ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ - Για τη διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς

Ήταν ακριβώς αυτή την περίοδο που η άνευ προηγουμένου κρίση του 1929-1933 χτύπησε τον κόσμο. Ιδιαίτερα χτύπησε την Γερμανία. Οι Γερμανοί εργάτες είχαν βυθιστεί σε μία κατάσταση μιζέριας και οι μεσαίες τάξεις είχαν χρεοκοπήσει. Τα ποσοστά της ανεργίας στη Γερμανία αυξανόταν σταθερά, ώσπου στο αποκορύφωμα τους έφτασαν τα 8.000.000. Η μεσαία τάξη έχοντας αποτύχει να βελτιώσει σε κάτι την κατάσταση της από την επανάσταση το 1918 και απογοητευμένη από την αποτυχία των κομμουνιστών να πάρουν την εξουσία το 1923, τώρα με αγωνία και απόγνωση άρχισε να ψάχνει τη λύση στα προβλήματά της στην αντίθετη κατεύθυνση.
Υποστηριζόμενοι και χρηματοδοτούμενοι από τους καπιταλιστές, οι φασίστες άρχισαν να χτίζουν μία μαζική βάση στη Γερμανία. Στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 1930 εξασφάλισαν σχεδόν 6.500.000 ψήφους. Παρά την διαγραφή τους από την Κομμουνιστική Διεθνή, ο Τρότσκι και οι υποστηριχτές του ακόμα θεωρούσαν τους εαυτούς τους μέρος της και με επιμονή απαιτούσαν να γυρίσουν στις γραμμές της. Την ίδια στιγμή, υπέβαλαν την αυτοκτονική θεωρία, που είχε υιοθετήσει τώρα η Διεθνής, σε οξεία κριτική. Στη θέση της απαιτούσαν την επιστροφή στην ρεαλιστική Λενινιστική πολιτική του ενιαίου μετώπου, ως μέσο για να κερδηθούν στη δράση οι μάζες και μέσα από την δική τους εμπειρία, να κερδηθούν στον κομμουνισμό.
Με την νίκη του Χίτλερ στις εκλογές ο Τρότσκι έκρουσε τον «κώδωνα κινδύνου». Σε ένα φυλλάδιο που λεγόταν «Η στροφή της Κομμουνιστικής Διεθνούς-η κατάσταση στη Γερμανία» εξέπεμψε το σήμα για μία εκστρατεία που συνεχίστηκε για τρία χρόνια από την Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, όπως αυτοπροσδιορίζονταν οι ίδιοι οι τροτσκιστές. Στην Γερμανία, στην Γαλλία, στις ΗΠΑ, στην Βρετανία, στην μακρινή Νότια Αφρική και σε όλες τις χώρες που είχαν ομάδες, οι τροτσκιστές διεξήγαγαν μία καμπάνια που απαιτούσε από το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα να θέσει σε κίνηση μία εκστρατεία για το ενιαίο μέτωπο (7) με τους Σοσιαλδημοκράτες, ώστε να εμποδίσουν τον Χίτλερ να έρθει στην εξουσία.
Κάτω από τις άμεσες οδηγίες και διαταγές του Στάλιν και της Διεθνούς, το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα αποκήρυξε αυτή την πολιτική ως αντεπαναστατική, «σοσιαλφασιστική». Πάλευαν επίμονα εναντίον της σοσιαλδημοκρατίας ως τον «κύριο εχθρό» της εργατικής τάξης και υποστήριζαν πως δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ της δημοκρατίας και του φασισμού. Το Σεπτέμβριο του 1930 η «Rote Fahne», όργανο του γερμανικού ΚΚ διαλαλούσε: «Χθες βράδυ ήταν η καλύτερη μέρα του Χίτλερ, αλλά αυτό που ονομάζουν εκλογική νίκη των ναζί είναι η αρχή του τέλους» (15 Σεπτεμβρίου 1930).
Εκείνα τα χρόνια η Διεθνής συνέχιζε την θανάσιμη πορεία της. Όταν ο Χίτλερ προκάλεσε δημοψήφισμα το 1931 για να εκτοπίσει την Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση από την Πρωσία, οι Γερμανοί κομμουνιστές, με την άμεση επιμονή του Στάλιν και της Διεθνούς, ψήφισαν μαζί με τους Ναζί κατά των σοσιαλδημοκρατών. Το Μάη του 1932 η Βρετανική «Daily Worker» με υπερηφάνεια κατηγόρησε τους Τροτσκιστές για την πολιτική τους στη Γερμανία ως εξής: «Είναι χαρακτηριστικό πως ο Τρότσκι υποστήριξε την υπεράσπιση ενός ενιαίου μετώπου μεταξύ κομμουνιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων κατά του φασισμού. Καμία πιο διαβρωτική και αντεπαναστατική κατεύθυνση δεν θα μπορούσε να δοθεί στην τάξη σε μία εποχή σαν την σημερινή».
