Την Κυριακή 15 Μαρτίου διεξάγονται προεδρικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ, και υπάρχουν σοβαρές ελπίδες να νικήσει ο υποψήφιος του αριστερού κόμματος FMLN (πολιτικό μέτωπο των πρώην ανταρτών με τις αριστερές οργανώσεις της χώρας, που εξελίχθηκε σε κόμμα), συνδέοντας έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των επαναστατημένων χωρών της Λ. Αμερικής και των χωρών που βρίσκονται σε μια ριζοσπαστική στροφή. Βεβαίως το FMLN  έχει ένα ρεφορμιστικό πρόγραμμα και είναι χαρακτηριστικό ότι ο υποψήφιος του έσπευσε να καθησυχάσει την αστική τάξη δηλώνοντας ότι θα σεβαστεί την ατομική ιδιοκτησία και δε θα κινηθεί προς τον σοσιαλισμό. Ωστόσο, οι μάζες βλέπουν στο μέτωπο αυτό, τις παραδόσεις του ηρωικού εμφυλίου πολέμου ενάντια στην ολιγαρχία και τον ιμπεριαλισμό, και ένα εργαλείο για να παλέψουν ξανά ενάντια τους.

Ένδειξη του συσχετισμού δύναμης είναι οι προεκλογικές συγκεντρώσεις που οργανώθηκαν. Το Αριστερό κόμμα FMLN συγκέντρωσε 250.000 κόσμο, σε μία από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις στην ιστορία της χώρας. Ωστόσο δυστυχώς η γραφειοκρατία έκανε ότι μπορούσε για να την μετατρέψει σε μια ανέξοδη φιέστα! Αντίθετα στην προεκλογική συγκέντρωση της δεξιάς κυβερνητικής παράταξης μαζεύτηκαν μόλις 50.000 άνθρωποι, παρ’ όλο που ως γνωστόν σε τέτοιες προεκλογικές συγκεντρώσεις υπάρχουν πληρωμένοι οπαδοί, δημόσιοι υπάλληλοι που εξαναγκάζονται να παρευρεθούν, και συνήθως πλαισιώνονται από δημοφιλείς μουσικούς. Παρ’ όλα αυτά, το κλίμα εκεί ήταν πολύ περισσότερο πολιτικό, με εκκλήσεις για την αποτροπή της νίκης του «κομμουνισμού», για την υπεράσπιση της «δημοκρατίας και της ελευθερίας», δείχνοντας την κοινωνική πόλωση που επικρατεί, καθώς και το γεγονός ότι η αστική τάξη έχει πολύ πιο ξεκάθαρη συνείδηση των συμφερόντων της και των εχθρών τους από την ηγεσία των ρεφορμιστών, και ο εχθρός τους είναι ακριβώς οι μάζες των καταπιεσμένων που κινητοποιούνται.

Τα δεξιά κόμματα έχουν υποστεί μεγάλη φθορά και είναι πολύ απαξιωμένα. Ωστόσο η άρχουσα τάξη δεν είναι σίγουρη ότι τα συμφέροντα της θα είναι διασφαλισμένα με μια κυβέρνηση του FMLN, παρά τα διαπιστευτήρια που έσπευσε να της δώσει η ηγεσία του, κυρίως λόγω της διάθεσης των μαζών που το στηρίζουν. Έτσι σκέφτονται πολύ σοβαρά να νοθεύσουν τις εκλογές (κατά το παράδειγμα του Μεξικού) , και υπάρχει μεγάλη ανησυχία για το αποτέλεσμα τους. Παρ’ όλο που η ηγεσία και ο υποψήφιος του FMLN δεν έχουν προετοιμαστεί σοβαρά να αντιμετωπίσουν τη νοθεία, και υπέγραψαν μάλιστα δήλωση ότι θα σεβαστούν το εκλογικό αποτέλεσμα, οι μάζες είναι πολύ ανήσυχες, και είναι αβέβαιο ότι η ηγεσία θα μπορέσει να τις συγκρατήσει από το να διοργανώσουν διαμαρτυρίες, οι οποίες ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα μαχητικές και να πάρουν επαναστατικό χαρακτήρα.

