Με πολύ ενδιαφέρον μελετάμε την απόφαση του συνεδρίου του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό που δημοσιεύθηκε την περασμένη Κυριακή, ετοιμάζοντας μια εφ’ όλης της ύλης κριτική από τη σκοπιά του μαρξισμού. Ανάμεσα στα αξιοσημείωτα ζητήματα για μια κριτική προσέγγιση που εντοπίσαμε στο κείμενο, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η πλήρης πολιτική υποστήριξη των Δικών της Μόσχας στις οποίες με στημένες κατηγορίες εξοντώθηκαν όσοι μπολσεβίκοι ηγέτες είχαν απομείνει από την εποχή του Λένιν. Έτσι, ενώ στο αρχικό κείμενο των Θέσεων της ΚΕ σε μια υποσημείωση με αύξοντα αριθμό 18 οι Δίκες τις Μόσχας (1936-1938) χαρακτηρίζονταν «υπερβολές στην αντιμετώπιση των κέντρων της αντεπανάστασης», στην απόφαση  ακόμα και αυτός ο όρος «υπερβολές» εξαφανίζεται. Στη θέση της ντροπαλής αποδοχής των σταλινικών εγκλημάτων, η απόφαση έβαλε την ανοικτή αποδοχή και πολιτική δικαίωσή τους. Αναφέρεται λοιπόν απλά ότι η «άμεση αντιμετώπιση αυτών των αντεπαναστατικών κέντρων με τις δίκες του 1936 και 1937 επιβλήθηκε από τις συνθήκες» (Απόφαση για το σοσιαλισμό, σελ.17).
Δυστυχώς, αυτές οι απόψεις όχι μόνο δεν προωθούν την υπόθεση του σοσιαλισμού, αλλά επιχειρούν να την στιγματίσουν. Είναι καρπός ,όχι μιας δημιουργικής εφαρμογής των διδαγμάτων του μαρξισμού - λενινισμού, αλλά της αίρεσης του σταλινισμού, που αποπειράται να εδραιώσει τη θέση της στην κορυφή του ιστορικού κόμματος του ελληνικού προλεταριάτου.