Ο αποκλεισμός από τα Κομμουνιστικά κόμματα της Αριστερής Αντιπολίτευσης, που στάθηκε πιστή στις αρχές του Διεθνισμού και του Μαρξισμού, έγινε τώρα πια γεγονός. Η ήττα της Βρετανικής γενικής απεργίας και της Κινέζικης επανάστασης στα 1925-27, προετοίμασαν το δρόμο για αυτή την εξέλιξη. Μέχρι τότε, ολόκληρο το πρόβλημα εμφανιζόταν σαν «λάθη» της πολιτικής του Στάλιν, του Μπουχάριν και των επιγόνων. Όμως το ζήτημα ήτανε η θέση τους σαν ιδεολόγων του προνομιούχου στρώματος και των τεράστιων πιέσεων του καπιταλισμού και του ρεφορμισμού. Αυτά τα λάθη της ηγεσίας καταδίκασαν το προλεταριακό κίνημα στις άλλες χώρες στην ήττα και στην καταστροφή.
 Έχοντας «κάψει τα δάκτυλα τους» στην προσπάθεια τους να συμφιλιώσουν τους ρεφορμιστές της Δύσης με την αποικιακή μπουρζουαζία της Ανατολής, ο Στάλιν και η κλίκα του πέρασαν μέσα από ζικ-ζαγκ, σε μια υπεραριστερή θέση, παρασύροντας μαζί τους την ηγεσία της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αντί να υποστηρίξουν το «Ενιαίο Μέτωπο» για να εμποδίσουν το φασισμό να καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία, διέσπασαν τους Γερμανούς εργάτες και έτσι με την παράλυση του Γερμανικού προλεταριάτου, προετοίμασαν το δρόμο για τη νίκη του Χίτλερ. Ο εκφυλισμός της Σοβιετικής Ένωσης και η προδοσία της Τρίτης Διεθνούς προετοίμασαν με τη σειρά τους το δρόμο για τα εγκλήματα της Σταλινικής αντεπανάστασης μέσα στη Σοβιετική Ένωση.
Τίποτα δεν έμεινε από την κληρονομιά του Οκτώβρη, εκτός από την εθνικοποίηση των μέσων παραγωγής, το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου και το σχεδιασμό της παραγωγής. Οι εκκαθαρίσεις και ο μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος μέσα στη Σοβιετική Ένωση είχαν τα αντίστοιχα τους μέσα στην Κομμουνιστική Διεθνή. Αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων ήταν η νίκη του Χίτλερ και οι ήττες στην Ισπανία και στη Γαλλία. Από το 1924 μέχρι το 1927, ο Στάλιν βασίστηκε πάνω σε μια συμμαχία με τους κουλάκους και τους γραφειοκράτες της Ν.Ε.Π. στη Σοβιετική Ένωση, για το «χτίσιμο του Σοσιαλισμού με βήματα χελώνας». Συγχρόνως στο εξωτερικό ο Σταλινισμός υποστήριξε την «ουδετεροποίηση» των καπιταλιστών και τη συμφιλίωση με τους Σοσιαλδημοκράτες σαν μέσο για την «αποφυγή» του πολέμου. Η ήττα της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση και του προγράμματος της για επιστροφή στην εργατική Δημοκρατία και στην εφαρμογή των πεντάχρονων σχεδίων οφειλότανε στις ήττες του παγκόσμιου προλεταριάτου, που προκλήθηκαν από τη σταλινική πολιτική.
Αφού πριν είχε υποκύψει στους Σοσιαλδημοκράτες και στους άλλους «διεθνείς φίλους» της Σοβιετικής Ένωσης, η Κομμουνιστική Διεθνής  πέρασε μετά στην πολιτική της «Τρίτης περιόδου». Η κρίση του 1929-33 υποτίθεται ότι ήταν «η τελευταία κρίση του καπιταλισμού». Ο φασισμός και η σοσιαλδημοκρατία θεωρήθηκαν «δίδυμα αδέρφια» και μ’ αυτές τις «θεωρίες» έστρωσαν το δρόμο για τις καταστροφικές ήττες της διεθνούς εργατικής τάξης.
