«ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ» : ΕΝΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Της Βαρβάρας Κατσορίδα

Μόνο για δωρεάν παιδεία δεν μπορούμε να μιλάμε σ’ αυτή τη χώρα. Η πρόσφατη έρευνα που δημοσίευσε η Γραμματεία Εκπαίδευσης της ΓΣΕΕ είναι αποκαλυπτική. Ένα δις. ευρώ ετησίως κοστίζει η……δωρεάν παιδεία στους Έλληνες.

Σύμφωνα  με την έρευνα της ΓΣΕΕ, που στηρίζεται στην επεξεργασία στατιστικών στοιχείων του ΥΠΕΠΘ και της ΕΣΥΕ, οι ελληνικές οικογένειες με παιδιά ηλικίας 10-19 ετών δίνουν σε φροντιστήρια μαθημάτων γενικής παιδείας 162εκ. ευρώ και σε ιδιαίτερα 405εκ. ευρώ. Συνολικά, δηλαδή δίνουν 567.105.000 ευρώ.

Όσον αφορά τις ξένες γλώσσες οι μαθητές οδηγούνται στην παραπαιδεία ήδη από την ηλικία των 6ετών.

Έτσι, λοιπόν, οι γονείς με παιδιά ηλικίας 6-19 ετών δαπανούν ετησίως το ποσό των 246.408.000 ευρώ και για ιδιαίτερα μαθήματα το ποσό των 184.806.000 ευρώ. Σύνολο 431.214.000ευρώ.

Βέβαια, έξω από το χορό των φροντιστηρίων δεν θα μπορούσε να μείνει η Ανώτατη Εκπαίδευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει ιδιαίτερα αισθητή την εμφάνιση τους στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη φροντιστήρια που αφορούν, κυρίως, τις σχολές της Νομικής του Πολυτεχνείου και των Οικονομικών. Αυτά τα στοιχεία της ΓΣΕΕ αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα αν  σκεφτεί κανείς ότι την ίδια ώρα που οι ελληνικές οικογένειες δαπανούν 1δις ευρώ, οι κρατικές δαπάνες για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι μόλις 3,7δις (2δις19εκ. για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και 1δις715εκ. για την πρωτοβάθμια).

Ένας θεσμός που θα μπορούσε να λειτουργήσει αντισταθμιστικά στα φροντιστήρια είναι η ενισχυτική διδασκαλία η οποία όμως καθόλου τυχαία υποχρηματοδοτείται. Σύμφωνα με πρόσφατες καταγγελίες της ΟΛΜΕ την περίοδο αυτή, που ήδη βρισκόμαστε στα μέσα της χρονιάς, λειτουργεί το 30-40% των τμημάτων αυτών επειδή ακόμα δεν έχουν γίνει διορισμοί εκπαιδευτικών.

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Από τα αποτελέσματα της έρευνας που διενήργησε η ΓΣΕΕ διαφαίνεται ξεκάθαρα η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ενός συστήματος που αναπαράγει τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες οι οποίες, βέβαια, αντανακλούν αναμφισβήτητα της οικονομικές ανισότητες. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι ο μικρότερος αριθμός φροντιστηρίων μέσης εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών καταγράφεται σε απομακρυσμένες από το κέντρο περιοχές(Ν. Ξάνθης, Ν. Ροδόπης, Ν. Έβρου, Ν. Χίου), καταδεικνύοντας έτσι τις ήδη υπάρχουσες γεωγραφικές και περιφερειακές ανισότητες. Επίσης, μικρός αριθμός φροντιστηρίων καταγράφεται και σε υποβαθμισμένες οικονομικά περιοχές π.χ. Δυτ. Αττική.  Σ’ αυτές τις περιοχές, βέβαια, παρατηρείται και το μικρότερο ποσοστό δαπανών για ιδιαίτερα μαθήματα, αφού ο οικογενειακός προϋπολογισμός δεν αντέχει όλο αυτό το κόστος.

Γίνεται κατανοητό ότι το αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας για αύξηση των δαπανών στην Παιδεία δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ζήτημα. Η ανεπαρκής χρηματοδότηση και οι ελλείψεις της δημόσιας εκπαίδεύσης διαιωνίζουν την παραπαιδεία και αναπαράγουν τις ταξικές διαφορές και διακρίσεις εμποδίζοντας την πρόσβαση των πιο φτωχών  στρωμάτων στα ΑΕΙ - ΤΕΙ. Την ίδια ώρα φαίνονται ξεκάθαρα οι διαθέσεις  της κυβέρνησης για την Παιδεία, αφού η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δε δέχτηκε να ακολουθήσει την ημερήσια διάταξη που αποφάσισε η ολομέλεια του ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας), στην οποία προτάσσονται τα κρίσιμα θέματα επαρκούς χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης. Επίσης, αρνήθηκε να δεσμευτεί ότι θα υιοθετήσει τις αποφάσεις του ΕΣΥΠ,  καθιστώντας έτσι τις συζητήσεις χωρίς νόημα. Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ αποχώρησαν από τις εργασίες του ΕΣΥΠ, καταγγέλλοντας αυτή την στάσητο. Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι το αίτημα για αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 15% συνεχίζει να διατηρεί την ισχύ του ως πολιτικό σύνθημα και να είναι επίκαιρο.