Με την άνοδο του Χίτλερ, για άλλη μια φορά εξαιτίας των πολιτικών του Στάλιν, η ασφυκτική πίεση της γραφειοκρατίας μέσα στην Σοβιετική Ένωση αυξήθηκε περισσότερο. Η γραφειοκρατική κάστα είχε ανυψωθεί ψηλότερα από τις Σοβιετικές μάζες και η δύναμή της αυξανόταν. Αλλά αυτός ο εξελισσόμενος εκφυλισμός έφερε ποιοτικές διαφορές. Από εκεί που ήταν απλώς ανίκανος να εξασφαλίσει κάτι άλλο εκτός από ήττες για την παγκόσμια εργατική τάξη, ο Σταλινισμός έγινε αντίπαλος της εργατικής επανάστασης σε άλλες χώρες. Οι δίκες της Μόσχας, η δολοφονία των παλαιότερων Μπολσεβίκων, οι εκκαθαρίσεις, οι δολοφονίες και οι εξορίες δεκάδων χιλιάδων από την αφρόκρεμα των Ρώσων κομμουνιστών εργατών, ολοκλήρωσε την Σταλινική αντεπανάσταση στη Σοβιετική Ένωση.
Τα γεγονότα στην Γαλλία και την Ισπανία(8) είναι φρέσκα σε κάθε επαναστατικό μυαλό. Η Διεθνής έπαιξε τον κυρίαρχο ρόλο στην καταστροφή της επανάστασης που θα μπορούσε να είχε επιτύχει. Οι ήττες της παγκόσμιας εργατικής τάξης αναπόφευκτα οδήγησαν στον νέο παγκόσμιο πόλεμο. Ειρωνικά, ο πόλεμος άρχισε με μία συνθήκη μεταξύ του Χίτλερ και του Στάλιν. Έτσι ο Στάλιν κατέφερε νέα πλήγματα στην παγκόσμια εργατική τάξη και στην Διεθνή. Τώρα δημιουργούσε ένα πισωγύρισμα και διεξήγαγε μία εκστρατεία για ειρήνη με τα συμφέροντα του Χίτλερ, με την επιδέξια διαστρέβλωση μίας «επαναστατικής» πολιτικής.
Όπως είχε προβλέψει ο Τρότσκι για το σύμφωνο Στάλιν-Χίτλερ σε ένα άρθρο τον Μάρτιο του 1933:

«Το βασικό γνώρισμα της διεθνούς πολιτικής του Στάλιν τα τελευταία χρόνια είναι αυτό: ότι εμπορεύεται τα κινήματα της εργατικής τάξης ακριβώς όπως ακριβώς εμπορεύεται το λάδι, το μαγγάνιο και τα άλλα αγαθά. Σε αυτή την δήλωση δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής. Ο Στάλιν βλέπει τα τμήματα της Διεθνούς στις διάφορες χώρες και την απελευθερωτική πάλη των καταπιεσμένων εθνών σαν τόσες δα μικρές αλλαγές στις συμφωνίες του με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όταν χρειάζεται τη βοήθεια της Γαλλίας, υποτάσσει το Γαλλικό προλεταριάτο στην ριζοσπαστική μπουρζουαζία. Όταν πρέπει να υποστηρίξει την Κίνα ενάντια στην Ιαπωνία, υποτάσσει το Κινέζικο προλεταριάτο στο «Κουομιτάνγκ». Τι θα έκανε στο ενδεχόμενο μίας συμφωνίας με τον Χίτλερ; Ο Χίτλερ, είναι σίγουρο, δεν χρειάζεται ειδικά τις υπηρεσίες του Στάλιν για να καταπνίξει το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Η ασήμαντη θέση στην οποία αυτό (το ΚΚ) βλέπει ότι είναι, είναι άμεσο αποτέλεσμα ολόκληρης της προηγούμενης πολιτικής του. Αλλά είναι πολύ πιθανόν ο Στάλιν να συμφωνήσει να σταματήσει κάθε υποστήριξη (εκ μέρους της ΕΣΣΔ) για την παράνομη δουλειά στην Γερμανία. Αυτή θα ήταν η μικρότερου μεγέθους υποχώρηση που θα έπρεπε να κάνει και θα την έκανε με αρκετή προθυμία. Κάποιος θα μπορούσε επίσης να υποθέσει ότι η θορυβώδης, υστερική και κούφια εκστρατεία κατά του φασισμού την οποία η Διεθνής διεξήγαγε τα τελευταία χρόνια θα καταπατηθεί ύπουλα.»

