κράτη της ΕΕ, ταξικό προσανατολισμό της φορολογίας. Η εισοδηματική και η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης εντασσόμενες στον Προϋπολογισμό που προβλέπει περιορισμό των δαπανών στην Υγεία, Παιδεία (7,2% έναντι 11,9% το 2004) και των κοινωνικών παροχών, φανερώνουν ότι ο δρόμος της κυβέρνησης της ΝΔ είναι συνέχεια του δρόμου των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές τους που πλήττουν τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τα πιο ασθενή στρώματα της κοινωνίας.

Πλάι στην παρατεταμένη λιτότητα που βιώνουν τα τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι στη χώρα, οι καπιταλιστές αντίθετα συσσωρεύουν τεράστια κέρδη, όπως φαίνεται και στο πίνακα που δείχνει τη διακύμανση της κερδοφορίας τη δωδεκαετία 1990-2002 σε σχέση με τους εργατικούς μισθούς. Ακόμα ενδεικτικά για την τεράστια εισοδηματική ανισότητα είναι και τα παρακάτω στοιχεία:

• 17 εκατομμύρια δραχμές καθαρά κέρδη απομυζούν κάθε μέρα (!) οι «επενδυτές» των κερδοφόρων εταιριών του Χρηματιστηρίου
• 5,5 τρισεκατομμύρια δραχμές ήταν τα καθαρά κέρδη βιομηχάνων, από το 1990 μέχρι το 2003
• 5 τρισεκατομμύρια δραχμές τα καθαρά κέρδη τραπεζιτών, από το 1997 μέχρι το 2003
• 4 τρισεκατομμύρια δραχμές εμφάνισαν ως κέρδη το 2004 μόνο οι εφοπλιστές.
• 115 δισεκατομμύρια δραχμές εκτιμάται ότι είναι το ετήσιο κόστος της συμμετοχής της Ελλάδας στις ΝΑΤΟικές αποστολές, όσα και τα χρήματα που ζητούσαν πρόσφατα οι αγρότες για το βαμβάκι τους.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. δείχνει το φιλικό πρόσωπο της προς τους επιχειρηματίες, μειώνοντας το συντελεστή φορολόγησης των κερδών τους, ενώ την ίδια ώρα δίνει επιπλέον κίνητρα στις ασφαλιστικές εταιρίες προκειμένου να στρέψει την ασφάλιση των εργαζομένων σε αυτές, υπονομεύοντας έτσι την κοινωνική ασφάλιση.

Την περίοδο της ανάπτυξης οι αστοί έδιναν «ψίχουλα», την ίδια στιγμή που απολάμβαναν τεράστια κέρδη. Σήμερα, επιτίθενται στους εργατικούς μισθούς προσπαθώντας να ισορροπήσουν με τον τρόπο αυτό τη μείωση των κερδών τους. Αυτό έφερε σαν αποτέλεσμα το 20,6% των εργαζόμενων να ζουν κάτω από το κατώτερο όριο φτώχειας.