Τον ίδιο καιρό, η πολιτική της Αριστερής Αντιπολίτευσης στην ΕΣΣΔ κέρδισε με το μέρος της τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία μέσα στα Κομμουνιστικά κόμματα του κόσμου. Στο έργο του Τρότσκι «Τα μαθήματα του Οκτώβρη» που περιλάμβανε τα διδάγματα της αποτυχημένης επανάστασης του 1923 στη Γερμανία και το γενικό πρόγραμμα της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, απάντησαν με διαγραφές, όχι μόνο στο Ρωσικό κόμμα αλλά και στα κύρια τμήματα της Διεθνούς. Αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ομάδων της αντιπολίτευσης στη Γερμανία, στη Γαλλία, στη Βρετανία, στην Ισπανία, στις Η.Π.Α. στη Ν. Αφρική και σ’ άλλες χώρες. Το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης αυτή την περίοδο, ήταν η μεταρρύθμιση της Σοβιετικής Ένωσης και της Κομμουνιστικής Διεθνούς και η υιοθέτηση της σωστής πολιτικής απέναντι στον οπορτουνισμό της περιόδου 1923-27 και στον τυχοδιωκτισμό της περιόδου 27-33.
Αυτές οι διασπάσεις όπως και ο Ένγκελς είχε πει μιλώντας για μια ανάλογη περίπτωση ήταν μια υγιής εξέλιξη, με την έννοια ότι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τις καλύτερες παραδόσεις του Μπολσεβικισμού και της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η κρίση της ηγεσίας ήτανε κρίση της Διεθνούς και ολάκερου του ανθρώπινου γένους. Έτσι αυτές οι διασπάσεις ήτανε το μόνο μέσο για τη διατήρηση των αρχών και των μεθόδων του Μαρξισμού. Την πρώτη περίοδο της ύπαρξης της, η Αριστερή Αντιπολίτευση θεωρούσε τον εαυτό της σαν ένα τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς και αν και διαγραμμένοι στάθηκαν υπέρ της μεταρρύθμισης της Διεθνούς.
Οι μάζες, ακόμα και τα πιο προχωρημένα στρώματα, μαθαίνουν μόνο μέσα από τα μαθήματα των μεγάλων γεγονότων. Ολόκληρη η ιστορία έχει δείξει ότι οι μάζες δε μπορούν να εγκαταλείψουν τις παραδοσιακές τους οργανώσεις, παρά όταν αυτές δοκιμαστούν μέσα στο καμίνι της πείρας. Μέχρι το 1933, η Μαρξιστική πτέρυγα της Διεθνούς, η Διεθνής Αριστερή Αντιπολίτευση, υποστήριζε ακόμα τη μεταρρύθμιση στη Σοβιετική Ένωση και στην Κομμουνιστική Διεθνή. Αν και κατά πόσο θα παράμεναν βιώσιμες οι οργανώσεις αυτές θα αποδεικνύονταν στην πορεία της Ιστορίας. Έτσι με επιμονή η Αντιπολίτευση διατήρησε τον εαυτό της σαν τμήμα της Διεθνούς αν και επίσημα ήταν έξω από τις γραμμές της. Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία και η άρνηση της Κ.Δ. να βγάλει τα μαθήματα από την ήττα ήταν αυτό που την καταδίκασε σαν όργανο της εργατικής τάξης στον αγώνα για το Σοσιαλισμό.
Τα τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όχι μόνο δεν ανάλυσαν τους λόγους της ολέθριας πολιτικής του Σοσιαλφασισμού, αλλά δήλωσαν ότι η νίκη του Χίτλερ ήταν νίκη για την εργατική τάξη. Ακόμα και μέχρι το 1934 συνέχιζαν την ίδια καταστροφική πολιτική στη Γαλλία, την πολιτική της ενιαίας δράσης με τους φασίστες ενάντια στους Σοσιαλφασίστες και τον «Ριζοσπάστη φασίστα» Νταλαντιέ, η οποία αν πετύχαινε θα προετοίμαζε το δρόμο για το φασιστικό πραξικόπημα στη Γαλλία το Φλεβάρη του 1934.  

