ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ - Τα ψέματα είναι αντικομμουνισμός

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου του με τίτλο «Για την αντιπαράθεση με τα οπορτουνιστικά ρεύματα στο ΚΚ της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες 1920 και 1930» που δημοσιεύθηκε στις 8/3 στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», ο υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ Κύριλλος Παπασταύρου μας προσέφερε μια ακόμα πλούσια σε διαστρεβλώσεις «συμβολή» στην μαρξιστική θεωρία. Εδώ παραθέτει διάσπαρτα και ξεκομμένα από το πραγματικό τους νόημα τσιτάτα του Λένιν, με τα οποία προσπαθεί να τον εμφανίσει οπαδό της σταλινικής θεωρίας του «σοσιαλισμού σε μια χώρα».
Ο «θεωρητικός» μας αναφέρεται σε κείμενα του Λένιν της περιόδου 1922 – 1924 όπως το «Για το φόρο σε είδος», «Για την επανάστασή μας», «Για το συνεταιρισμό» κι όπως πάντα διαστρεβλώνει το νόημά τους. Ας δούμε αυτά τα αποσπάσματα.
Ο Παπασταύρου παραθέτει από τον Λένιν : «Ο σοσιαλισμός δεν είναι τώρα πια πρόβλημα που ανήκει στο μακρινό μέλλον, δεν είναι αφηρημένη έννοια ή εικόνα [...]. Το σοσιαλισμό τον βγάλαμε στην καθημερινή ζωή, κι αυτό πρέπει εδώ να το καταλάβουμε καλά [...] όλοι μαζί, όχι αύριο, μα σε μερικά χρόνια, όλοι μαζί θα εκπληρώσουμε οπωσδήποτε αυτό το καθήκον, έτσι που από τη Ρωσία της ΝΕΠ θα βγει η σοσιαλιστική Ρωσία» ( Β. Ι. Λένιν: «Απαντα», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 45, σελ. 309.) Εδώ βλέπουμε την απόπειρα με την μέθοδο «κόψε-ράψε» να εμφανιστεί ένας Λένιν που προφητεύει την εθνική οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Στην πραγματικότητα όμως, ακόμα και σε αυτό το συνονθύλευμα ημιτελών φράσεων, δεν προκύπτει κάτι που να μοιάζει με τη σταλινική άποψη ότι η «σοσιαλιστική Ρωσία» μπορεί να οικοδομηθεί ανεξάρτητα από την τύχη της διεθνούς επανάστασης.

Πιο κάτω ο Παπασταύρου συνεχίζει την προσπάθεια και η «κοπτοραπτική» του επιχειρεί να γίνει πειστικότερη : «Η εξουσία του κράτους πάνω σε όλα τα σημαντικά μέσα παραγωγής, η εξουσία του κράτους στα χέρια του προλεταριάτου, η συμμαχία αυτού του προλεταριάτου με τα πολλά εκατομμύρια των μικρών και πολύ μικρών αγροτών, η εξασφάλιση της καθοδήγησης της αγροτιάς από το προλεταριάτο αυτό κ.τ.λ. - όλα αυτά δεν είναι μήπως ό,τι μας χρειάζεται για να χτίσουμε το συνεταιρισμό [...] μήπως όλα αυτά δεν είναι ό,τι χρειάζεται για το χτίσιμο της ολοκληρωμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας;» (Β. Ι. Λένιν: «Απαντα», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», τ. 45, σελ. 370). Το απόσπασμα αυτό είναι παρμένο από το άρθρο «Για το συνεταιρισμό», γραμμένο το Γενάρη του 1923. Ο Παπασταύρου αφήνει να εννοηθεί πως σε αυτό το κείμενο ο Λένιν υποστηρίζει την εθνική οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Όμως το άρθρο έχει ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο (βλέπε : Lenin : “On Cooperation” – www.marxists.org). Εκεί ο Λένιν αναφέρεται στις γενικές κοινωνικές μορφές και τις υλικές προϋποθέσεις (εξηλεκτρισμός, εκβιομηχάνιση κτλ) που είναι απαραίτητες για την πραγματοποίηση - όχι του άμεσου περάσματος στον ολοκληρωμένο σοσιαλισμό - αλλά της σταδιακής εξάλειψης των στοιχείων του «κρατικού καπιταλισμού» που εγκαθίδρυσε η ΝΕΠ για την έναρξη της πραγματοποίησης των σοσιαλιστικών καθηκόντων.
Μα το κύριο ζήτημα για τον Παπασταύρου είναι να πείσει τους αναγνώστες του ότι ο Λένιν ξαφνικά με ένα του άρθρο βάλθηκε να αναιρέσει όλο το προηγούμενο έργο του και άρχιζε να προσεγγίζει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού ξεκομμένα από την υπόθεση της διεθνούς επανάστασης. Έτσι παραθέτει ένα ακόμα απόσπασμα από το συγκεκριμένο άρθρο προβαίνοντας σε δύο απροκάλυπτες απάτες.
