Αλγεινή εντύπωση έχει προκαλέσει η ακραία αντιδραστικότητα των απόψεων που εκφράζει ο Θ. Πάγκαλος σε μια σειρά συνεντεύξεων που παραχώρησε τις τελευταίες εβδομάδες.  Απόψεις που από τη στιγμή που δεν αποδοκιμάστηκαν από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε τελική ανάλυση, δεν μπορεί παρά να απηχούν τις ιδέες και τις πολιτικές της προθέσεις.
Πρώτο και τυπικότερο δείγμα αυτών των συνεντεύξεων υπήρξε εκείνη που ο πρώην υπουργός παραχώρησε στον Τάσο Παπά στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»,  πριν από ένα περίπου μήνα (5/4/2009).  Εκεί είδαμε τα «πυρά» του Πάγκαλου να στρέφονται εναντίον των κομμάτων της «παραδοσιακής    Αριστεράς» (ΚΚΕ-ΣΥΝ), αλλά και της νεολαίας, θίγοντας το ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου.


Ειδικότερα στο θέμα του ασύλου, ο Πάγκαλος επιχειρεί να «σιγοντάρει» την επίθεση της  κυβέρνησης, στρεβλώνοντας την έννοιά του και διαγράφοντας έτσι τους αγώνες που είχαν δώσει οι προηγούμενες γενιές για να πραγματοποιηθεί αυτή η δημοκρατική κατάκτηση. Αναφέρεται στους νεολαίους της άκρας αριστεράς ως «τραμπούκους», «τρομοκράτες» και «αλήτες». Μιλάει για «κόκκινο φασισμό», για «θύλακες όπου το πολίτευμα δεν λειτουργεί» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «δεν υπάρχει πανεπιστημιακό άσυλο», γιατί τάχα  το καταργήσανε οι ανωτέρω. Με αυτά τα λόγια, ο Πάγκαλος προσπαθεί να ξυπνήσει τα συντηρητικά ένστικτα των πιο καθυστερημένων ψηφοφόρων και να τους στρέψει εναντίον των αγώνων της νεολαίας, προκειμένου οι τελευταίοι  να ποινικοποιηθούν με την υποστήριξη ενός τμήματος της κοινωνίας. Καλεί λοιπόν την κυβέρνηση, να «εφαρμόσει το νόμο, προκειμένου να μην «οδηγηθούμε σε πολύ επικίνδυνες  εξελίξεις». Με ποια λογική όμως;
Η εφαρμογή του νόμου στην ισχύουσα μορφή, δηλαδή η άρση του ασύλου από τους χώρους του πανεπιστημίου συνεπάγεται την άμεση επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, δηλαδή την κατατρομοκράτηση των φοιτητών και μακροπρόθεσμα, την ποινικοποίηση ακόμα και της διαδικασίας της γενικής συνέλευσης. Διότι ο κ. Πάγκαλος «ξεχνά» το γεγονός ότι οι φοιτητικοί σύλλογοι δρουν ως επί το πλείστον, βάσει των αποφάσεων που λαμβάνονται μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, των οποίων η τήρηση έχει διασφαλισθεί χάρη στο θεσμό του ασύλου.

Για να τεκμηριώσει της λάσπη περί «κόκκινου φασισμού», το παράδειγμα που βρήκε να αναφέρει ο κ. υπουργός ήταν η αγωνιστική διαμαρτυρία των φοιτητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με αίτημα την ένταξη των καθαριστριών στις τάξεις των μόνιμων υπαλλήλων του Δημοσίου. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Αυτοί οι τραμπούκοι που έριξαν τα αβγά στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ήταν στελέχη της νεολαίας του ΚΚΕ και του Συνασπισμού που προσπαθούν να επιβάλουν την άποψη ότι οι καθαρίστριες πρέπει να είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Κατά ποίον τρόπο είναι συμπεριφορά φιλική προς τους μετανάστες να τους αφαιρέσεις ένα αντικείμενο δουλειάς;» Δεν μας εξηγεί όμως, γιατί η μονιμότητα στο Δημόσιο πρέπει να είναι προνόμιο των Ελλήνων; Εδώ γίνεται φανερή η αντιδραστική του τοποθέτηση απέναντι στους μετανάστες.  
Δεν σταματάει όμως εδώ το αντιδραστικό μένος του κυρίου υπουργού για τους μετανάστες. Ενώ σκόπιμα παραβλέπει  το γεγονός της διαρκούς υπερεκμετάλλευσης των μεταναστών,  υποστηρίζει ότι οι μετανάστες είναι μία κατηγορία που «νοθεύει όλες τις πλευρές της κοινωνίας»(!), ευθύνονται για την συρίκνωση  των μισθών των «Ελλήνων», για το εμπόριο ναρκωτικών και εκτός των άλλων αποτελούν και πολιτιστικό βάρος! Για την διαχείριση λοιπόν του «προβλήματος», προτείνει ως μόνη λύση την «απέλαση» και μάλιστα τη «συμβολική», χωρίς όμως να μας αναλύει πώς θα μπορούσε να γίνει μία απέλαση συμβολική.
Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε και το πιο αξιοσημείωτο πολιτικά στοιχείο στη συνέντευξη, που είναι για άλλη μια φορά η αήθης επίθεση στο ΚΚΕ και τους ψηφοφόρους του.  Χαρακτηρίζει  «δείγμα καθυστέρησης, πνευματικής και πολιτιστικής, το γεγονός ότι ένα μέρος του κόσμου ψηφίζει αυτό το ολοκληρωτικό κόμμα». Με αυτά τα λόγια, υποκαθιστά την πολιτική κριτική με προσβολές για τη νοημοσύνη δεκάδων χιλιάδων αριστερών αγωνιστών, αλλά και για τη μνήμη χιλιάδων ακόμα που έδωσαν στο παρελθόν ακόμα και τις ζωές τους για τα ιδρυτικά ιδανικά αυτού του κόμματος.
Όλα αυτά τα σχόλια, αν και ακούγονται επιθετικά, δεν αντανακλούν παρά το φόβο που διακατέχει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για την αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση των εργαζόμενων, με πρωτοπόρα τη νεολαία και για μια μελλοντική στροφή του λαού στα κόμματα της «παραδοσιακής Αριστεράς». Σαν αυθεντικός αντιδραστικός ο Πάγκαλος, βλέπει ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι σε βαθειά κρίση και ότι αναπόφευκτα θα τεθεί σε ανοιχτή αμφισβήτηση από την εργατική τάξη και τη νεολαία. Έτσι, με όλες αυτές τις «χειμαρρώδεις» συνεντεύξεις, εκφράζει σε τελική ανάλυση την αγωνία της αστικής τάξης μπροστά στις επερχόμενες επαναστατικές θύελλες που θα απειλήσουν την κυριαρχία της.