Στο μεταξύ ο Τρότσκι είχε γράψει σχετικά τέσσερις μπροσούρες και δεκάδες άρθρα και μανιφέστα και διεθνώς οι Τροτσκιστές έψαχναν κάθε δίοδο για να ασκήσουν πίεση στη Διεθνή να αλλάξει την πολιτική της. Μάταια. Τον Ιανουάριο του 1933 ο Χίτλερ κατέστη ικανός να πάρει την εξουσία χωρίς καμία οργανωμένη αντίδραση, σε μία χώρα με το υψηλότερο επίπεδο οργάνωσης της εργατικής τάξης και με το ισχυρότερο Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τη Ρωσία.
Για πρώτη φορά στην Ιστορία, η αντίδραση στάθηκε ικανή να κατακτήσει την εξουσία χωρίς καμία αντίσταση από μέρους της εργατικής τάξης. Το Γερμανικό ΚΚ αριθμούσε 6.000.000 υποστηρικτές, η Σοσιαλδημοκρατία αριθμούσε 8.000.000, και τα δύο κόμματα μαζί, ήταν η ισχυρότερη δύναμη στην Γερμανία. Μετά από αυτή την προδοσία, το Γερμανικό ΚΚ ήταν για πάντα καταδικασμένο.
Αλλά η Διεθνής απείχε πολύ από το να αναγνωρίσει την φύση της καταστροφής. Αντιθέτως, επίσημα επιδοκίμασε την πολιτική του Γερμανικού ΚΚ και της Διεθνούς, σαν να ήταν απόλυτα σωστή. Μια οργάνωση που δεν μπορεί να μάθει από τα μαθήματα της Ιστορίας είναι καταδικασμένη. Ως δύναμη για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό, η Κομμουνιστική Διεθνής είχε πεθάνει. Η Διεθνής Αριστερή Αντιπολίτευση έσπασε επίσημα μαζί της και διακήρυξε την ανάγκη για μία καινούρια Διεθνή. Αλλά αυτό που ήταν εμφανές για την πρωτοπορία που είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια να αναμορφώσει την Διεθνή, δεν μπορούσε να γίνει εμφανές στις πλατιές μάζες. Μόνο μεγάλα γεγονότα μπορούσαν να τους διδάξουν.
Η Κομμουνιστική Διεθνής συνέχισε με αυτή την λάθος πολιτική μέχρι το 1934. Όταν οι φασίστες στη Γαλλία, ενθαρρυμένοι από τις επιτυχίες του φασισμού στην Αυστρία και την Γερμανία, οργάνωσαν ένοπλες διαδηλώσεις για την ανατροπή της Φιλελεύθερης κυβέρνησης και του κοινοβουλίου, το ΚΚ εξέδωσε εντολές να διαδηλώσουν μαζί τους. Αλλά τώρα, ο μεγάλος κίνδυνος που αντιπροσώπευε ο Χίτλερ για την Σοβιετική Ένωση ήταν εμφανής σε όλους. Ο Στάλιν και η γραφειοκρατία πανικοβλήθηκαν. Περιφρονητικά και κυνικά για την ιδιότητα της Διεθνούς ως όργανο για την παγκόσμια επανάσταση, ο Στάλιν πιο ανοιχτά την μετέτρεψε σε όργανο την Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.
Στην ταξική κοινωνία, μια οργάνωση που παύει να εκπροσωπεί την εργατική τάξη αναπόφευκτα πέφτει κάτω από την επιρροή της μπουρζουαζίας. Ο Στάλιν, στην αναζήτησή του για συμμάχους, στράφηκε τώρα στην μπουρζουαζία της Βρετανίας και της Γαλλίας. Η πολιτική Λαϊκού Μετώπου τέθηκε σε εφαρμογή και επιδοκιμάστηκε στο τελευταίο Συνέδριο της Διεθνούς που διεξήχθη το 1935. Αυτή η πολιτική συμμαχίας με τους Φιλελεύθερους καπιταλιστές είναι μια πολιτική που ο Λένιν αντιπάλευε σε όλη του τη ζωή. Αντιπροσώπευε ένα νέο στάδιο στον εκφυλισμό της Διεθνούς και του πρώτου εργατικού κράτους.