Αυτή η τρομαχτική προδοσία και οι συνέπειες της ήττας από το Χίτλερ επέβαλλαν την επανεκτίμηση του ρόλου της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Μια Διεθνής που μπόρεσε να διαπράξει την προδοσία της παράδοσης του Γερμανικού προλεταριάτου στο Χίτλερ, χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά και χωρίς αυτό να προκαλέσει κρίση στις γραμμές της, δεν μπορούσε πια να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του προλεταριάτου. Μια Διεθνής που μπόρεσε να παρουσιάσει σα νίκη αυτή την καταστροφή δεν μπορούσε να εκπληρώσει το ρόλο της σαν ηγεσία του προλεταριάτου. Η Τρίτη Διεθνής σαν όργανο του παγκόσμιου Σοσιαλισμού ήταν νεκρή. Από όργανο του παγκόσμιου Σοσιαλισμού, η Κομμουνιστική Διεθνής εκφυλλίστηκε σε απόλυτο και πειθήνιο όργανο του Κρεμλίνου, σε όργανο της Ρώσικης εξωτερικής πολιτικής. Ήταν τώρα απαραίτητο να προετοιμαστεί ο δρόμος για την οργάνωση της Τέταρτης Διεθνούς, η οποία δε βαρυνότανε με τα εγκλήματα και τις προδοσίες που κηλίδωναν τη ρεφορμιστική και σταλινική Διεθνή.
Όπως τις μέρες μετά την κατάρρευση της Δεύτερης Διεθνούς, οι επαναστάτες Διεθνιστές έμειναν πάλι μικρές απομονωμένες ομάδες. Στο Βέλγιο είχαν δύο βουλευτές και μια οργάνωση μιας ή δύο χιλιάδων, στην Αυστρία και στην Ολλανδία τα ίδια. Οι δυνάμεις της νέας Διεθνούς ήταν αδύναμες και ανώριμες, όμως είχαν με το μέρος τους την καθοδήγηση και τη βοήθεια του Τρότσκι, καθώς και τις προοπτικές μεγάλων ιστορικών γεγονότων. Εκπαιδεύτηκαν πάνω στη βάση της ανάλυσης της εμπειρίας της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, της Ρώσικης, της Γερμανικής και της Κινέζικης επανάστασης, της Βρετανικής γενικής απεργίας και των μεγάλων γεγονότων που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μ’ αυτό τον τρόπο έπρεπε να εκπαιδευτούν στελέχη που θα αποτελούσαν το σκελετό της νέας Διεθνούς.
Ήταν ακριβώς σ’ αυτή την περίοδο που αναπτύχθηκε η τακτική του «εισοδισμού» λαμβανομένης υπ’ όψιν της απομόνωσης του κινήματος από τις μαζικές οργανώσεις της Σοσιαλδημοκρατίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Για να κερδιθούν οι καλύτεροι εργάτες έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να τους επηρεάσουν. Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο δουλεύοντας μαζί τους στις μαζικές οργανώσεις. Έτσι αρχίζοντας με το Α.Ε.Κ  (Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα) της Βρετανίας, η ιδέα του «εισοδισμού» εφαρμόστηκε στις μαζικές οργανώσεις της Σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό έγινε εκεί όπου τα κόμματα βρίσκονταν σε κατάσταση κρίσης και οι μάζες κινιότανε προς τα αριστερά. Έτσι με την ανάπτυξη της επαναστατικής κρίσης στη Γαλλία έγινε εισοδισμός μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στη Βρετανία η είσοδος στο Α.Ε.Κ. που σπάζοντας από το Εργατικό Κόμμα βρισκότανε σε κατάσταση ρευστότητας και αναβρασμού, ακολουθήθηκε από την είσοδο πολλών Τροτσκιστών, ακολουθώντας τη συμβουλή του Τρότσκι, μέσα στο Εργατικό Κόμμα.
