Ο ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΤΣΚΙ ΤΟ 1917

Η επαναστατική θεωρία δεν είναι ένα δόγμα, αλλά ένας βασικός οδηγός για δράση. Όταν ο Τρότσκι, πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπερασπίσθηκε την ιδέα της δυνατότητας μιας προλεταριακής επανάστασης στη Ρωσία πριν από την επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη, κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά. Μόνο τον Οκτώβρη του 1917 αποδείχθηκε η ανωτερότητα της μαρξιστικής μεθόδου του Τρότσκι.

Με το ξέσπασμα της Φεβρουαριανής επανάστασης ο Λένιν ήταν στη Σουηδία και ο Τρότσκι  στη Νέα Υόρκη. Μολονότι ήσαν πολύ μακριά από την επανάσταση, έβγαλαν τα ίδια συμπεράσματα. Τα άρθρα του Τρότσκι στο «Novy Mir» και  «Τα γράμματα από μακριά» του Λένιν είναι ταυτόσημα  στα θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν την επανάσταση: τη στάση απέναντι στην αγροτιά, την φιλελεύθερη αστική τάξη, την προσωρινή κυβέρνηση και την παγκόσμια επανάσταση.

Παρόλες τις προσπάθειες των Σταλινικών να νοθεύσουν την ιστορική αλήθεια κτίζοντας ένα «Σινικό τείχος» ανάμεσα στο Λένιν και τον Τρότσκι, τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους: στην αποφασιστική στιγμή της ίδιας της επανάστασης ο "Τροτσκισμός" και ο «Λενινισμός» ήταν το ίδιο και το αυτό. 

Για τον Λένιν και για τον Τρότσκι, το 1917 αποτέλεσε το αποφασιστικό σημείο καμπής το οποίο έκανε όλες τις παλιές διαφορές  ξεπερασμένες. Γι’ αυτό ο Λένιν δεν είχε καμία επιθυμία να αναφερθεί σε αυτές τις παλιές διαφορές μετά το 1917. Ο Λένιν, στην τελευταία του έκκληση προς το Ρώσικο Κομμουνιστικό Κόμμα (στην περίφημη «Διαθήκη» του που κρύφτηκε για δεκαετίες από τους Σταλινικούς) προειδοποίησε - διαισθανόμενος τις σταλινικές μηχανορραφίες - ότι το μη μπολσεβίκικο παρελθόν του Τρότσκι δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του.

Με  εξαίρεση τον Λένιν, οι άλλοι Μπολσεβίκοι ηγέτες το 1917 δεν είχαν κατανοήσει την κατάσταση και τα γεγονότα τους είχαν ξεπεράσει. Είναι ιστορικός νόμος ότι κατά τη διάρκεια της επαναστατικής κατάστασης το κόμμα και πάνω από όλα η ηγεσία του, πάντοτε έρχονται κάτω από μεγάλη πίεση από τον ταξικό εχθρό, την αστική "κοινή γνώμη", ακόμα και από τις προκαταλήψεις των εργατικών μαζών.

Κανείς από τους «παλιούς» μπολσεβίκους ηγέτες στην Πετρούπολη το 1917 δεν ήταν ικανός να αντισταθεί σε αυτές τις πιέσεις. Κανείς από αυτούς δεν έθεσε την ανάγκη το προλεταριάτο να πάρει την εξουσία ως το μόνο δρόμο του προχωρήματος της επανάστασης. Όλοι τους είχαν εγκαταλείψει την ταξική άποψη και είχαν υιοθετήσει μία εκχυδαϊσμένη «δημοκρατική» θέση. Ο Στάλιν μάλιστα ήταν υπέρ της «κριτικής» υποστήριξης της Προσωρινής κυβέρνησης και της ένωσης με τους Μενσεβίκους… Οι Κάμενεφ, Ρύκοφ,  Μολότοφ και οι άλλοι είχαν την ίδια θέση.

Μόνο μετά την άφιξη του Λένιν άλλαξε το Μπολσεβίκικο κόμμα τη θέση του, ύστερα από ένα εσωτερικό αγώνα γύρω από τις "Θέσεις του Απρίλη", που δημοσιεύθηκαν μάλιστα αρχικά στην «Πράβδα» με την υπογραφή του Λένιν, δείγμα τις έλλειψης υποστήριξης σε αυτές τις θέσεις από τους «παλιούς μπολσεβίκους».

Η αλήθεια είναι ότι οι μπολσεβίκοι ηγέτες δεν είχαν καταλάβει τη μέθοδο του Λένιν και είχαν «φετιχοποιήσει» τα παλιά συνθήματα του 1905. Το «έγκλημα» του Τρότσκι βρισκόταν στο γεγονός ότι τα είχε προβλέψει όλα αυτά πολύ καιρό πριν εκτυλιχθούν τα γεγονότα. Το 1917 η θεωρία της «Διαρκούς Επανάστασης» αποδείχθηκε ότι είναι σωστή από τα ίδια τα γεγονότα. Από αυτή τη στιγμή και έπειτα δεν υπήρξε τίποτα που να διαχώρισε πολιτικά τον Τρότσκι από το Λένιν.