Κύριο χαρακτηριστικό των προγραμματικών εξαγγελιών της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, τόσο στη ΔΕΘ, όσο και στα προγραμματικά της ντοκουμέντα, είναι οι γενικόλογες αναφορές στο κοινωνικό κράτος και την αναδιανομή του πλούτου.

Για την καπιταλιστική μάστιγα της ανεργίας, το πρόγραμμα  του ΠΑΣΟΚ αναφέρει ότι οι «πολιτικές που θα δώσουν περισσότερες και ποιοτικές θέσεις εργασίας είναι η υπεράσπιση του «ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου» και η ασφάλεια στην εργασία που επιτρέπει μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα». Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κάνει έτσι ξεκάθαρο, ότι θα «καταπολεμήσει» την ανεργία μέσω της περαιτέρω ελαστικοποίησης της εργασίας, στα πλαίσια του ευρωπαϊκού «κοινωνικού μοντέλου». Ξέχασε όμως  να μας πει, ότι αυτό το μοντέλο δεν εμπόδισε τον τελευταίο χρόνο εκατομμύρια εργαζόμενους σε ολόκληρη την Ευρώπη να χάσουν την δουλειά τους ….
Για «το κοινωνικό κράτος», πέρα από αόριστες υποσχέσεις για τη κάλυψη θέσεων σε νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες, δεν μπορεί κανείς να βρει κάποια σαφή δέσμευση για ουσιαστική αύξηση των δαπανών στην Παιδεία και την Υγεία. Από την άλλη πλευρά, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ φαίνεται αποφασισμένη να αφήσει στο απυρόβλητο όλες τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις της ΝΔ στο ασφαλιστικό και τα «εργασιακά» (αυξήσεις ορίων ηλικία γυναικών, φθηνότερες υπερωρίες κλπ).
Αλλά και για την αντιμετώπιση του διογκούμενου ελλείμματος, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν προτείνει τίποτα διαφορετικό από τη ΝΔ. Ο προτεινόμενος πολυδιαφημισμένος «ενιαίος συντελεστής φορολόγησης εισοδημάτων», που εμφανίζεται  σαν μια μεταρρύθμιση «δικαιοσύνης», στην πραγματικότητα αποτελεί ταξικό σκάνδαλο, καθώς δεν είναι δυνατό τα χαμηλά εισοδήματα να φορολογούνται στο ίδιο ποσοστό με τα υπερ-κέρδη των καπιταλιστών. Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η εφαρμογή του ενιαίου συντελεστή φορολόγησης ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (Λιθουανία, Εσθονία, Λετονία) και συνδέθηκε με την ισοπέδωση του παλιού κοινωνικού κράτους της σχεδιασμένης οικονομίας.
Οι ίδιες οι εξαγγελίες της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ μαρτυρούν λοιπόν, ότι η κυβέρνησή της έρχεται για να συνεχίσει τη «βρώμικη δουλειά» της διαρκούς επίθεσης στις κατακτήσεις των εργαζομένων.