Βασικά, η προπολεμική περίοδος ήταν μια περίοδος προετοιμασίας, προσανατολισμού και επιλογής στελεχών ή ηγετικών στοιχείων, για να εκπαιδευτούν και να ατσαλωθούν θεωρητικά και πρακτικά μέσα στο μαζικό κίνημα. Η τακτική του εισοδισμού θεωρήθηκε επίσης σα μια βραχυχρόνια σκοπιμότητα που επιβλήθηκε στους επαναστάτες λόγω της απομόνωσής τους από τις μάζες και από την αδυναμία των μικρο-οργανώσεων να ακουστούν και να βρουν υποστήριξη μέσα στη μάζα της εργατικής τάξης. Ο σκοπός ήταν να δουλέψουν μέσα στα ριζοσπαστικοποιημένα στοιχεία που έψαχναν για επαναστατικές λύσεις και τα οποία στην αρχή στρέφονταν προς τις μαζικές οργανώσεις. Όμως πάντοτε και κάτω από όλες τις συνθήκες, οι βασικές αρχές του Μαρξισμού, της ανεξάρτητης σημαίας, έπρεπε να μπαίνουν πάνω απ’ όλα, δηλαδή αυτές οι αρχές του Μαρξισμού έπρεπε να διατηρηθούν και να υπερασπιστούν. Το ζήτημα ήτανε η απόχτηση πείρας και κατανόησης, η καταπολέμηση του σεχταρισμού και του οπορτουνισμού. Ήταν ένα μέσον για την ανάπτυξη μιας ευέλικτης προσέγγισης των προβλημάτων, σε συνδυασμό με την αδιαλλαξία πάνω στις αρχές, σαν ένα μέσον για την προετοιμασία στελεχών για τα μεγάλα γεγονότα που έρχονταν.
Οι ήττες της εργατικής τάξης στη Γερμανία, στη Γαλλία και στον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, οι ήττες της περιόδου αμέσως μετά τον πόλεμο, που οφείλονταν αποκλειστικά στην πολιτική της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, προετοίμασαν με τη σειρά τους το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η παράλυση του προλεταριάτου στην Ευρώπη σε συνδυασμό με τη νέα παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, έκανε το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο απόλυτα αναπόφευκτο. Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα  έγινε το 1938 το συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς. Παρά το γεγονός ότι το συνέδριο ήταν προπαρασκευαστικό για την ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, εν τούτοις η 4η Διεθνής ιδρύθηκε σ’ αυτό το συνέδριο

 

Το ίδιο το κείμενο της απόφασης που υιοθετήθηκε είναι μια απόδειξη για το λόγο της ίδρυσης της. Το Μεταβατικό πρόγραμμα της Τέταρτης Διεθνούς είναι δεμένο με την ιδέα της μαζικής δουλειάς, η οποία με τη σειρά της είναι δεμένη με την ιδέα της σοσιαλιστικής επανάστασης μέσα από μεταβατικά συνθήματα, που ξεκινούν από τη σημερινή αντιφατική πραγματικότητα. Σ’ αντίθεση με το μίνιμουμ και το μάξιμουμ πρόγραμμα της Σοσιαλδημοκρατίας μπαίνει η ιδέα του μεταβατικού προγράμματος, μετάβασης από τον καπιταλισμό στη Σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτό είναι η απόδειξη της θεώρησης της εποχής μας σαν μια εποχή επαναστάσεων και πολέμων.