Αυτή η πολιτική του Στάλιν και το «αποσυντιθέμενο πτώμα» της Διεθνούς έπαθαν ανεπανόρθωτη καταστροφή όταν οι Ναζί εισέβαλλαν στην Σοβιετική Ένωση. Η Διεθνής έπρεπε να κάνει μία δεξιά στροφή και να μετατρέψει τον εαυτό της για μια ακόμη φορά σε χαλάκι του Ρούσβελτ και του Βρετανικού ιμπεριαλισμού. Αλλά με την αυξανόμενη εξάρτηση του Στάλιν από τον Αμερικάνικο και Βρετανικό ιμπεριαλισμό, ήρθε και η αυξανόμενη πίεση από μέρους των καπιταλιστών «συμμάχων». Ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός ιδιαίτερα, απαίτησε το τέλος της Διεθνούς ως την τελική εγγύηση κατά του κινδύνου της κοινωνικής επανάστασης στην Ευρώπη μετά την πτώση του Χίτλερ.
Η παρατεταμένη προσποίηση τελείωσε. Ο Στάλιν διέλυσε την εκφυλισμένη Διεθνή. Κάνοντας το αυτό, ανακοίνωσε ανοιχτά την συμπόρευσή του στο πλευρό της καπιταλιστικής αντεπανάστασης στον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά οι ιμπεριαλιστές, υποχρεώνοντας τον Στάλιν να κάνει αυτή την ανταλλαγή με παραχωρήσεις και διαπραγματεύσεις από την δική τους πλευρά, δεν είχαν καταλάβει τις συνέπειες που θα είχε αυτό. Δεν μπορεί και ούτε θα εμποδίσει τις επερχόμενες νέες επαναστάσεις παγκοσμίως. Σε λιγότερο από δύο δεκαετίες από την αρχή του εκφυλισμού της, η Διεθνής κατέστρεψε πολλές ευνοϊκές συνθήκες σε πολλές χώρες.
Οι επόμενες δεκαετίες θα γίνουν μάρτυρες πολλών επαναστάσεων με τον κλονισμό και την κατάρρευση του καπιταλισμού. Ακόμη και η  ταραγμένη περίοδος μεταξύ των πολέμων θα φαντάζει γαλήνια, συγκρινόμενη με την περίοδο που βρίσκεται καθοδόν. Σε αυτό το φόντο των «καταιγίδων» και ανακατατάξεων ένα πραγματικό όργανο για την παγκόσμια επανάσταση θα δημιουργηθεί. Αυτό που έλειπε από τους εργάτες τις τελευταίες δεκαετίες, εκτός Ρωσίας, ήταν ένα εργατικό Μπολσεβίκικο Κόμμα και μία Μπολσεβίκικη ηγεσία. Οι ένδοξες μέρες που έζησε η Διεθνής το 1917-23 θα έρθουν ξανά. Η ανάπτυξη της υποστήριξης των Μαρξιστικών ιδεών διεθνώς, των βασισμένων στις παραδόσεις του Μπολσεβικισμού, με την πλούσια εμπειρία του παρελθόντος και με τα διδάγματα από τις ήττες της εργατικής τάξης, μπορούν για μία ακόμη φορά να οδηγήσουν τους καταπιεσμένους στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην παγκόσμια σοσιαλιστική δημοκρατία.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(8)Κυβερνήσεις Λαϊκού Μετώπου εκλέχθηκαν στην Ισπανία το Φεβρουάριο του 1936 και στην Γαλλία το Ιούνιο του 1936. Όπως και στην Ισπανία, οι Γάλλοι εργάτες αμέσως έλαβαν δράση, καταλαμβάνοντας εργοστάσια, ιδρύοντας εργοστασιακές επιτροπές. Και στις δύο χώρες οι κυβερνήσεις Λαϊκού Μετώπου λειτούργησαν σαν απεργοσπαστική δύναμη, στην Ισπανία συγκεκριμένα άνοιξαν τον δρόμο για την φασιστική άνοδο του Φράνκο τον Ιούλιο του 1936.