ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ (ΜΕΡΟΣ Α’)

 Του Alan Woods

Ανεξάρτητα από το εάν κάποιος είναι πολιτικά υπέρ ή ενάντια της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ρώσικη Επανάσταση του 1917 επέδρασε καταλυτικά στην πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. Παίρνοντας την σκυτάλη από τη σύντομη σε ζωή, αλλά μεγαλειώδη σε σημασία Παρισινή Κομμούνα, για πρώτη φορά εκατομμύρια εργατών και αγροτών πήραν την εξουσία στα χέρια τους και προχώρησαν στο μετασχηματισμό των δομών της κοινωνίας.

Σε μια προσπάθεια να δυσφημισθεί η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε μια συστηματική εκστρατεία για να διαστρεβλωθούν τα ιστορικά γεγονότα. Οι αστοί για να δικαιολογήσουν το καπιταλιστικό σύστημα είναι απαραίτητο να αμαυρώσουν το όνομα του επιστημονικού σοσιαλισμού. Πάνω απ' όλα είναι απαραίτητο να δείξουν πως η επανάσταση είναι ένα κακό πράγμα, πως αντιπροσωπεύει μια τρομερή παρέκκλιση από τους «κανόνες» της ειρηνικής κοινωνικής εξέλιξης και αναπόφευκτα τάχα οδηγεί σε «ολέθρια» αποτελέσματα.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ»

Το συνηθισμένο τέχνασμα είναι να περιγράψουν την Οκτωβριανή Επανάσταση σαν πραξικόπημα, δηλαδή ένα κίνημα που έγινε από μια μικρή μειοψηφία που χρησιμοποίησε συνωμοτικές μεθόδους πίσω από την πλάτη της πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα η θεωρία της συνωμοσίας στην ιστορία δεν εξηγεί τίποτα. Απλώς υποθέτει αυτό που πρέπει να αποδειχτεί. Η βασική ιδέα που εκφράζει είναι ότι η εργατική τάξη είναι ανίκανη να καταλάβει τα συμφέροντά της. Έτσι όταν κινηθεί να πάρει την τύχη στα χέρια της η μόνη εξήγηση είναι ότι έχει παραπλανηθεί από ασυνείδητους δημαγωγούς.

Όμως οι επαναστάσεις γίνονται και δεν γίνονται καθόλου τυχαία. Η επανάσταση είναι αναπόφευκτη όταν ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα έρχεται σε σύγκρουση με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που αποτελούν την βάση όλης της ανθρώπινης προόδου.

Πως μπόρεσαν  τάχα ο Λένιν και ο Τρότσκι "να παραπλανήσουν" την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας με τέτοιο τρόπο ώστε στο μικρό χρονικό διάστημα των εννέα μηνών, το Μπολσεβίκικο κόμμα να περάσει από μια ασήμαντη μειοψηφία στην κατάκτηση της πλειοψηφίας στα σοβιέτ, τα μόνα αντιπροσωπευτικά όργανα της κοινωνίας, και να κατακτήσει την εξουσία; Αυτό έγινε δυνατό γιατί η αστική Προσωρινή κυβέρνηση είχε δείξει στην πράξη την απόλυτη χρεοκοπία της. Γιατί απέτυχε να φέρει σε πέρας έστω και ένα από τα καθήκοντα της αστικής δημοκρατικής επανάστασης.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ εύκολα από ένα μόνο γεγονός: το Μπολσεβίκικο κόμμα πήρε την εξουσία πάνω στην βάση ενός προγράμματος για «Ειρήνη, ψωμί και γη». Είναι η πιο απλή απόδειξη του γεγονότος ότι η Προσωρινή Κυβέρνηση είχε αποτύχει να ικανοποιήσει οποιαδήποτε από τις ανάγκες του λαού της Ρωσίας.

ΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Το πιο εκπληκτικό γεγονός γύρω από το 1917 ήταν ακριβώς η ενεργή συμμετοχή των καταπιεσμένων μαζών σε κάθε στάδιο της επανάστασης. Αυτό είναι που πραγματικά αποτελεί την βασική αρχή κάθε επανάστασης. Σε κανονικές περιόδους η πλειοψηφία των ανδρών και των γυναικών είναι έτοιμοι να δεχτούν το ότι οι πιο σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή τους παίρνονται από άλλους, από τους ανθρώπους που «ξέρουν», τους πολιτικούς, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους δικαστές, τους «ειδικούς». Αλλά σε κρίσιμες στιγμές, οι "απλοί" άνθρωποι ξεκινούν να αμφισβητούν τα πάντα. Δεν αρκούνται πια να αφήνουν άλλους να αποφασίζουν για αυτούς. Θέλουν να σκέφτονται και να δρουν οι ίδιοι. Αυτό είναι η επανάσταση.

Σε τέτοιες περιπτώσεις οι άνθρωποι σταματούν να δρουν σαν ρομπότ και ξεκινούν να συμπεριφέρονται σαν πραγματικά ανθρώπινα όντα που έχουν μυαλό και θέληση. Ξαφνικά αποκτούν συνείδηση της δικής τους κατάστασης και των δικών τους προσδοκιών. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ζητούν μ' ένα συνειδητό τρόπο το κόμμα και το πρόγραμμα που θα αντανακλά τις φιλοδοξίες τους.

Στις «Θέσεις του Απρίλη» ο Λένιν εξήγησε ότι: «Δεν θέλουμε οι μάζες να μας πιστέψουν τυφλά. Δεν είμαστε τσαρλατάνοι, θέλουμε να ξεπεράσουν τα λάθη τους μέσα από τις εμπειρίες τους». Αργότερα θα πει: «Η εξέγερση πρέπει να βασιστεί όχι πάνω σε μια συνωμοσία και όχι πάνω σε ένα κόμμα, αλλά πάνω στον επαναστατικό ξεσηκωμό των ανθρώπων».

Η κινητήρια δύναμη της επανάστασης ήταν το κίνημα των καταπιεσμένων μαζών. Το καθήκον των Μπολσεβίκων ήταν να δώσουν  πολιτική και οργανωτική έκφραση σ' αυτό το κίνημα, να σιγουρέψουν ότι την κατάλληλη στιγμή ήταν συγκεντρωμένο για την κατάκτηση της εξουσίας και να αποφύγουν ανώριμες εξεγέρσεις, που θα οδηγούσαν στην ήττα.