Έτσι όλη η δουλειά πρέπει να συνδεθεί με την ιδέα της Σοσιαλιστικής επανάστασης. Η προοπτική του Τρότσκι ήταν πως ο πόλεμος με τη σειρά του θα προκαλούσε την επανάσταση. Το πρόβλημα του Σταλινισμού θα λυνότανε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Ή η Σοβιετική Ένωση θα αναγεννιότανε μέσα από μια πολιτική επανάσταση ενάντια στο Σταλινισμό, ή η νίκη της επανάστασης σε μια από τις κύριες χώρες, θα μας έβγαζε από το αδιέξοδο σε παγκόσμια κλίμακα. Με τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης το πρόβλημα της Διεθνούς - και της Σταλινικής και της Ρεφορμιστικής - θα λυνόταν από τα ίδια τα γεγονότα. Αυτή η πρόβλεψη, αν και φανέρωνε μια ουσιαστική κατανόηση των προτσέσων της ταξικής κοινωνίας, δεν πραγματοποιήθηκε. Λόγω των ιδιαίτερων στρατιωτικών και πολιτικών γεγονότων του πολέμου, ο Σταλινισμός ισχυροποιήθηκε προσωρινά. Το επαναστατικό κύμα κατά τη διάρκεια και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προδόθηκε στην Ευρώπη από τους Σταλινικούς αυτή τη φορά, χειρότερα απ’ ότι προδόθηκε το επαναστατικό κύμα που ακολούθησε τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο από τους ηγέτες της Δεύτερης Διεθνούς. 
Η Διεθνής παρέμεινε, όπως θα πρέπει να παραμένει ακόμα και μέχρι σήμερα, πιστή στις αρχές που επεξεργάστηκαν και αναπτύχθηκαν στα τέσσερα πρώτα συνέδρια της Κομμουνιστικής Διεθνούς  και στην εμπειρία του Σταλινισμού, του Φασισμού και των μεγάλων γεγονότων που ακολούθησαν το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιδέα που έκανε τον Τρότσκι να πιέσει για την ίδρυση της Διεθνούς το 1938 ήταν η κατάρρευση του Σταλινισμού και του Ρεφορμισμού σαν επαναστατικές τάσεις μέσα στην εργατική τάξη. Και οι δύο στάθηκαν τρομερά εμπόδια για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και σαν όργανα για την καταστροφή του καπιταλισμού στάθηκαν ανίκανα να οδηγήσουν το προλεταριάτο στη νίκη της Σοσιαλιστικής επανάστασης. Το ζήτημα νέων κομμάτων και νέας Διεθνούς ήταν θέμα των άμεσων προοπτικών που μπαίνανε μπροστά μας. Ένας νέος Παγκόσμιος Πόλεμος θα προκαλούσε ένα νέο κύμα στις Μητροπόλεις και στους αποικιακούς λαούς. Τα προβλήματα του Σταλινισμού στη Ρωσία και παγκόσμια θα λύνονταν κατά συνέπεια μέσα απ’ αυτές τις επαναστατικές προοπτικές. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες η προετοιμασία, οργανωτική και πολιτική, ήταν επιτακτική.
Έτσι το 1938 ο Τρότσκι πρόβλεψε ότι μέσα σε 10 χρόνια δε θα’ χε μείνει τίποτα από τις παλιές προδοτικές οργανώσεις και ότι η Τέταρτη Διεθνής θα’ χε γίνει η αποφασιστική επαναστατική δύναμη στον πλανήτη. Η βασική ανάλυση δεν ήταν καθόλου λαθεμένη, όμως κάθε πρόβλεψη γίνεται υπό όρους. Η πολυπλοκότητα των παραγόντων οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, μπορεί πάντα να έχει σαν αποτέλεσμα μια διαφορετική εξέλιξη απ’ αυτή που είχε προβλεφθεί. Πραγματικά, η αδυναμία των επαναστατικών δυνάμεων ήταν ένας αποφασιστικός παράγοντας στην ανάπτυξη της διεθνούς πολιτικής, περισσότερο από τριάντα χρόνια από τότε που το έγραψε ο Τρότσκι.
