Η εκλογή του Αντώνη Σαμαρά στην θέση του προέδρου της Ν.Δ, σηματοδοτεί ένα νέο στάδιο για το παραδοσιακό κόμμα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, μετά την ιστορική ήττα που υπέστη στις πρόσφατες εκλογές. Το ίδιο το γεγονός ότι οι αστοί είναι σήμερα αναγκασμένοι να στηρίξουν τις ελπίδες για την ανάκαμψη του κόμματός τους, στον ηγέτη που 16 χρόνια πριν, το «έριξε» από την κυβέρνησή και του προκάλεσε μια σοβαρή διάσπαση, αντανακλά το μεγάλο πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η αστική τάξη.
 Η υποψηφιότητα Σαμαρά στηρίχθηκε από ένα σημαντικό τμήμα των επιτελικών κέντρων και των ισχυρότερων συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου. Για αυτούς τους εκπροσώπους της άρχουσας τάξης, μετά την παταγώδη αποτυχία της μέχρι πρότινος κυρίαρχης ηγετικής ομάδας της ΝΔ να εφαρμόσει απρόσκοπτα την πολιτική της και να διατηρήσει την απήχηση του κόμματος σε υψηλά επίπεδα, η λύση του «άφθαρτου» και «αντάρτη» Σαμαρά, σε αντίθεση με εκείνη της εκτεθειμένης εξαιτίας της πιστής υπεράσπισης της πολιτικής Καραμανλή και φερόμενης ως αναμεμιγμένης στο πολύκροτο σκάνδαλο της «Siemens» Ντόρας Μπακογιάννη, ήταν η μόνη που θα μπορούσε να συσπειρώσει την παραδοσιακή, δεξιά κοινωνική βάση της ΝΔ. Αυτές οι μερίδες της αστικής τάξης, συνειδητοποίησαν ότι η προτεραιότητα για το κόμμα τους σε μια εποχή ραγδαίας συρρίκνωσης της απήχησής του, δεν είναι η αφηρημένη «αμφίπλευρη διεύρυνση» που επαγγέλλονταν η Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά η σωτηρία του παραδοσιακού πυρήνα των δεξιών ψηφοφόρων της ΝΔ, οι οποίοι την εγκατέλειπαν με γοργούς ρυθμούς, αποσταθεροποιώντας έτσι τα ίδια τα θεμέλια του οικοδομήματος της επιρροής της.
Τώρα ο νέος πρόεδρος της ΝΔ, στο πλαίσιο της τακτικής της ολικής επανα-συσπείρωσης των παραδοσιακών, δεξιών ψηφοφόρων, το πιθανότερο είναι να κλιμακώσει τις γνωστές συντηρητικές «κορώνες» περί πατριωτισμού και ηθικής, για να δείξει ότι ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των δεξιών ψηφοφόρων και να «επαναπατρίσει» όσους είχαν στραφεί στο ΛΑΟΣ. Πάνω στη βάση αυτής της τακτικής, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακόμα και μια μελλοντική απόπειρα συνεννόησης με την ηγεσία του ΛΑΟΣ για την επιστροφή της στη Ν.Δ. Ταυτόχρονα, η νέα ηγεσία – όπως και ο Καραμανλής όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση – θα παίξει το «χαρτί» της δημαγωγίας, κατηγορώντας την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για «κοινωνική αναλγησία», προσπαθώντας να εμφανιστεί σαν μια «κοινωνική» εναλλακτική λύση με στόχο μια μελλοντική εκλογική εκμετάλλευση της σύγχυσης και της απελπισίας που εκτείνεται σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Ασφαλώς όλα αυτά, θα επιχειρηθεί να συνδυαστούν με την αμέριστη και ουσιαστική στήριξη κάθε σημαντικής πολιτικής επιλογής της κυβέρνησης Παπανδρέου υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Όμως, ανεξάρτητα από την τακτική που θα χρησιμοποιήσει ο Αντώνης Σαμαράς, δεν πρόκειται να βγάλει τη ΝΔ από το σημερινό πολιτικό αδιέξοδο. Το κόμμα του στηρίζεται πάνω στα σαθρά θεμέλια του ελληνικού καπιταλισμού, σε μια περίοδο βαθειάς διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Είναι καταδικασμένο να αναπαράγει πολιτικά το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η αστική τάξη, καθώς για να διατηρήσει την παρασιτική της κυριαρχία είναι υποχρεωμένη να σπρώξει την εργαζόμενη πλειονότητα της κοινωνίας στην εξαθλίωση. Μέσα σε αυτή την πλειονότητα εντάσσονται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό και οι παραδοσιακοί «δεξιοί» ψηφοφόροι της Ν.Δ, δηλαδή τα πιο καθυστερημένα πολιτικά στρώματα των μικροαστών, των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων, που θα τείνουν να αμφισβητούν τη νέα ηγεσία, καθώς εκείνη θα ταυτίζεται όλο και πιο ανοικτά με τις πολιτικές επιταγές των αφεντικών της.
Η σύγκρουση στο εσωτερικό της Ν.Δ δεν πρόκειται να σταματήσει, παρά τα σημερινά χαμόγελα και τις αβρότητες μεταξύ νικητών και ηττημένων. Η σύγκρουση αυτή, δεν είναι πρώτιστα ιδεολογική και αυτό αποδείχθηκε από την υποστήριξη που παρείχαν στην «κεντρώα» Μπακογιάννη επιφανή στελέχη της λεγόμενης «λαϊκής» Δεξιάς, όπως ο Γιακουμάτος και ο Κιλτίδης και από την άλλη πλευρά, από την αντίστοιχη υποστήριξη που παρείχαν στον «δεξιό» Σαμαρά, παραδοσιακοί κεντρώοι, όπως ο Αβραμόπουλος. Είναι κύρια, μια σύγκρουση διαφορετικών αστικών συμφερόντων και διαρκώς ανασυντιθέμενων πολιτικών «φατριών», που όλα τα μέλη τους από κοινού «ομνύουν» στην υπεράσπιση του καπιταλισμού και αλλάζουν εσωκομματικά στρατόπεδα για λόγους ιδιοτέλειας.
Ασφαλώς, είναι βέβαιο ότι τα επιτελεία του κεφαλαίου, «σαλπίζοντας» ήδη μια γενικευμένη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν την ενότητα των πολιτικών γραμμών της τάξης τους. Όμως μέσα στο τοπίο έντασης των ενδο-αστικών συγκρούσεων που διαμορφώνει η κρίση του καπιταλισμού και η αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, η ενότητα της Ν.Δ θα κρέμεται διαρκώς από μια «κλωστή» και μια σοβαρή διάσπαση θα παραμένει πάντα πολύ πιθανή.