1η απάτη : Παραλείπει μια ενοχλητική φράση του Λένιν βάζοντας στη θέση της αποσιωπητικά μέσα σε αγκύλες, γιατί αυτός ξέρει καλύτερα σαν ιδεολογικός υπεύθυνος τι πρέπει να μάθει και τι όχι ο αναγνώστης του «Ριζοσπάστη» από τα γραπτά του Λένιν. Η παράθεση του αποσπάσματος γίνεται ως εξής: «Τώρα έχουμε το δικαίωμα να πούμε ότι η απλή ανάπτυξη του συνεταιρισμού στη χώρα μας είναι ταυτόσημη με την ανάπτυξη του σοσιαλισμού και ταυτόχρονα είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχτούμε ότι άλλαξε ριζικά όλη η άποψή μας για το σοσιαλισμό. Η ριζική αυτή αλλαγή βρίσκεται στο γεγονός ότι πριν το κέντρο βάρους το ρίχναμε, και ήμασταν υποχρεωμένοι να το ρίχνουμε, στην πολιτική πάλη, στην επανάσταση, στην κατάκτηση της εξουσίας κ.τ.λ. Τώρα όμως το κέντρο βάρους αλλάζει και μετατοπίζεται προς την ειρηνική οργανωτική "πολιτιστική" δουλειά [...]. Τώρα μας φτάνει η πολιτιστική αυτή επανάσταση για να γίνουμε πέρα για πέρα σοσιαλιστική χώρα». Αν διαβάσουμε όμως κατευθείαν από τη Λενινική πηγή το αποσιωπημένο περιεχόμενο των αγκυλών (δείτε: Lenin : “On Cooperation” – www.marxists.org), δηλαδή το τμήμα του κειμένου από τη λέξη «δουλειά» μέχρι τη λέξη «Τώρα», βρίσκουμε μια φράση που ανατρέπει το νόημα που θέλει να δώσει ο ταχυδακτυλουργός μας. Γράφει εκεί ο Λένιν : «..Πρέπει να πω ότι η έμφαση μετατίθεται στο εκπαιδευτικό έργο, όπου δεν πρόκειται για τις Διεθνείς μας σχέσεις, όπου δεν τίθεται το γεγονός ότι πρέπει να παλέψουμε για τη θέση μας σε παγκόσμια κλίμακα. Αν αφήσουμε αυτά κατά μέρος και εφόσον αυτοπεριοριστούμε στις εσωτερικές οικονομικές σχέσεις, η έμφαση μετατίθεται στην εκπαίδευση». Με αυτή την διατύπωση ο Λένιν είναι ολοφάνερο ότι εννοεί πως αν για τις ανάγκες της συζήτησης θα έπρεπε να αφήσουμε κατά μέρος το διεθνές πεδίο πάλης - το οποίο όπως είδαμε στα προηγούμενα μέρη της απάντησής μας στον Παπασταύρου πάντοτε το θεωρούσε καθοριστικό - τότε σε εσωτερικό επίπεδο, το κύριο καθήκον είναι η ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου.
Ο εμπνευστής και οδηγός της Κομμουνιστικής Διεθνούς ποτέ δεν θα μπορούσε να υποστηρίζει τις στενόμυαλες πατριωτικές αντιλήψεις που επιχειρεί να του αποδώσει ο Παπασταύρου, γιατί την ίδια περίοδο έγραφε: «..Αλλά δεν έχουμε τελειώσει ούτε καν την οικοδόμηση των θεμελίων της σοσιαλιστικής οικονομίας και η εχθρική δύναμη του ετοιμοθάνατου καπιταλισμού μπορεί ακόμη να μας τα στερεί. Πρέπει καθαρά να το εκτιμήσουμε και να το παραδεχτούμε· γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από τις ψευδαισθήσεις (και από τον ίλιγγο, ιδιαίτερα στα μεγάλα ύψη). Και δεν υπάρχει τίποτε το τρομερό, τίποτε που θα έδινε νόμιμες δικαιολογίες για την παραμικρή απελπισία, στην παραδοχή αυτής της πικρής αλήθειας: έχουμε πάντα τονίσει και επαναλάβει τη στοιχειώδη αλήθεια του μαρξισμού - ότι οι κοινές προσπάθειες των εργατών διαφόρων προηγμένων χωρών είναι αναγκαίες για τη νίκη του σοσιαλισμού.» (παρατίθεται από το βρετανικής έκδοσης «Lenin Collected Works» στο βιβλίο «Λένιν και Τρότσκι : Τι πραγματικά υποστήριζαν» των Άλαν Γουντς και Τεντ Γκραντ, εκδόσεις «Μαρξιστική Φωνή» 2008). Οι απάτες όμως δεν σταματούν εδώ.
2η απάτη : Στην παράθεση του Παπασταύρου φαίνεται ότι η σκέψη του Λένιν τελειώνει στη λέξη «χώρα» με μια τελεία. Όμως αυτό είναι μια λαθροχειρία του Παπασταύρου. Εκεί υπάρχει μια άνω τελεία. Αμέσως μετά ο Λένιν συνεχίζει τη σκέψη του με ένα περιεχόμενο που δεν βολεύει τον Παπασταύρου και γι’ αυτό αφαιρέθηκε εντελώς. Η τελεία μπαίνει όπου συμφέρει τον ιδεολογικό μας «γκουρού». Η συνέχεια που παραλείφθηκε είναι η εξής : «αλλά παρουσιάζει πελώριες δυσκολίες ενός αμιγώς πολιτιστικού (καθότι είμαστε αναλφάβητοι) και υλικού χαρακτήρα (καθότι για να εκπολιτιστούμε πρέπει να πετύχουμε μια ορισμένη ανάπτυξη των υλικών μέσων παραγωγής, πρέπει να έχουμε μια ορισμένη υλική βάση).» (βλέπε Lenin : “On Cooperation” – www.marxists.org). Αυτό που δεν συμφέρει τον Παπασταύρου είναι ότι ο Λένιν εδώ, μακριά από το να υποστηρίζει ότι ήταν έτοιμες οι προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Ρωσία, τονίζει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή την απουσία της υλικής βάσης για το σοσιαλισμό εκείνη την περίοδο και γι’ αυτό αναφέρεται στην ανάγκη για μια «πολιτιστική επανάσταση» με σκοπό το ξεπέρασμα της υλικής καθυστέρησης.