Δυστυχώς όμως, οι μανδαρίνοι της ηγεσίας της «Τέταρτης Διεθνούς», χωρίς την καθοδήγηση και την παρουσία του Τρότσκι, δεν ερμήνευσαν αυτή την ιδέα του Τρότσκι σαν μια θέση που είχε ξεπεραστεί, αλλά σαν κατά γράμμα σωστή. Ακόμα και μέχρι το 1947, σε μια συζήτηση με τον Στιούαρτ που ήταν τότε ένας από τους ηγέτες της Δ.Γ. (Διεθνούς Γραμματείας, ένας από τους ηγέτες του Βρετανικού τμήματος, όταν προσπάθησε να εξηγήσει τις αλλαγμένες συνθήκες, διακόπηκε από τον Στιούαρτ που είπε: «Μα ναι, τώρα είναι μόνο 1947, μένει ακόμα ένας χρόνος για να επαληθευτεί η πρόβλεψη του Τρότσκι»!. Όλα τα γεγονότα του πολέμου και της μεταπολεμικής περιόδου δεν είχαν κανένα νόημα γι’ αυτόν και τους ιδεολόγους φίλους του της Δ.Γ.
Το 1938, έγινε στη Βρετανία η ίδρυση της Ε.Δ.Λ. (Εργατική Διεθνιστική Λίγκα, W.I.L.). Αυτό ήταν συνέπεια της διαγραφής μιας ομάδας συντρόφων από την τότε Ε.Σ.Λ. (Επαναστατική Σοσιαλιστική Λίγκα, R.S.L.) πάνω σ’ ένα οργανωτικό ζήτημα. Εκείνο το χρόνο η Ε.Δ.Λ. είχε αρνηθεί να συμμετάσχει σε μια χωρίς αρχές συνένωση διαφόρων ομάδων, μερικών που υποστήριζαν τον εισοδισμό και μερικών που ήταν εναντίον του, πάνω στην εκ προθέσεως διφορούμενη φόρμουλα  και των δύο τακτικών, πράγμα που ήταν καταδικασμένο όπως δήλωσε η Ε.Δ.Λ., γιατί θα έφερνε την παράλυση της νέας οργάνωσης και την βεβαιότητα μιας νέας διάσπασης. Ήταν μια φόρμουλα ένωσης τριών οργανώσεων σε δέκα! Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα από τα γεγονότα.
Ο Τζέιμς Κάννον ο οποίος ήταν υπεύθυνος να πετύχει αυτή την «ενότητα» και οι ηγέτες του αμερικάνικου Σ.Ε.Κ., ξεκίνησαν μια βεντέτα ενάντια στην ηγεσία της Βρετανικής οργάνωσης. Στο ιδρυτικό συνέδριο του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος (R.C.P – μετεξέλιξη της Λίγκας.) δήλωσαν με επισημότητα ότι με την ένωση όλων των τροτσκιστικών στοιχείων δεν υπήρχαν πολιτικές διαφορές. Συνεπώς δήλωσαν ότι έχουν διαλύσει τη δική τους «διεθνιστική» φράξια. Το συνέδριο αποδοκίμασε αυτές τις δηλώσεις με γιουχαΐσματα, που προκάλεσαν την αγανακτισμένη διαμαρτυρία του αντιπροσώπου της Διεθνούς. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τον Φέλαν, αντιπρόσωπο της Αμερικής και της Διεθνούς, να έχει το ίδιο απόγευμα συνάντηση με το Χήλυ και άλλους ηγέτες της κλίκας του στο ξενοδοχείο του, για να αποφασίσουν πώς να ξεφορτωθούν την ηγεσία των «αντιδιεθνιστών» (ο συγγραφέας, ο Τζοκ Χάστον κ.α)  η οποία έπρεπε να «εξοντωθεί».  
Το Ε.Κ.Κ (R.C.P) του οποίου το κυριότερο κομμάτι ήταν ο πυρήνας της  Ε.Δ.Λ., είχε πολύ γρήγορες επιτυχίες, κύρια επειδή, μαζί με άλλους λόγους, υποστήριξε το συνασπισμό με τους ηγέτες των Εργατικών, των Σταλινικών και των Συνδικάτων. Ακολούθησε σωστές μέθοδες και ευέλικτες τακτικές και πολιτική, κατόρθωσε να κερδίσει μια μικρή, αλλά σημαντική υποστήριξη μέσα σ’ όλες τις κύριες βιομηχανικές περιοχές της χώρας. Στον Κολοφώνα του ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Ο λόγος της κατάρρευσης του δεν είναι θέμα αυτού του κειμένου, αλλά θα εξεταστεί όταν γραφεί η ιστορία του Βρετανικού Τροτσκισμού.