Σε αυτές τις συνθήκες, έχουν αρχίσει να διαμορφώνονται στη βάση του κόμματος ομάδες και τάσεις κριτικές προς την γραφειοκρατική ηγεσία, που ζητάνε μια σοβαρή πάλη ενάντια στο ενδεχόμενο της εκλογικής νοθείας, αλλά και καλούνε στην υιοθέτηση ενός επαναστατικού προγράμματος που θα παλεύει για το σοσιαλισμό. Η ηγεσία του κόμματος φαίνεται πολύ ανήσυχη απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως στην επαρχία του Santo Tomas, όπου σχηματίστηκε μια αριστερή ομάδα με την ονομασία Comando Sur, η ηγεσία σαμπόταρε ανοιχτά τον αγώνα τους, αρνούμενη να τους δώσει εκλογικό υλικό του FMLN, παρ’ όλο που είχαν διεξάγει μια υποδειγματική εκστρατεία. Παρόμοια περιστατικά συνέβησαν και σε άλλες περιφέρειες.

Το τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης στο Ελ Σαλβαδόρ, με το όνομα BPJ (Bloc Populaire de Juventude- Λαϊκό Μπλοκ Νεολαίας) αποτελεί τη μαρξιστική τάση του FMLN και εκδίδει την εφημερίδα Militante. Οι σύντροφοι μας εκεί, συνεργάζονται με τις αριστερές ομάδες στη βάση του κόμματος, και έχουν συμμετάσχει ενεργά στη συγκρότηση τους. Παρ’ ότι πρόκειται για μια μικρή ομάδα νεολαίας, λόγω του σωστού προσανατολισμού στο μαζικό αριστερό κόμμα της χώρας, αλλά και της ηρωικής ιστορίας τους (έχουν γίνει πολλές φορές στόχος της κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας λόγω της αγωνιστικής τους δράσης), αποτελούν ήδη σημείο αναφοράς για τη νεολαία του κόμματος, και έχουν αποκτήσει σημαντική επιρροή. Στις αρχές της χρονιάς έβγαλαν το πρώτο τεύχος της εφημερίδας τους, και πούλησαν εκατοντάδες τεύχη από την αρχή. Το γεγονός αυτό είναι αποτέλεσμα μιας ηρωικής προσπάθειας σε μια χώρα που η φτώχεια και ο αναλφαβητισμός μαστίζουν, και παρά τις πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις της, η θεωρητική πολιτική εκπαίδευση μέσα στους κόλπους της αριστεράς και του κινήματος ήταν πάντα μηδαμινή.

Η αυξανόμενη επιρροή τους φαίνεται και από το γεγονός, ότι εμφανίζονται όλο και πιο συχνά δημοσιεύματα στον αστικό τύπο της χώρας εναντίον τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση της εφημερίδας μας, μια καθημερινή αστική εφημερίδα που λέγεται MAS! EL Salvador,δημοσίευσε ένα σύντομο σημείωμα με τον τίτλο «Κόκκινο περιοδικό» όπου ανέφερε ότι «μια ομάδα υποστηρικτών του FMLN είναι πολύ ευτυχισμένοι γιατί έβγαλαν ένα καινούριο περιοδικό που ελπίζουν να πουλήσουν σε θεσμούς και δημοτικά συμβούλια που ελέγχονται από αυτό το κόμμα» και «Καλούν σε υπεράσπιση της κόκκινης ψήφου και δίνουν οδηγίες για να οργανωθούν οι κοινότητες, επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν τις εκλογές» καθώς επίσης και ότι «το περιοδικό χρηματοδοτείται από την Κούβα και τη Βενεζουέλα». Σε άλλα δημοσιεύματα οι σύντροφοι μας αναφέρονται ως «αντάρτες του BPJ» ή «τρομοκράτες».

Οι σύντροφοι μας πράγματι παρεμβαίνουν στον προεκλογικό αγώνα, υποστηρίζοντας το FMLN και με κεντρικό σύνθημα αυτή τη στιγμή την οργάνωση της βάσης ενάντια στο ενδεχόμενο της νοθείας. Τα αστικά αυτά δημοσιεύματα απλά δυναμώνουν το κύρος τους στα μάτια των πρωτοπόρων αγωνιστών. Ωστόσο αποτελούν και ένα καμπανάκι κινδύνου μπροστά στο ενδεχόμενο παρακρατικών επιθέσεων, καθώς όποιος ξέρει την ιστορία του Ελ Σαλβαδόρ, γνωρίζει ότι οι ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες, έπαιζαν πάντα εξέχοντα ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Για αυτό το λόγο πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δείξουμε την διεθνιστική μας αλληλεγγύη.

Η έκδοση της εφημερίδας και της ιστοσελίδας τους, στις συνθήκες που περιγράψαμε, ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία της εγχώριας αριστεράς και βάζει τις βάσεις για την μαρξιστική εκπαίδευση (για πρώτη φορά) ενός νέου στρώματος νεολαίων αγωνιστών που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στο μέλλον.