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ε.Δ.Λ. δεν παρευρισκότανε στο ιδρυτικό συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς (έγινε πριν ιδρυθεί το Ε.Κ.Κ, αν και είχε προσκληθεί να στείλει αντιπροσώπους της, για οικονομικούς λόγους. Παρ’ όλα αυτά έστειλε μια δήλωση την οποία πλαστογράφησε ο Κάννον, για να πετύχει να μη γίνει η Λίγκα δεκτή σα συμπαθών μέλος. Παρ’ όλο που τυπικά εκείνο τον καιρό η Λίγκα ήταν έξω από τη Διεθνή, ο Τρότσκι δεν επιτέθηκε ενάντιά της, αλλά αντίθετα έστειλε ένα συγχαρητήριο γράμμα για την εισαγωγή στο κείμενο του για τα μαθήματα της Ισπανίας που εξέδωσε η Λίγκα (γραμμένη από τον Τέντ Γκράντ) και για την απόχτηση ενός μικρού τυπογραφείου.
 Στα οργανωτικά ζητήματα  η Διεθνής υπέφερε από μια κληρονομιά «Ζηνοβιεφισμού» και φραξιονιστικής πολιτικής κλικών, παζαρεμάτων των ισχυρών πολιτικών, για την οποία ήταν υπεύθυνος μεταξύ άλλων ο Κάννον, παρά την ικανότητά του σαν εργατικός ηγέτης,. Πάντα τέτοιες μέθοδες παρουσιάζονται από έλλειψη θεωρητικής κατάρτισης και σε τελευταία ανάλυση λόγω λαθεμένης πολιτικής. Το καθήκον της ηγεσίας, εθνικά και διεθνικά είναι να πείθει με τη συζήτηση και την πείρα. Το να απειλείς με οργανωτικά μέσα είναι άχρηστο. Στις μέρες του Λένιν και του Τρότσκι, παρ’ όλη την τεράστια πολιτική επιρροή που εκείνοι είχαν διεθνώς, προσπαθούσαν πάντα να συζητούν τα θεωρητικά προβλήματα και να κερδίζουν τους ανθρώπους με την πειθώ και όχι επιβάλλοντας την πολιτική τους. Από το θάνατο του Τρότσκι, ο οποίος πάντα τόνιζε την ανάγκη να κρατάμε καθαρή τη σημαία μας, και έπειτα, οι μέθοδες του Ζηνοβιεφισμού τρύπωσαν στην πολιτική των τάσεων που δήλωναν ότι αντιπροσωπεύουν την Τέταρτη Διεθνή. Πάντως αυτό το κείμενο δεν έχει σκοπό ν’ ασχοληθεί με οργανωτικά ζητήματα, αλλά με τις βασικές θεωρητικές αποκλίσεις από τις αρχές του Μαρξισμού που συνέβησαν τις τελευταίες δεκαετίες. Το Ε.Κ.Κ (R.C.P.) και ο πρόδρομός του η Ε.Δ.Λ. έδωσαν στην πράξη μαθήματα για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται τα οργανωτικά ζητήματα. Το Ε.Κ.Κ. πήρε μέρος στο εργατικό κίνημα με ευέλικτες τακτικές. Κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, έκανε τη δουλειά του πάντα κάτω από τη δική του σημαία, όμως ταυτόχρονα  ήταν πάντα προσανατολισμένο προς το μαζικό κίνημα. Η όλη ιστορία του Ε.Κ.Κ. και των επιτυχιών του θα πρέπει να γραφτεί. Οι ηγέτες του Αμερικάνικου Σ.Ε.Κ. και της Διεθνούς ακολούθησαν την πολιτική της κλίκας, μέχρι το σημείο να χρησιμοποιούν την πίεση των μέσων που κατείχαν για να εξασφαλίσουν την αποδοχή των ιδεών τους. Έτσι κι εδώ ακόμα συνέχισαν, σε μικρή κλίμακα, την πολιτική του Ζηνόβιεφ.»