Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ

Από όλα τα κόμματα που έδρασαν στα γεγονότα του 1917 παρά πολλοί αναφέρουν τον πρωτόγνωρο βαθμό συμμετοχής των μαζών. Ο γνωστός Μενσεβίκος Νικολάϊ Σουχάνοβ θυμάται ότι «Όλη η Ρωσία συνεχώς διαδήλωνε εκείνες τις μέρες».

Η ίδια εικόνα παρουσιάζεται από τον Τζων Ρήντ: «Στο μέτωπο οι στρατιώτες έδιναν την μάχη τους με τους αξιωματικούς και έμαθαν να αυτοκυβερνώνται διαμέσου των επιτροπών τους. Στα εργοστάσια αυτές οι μοναδικές Ρώσικες οργανώσεις, οι εργοστασιακές επιτροπές, απόκτησαν εμπειρία, δύναμη και συνειδητοποίηση του ιστορικού τους ρόλου μέσα από την σύγκρουση με την παλιά τάξη πραγμάτων. Όλη η Ρωσία μάθαινε να διαβάζει και διάβαζε - πολιτική, οικονομία, ιστορία – γιατί οι άνθρωποι ήθελαν να ξέρουν...»

Για μήνες στην Πετρούπολη και ολόκληρη την Ρωσία κάθε γωνία του δρόμου ήταν ένας δημόσιος άμβωνας. «Σε μια επανάσταση» έγραψε ο Τρότσκι, «το περισσότερο ακραίο πάντα παραγκωνίζει το λιγότερο». Οι εργάτες φτάνουν να καταλάβουν την ορθότητα των ιδεών μιας επαναστατικής οργάνωσης από τη δικιά τους εμπειρία, ειδικά την εμπειρία των μεγάλων γεγονότων. Αυτό είναι απόλυτα απαραίτητο έτσι ώστε οι εργάτες να πεισθούν για την ανάγκη ενός ριζοσπαστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Η ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ

Τα διαφορετικά στάδια ανάπτυξης της συνείδησης της τάξης αντανακλούνται στην άνοδο και την πτώση πολιτικών κομμάτων, προγραμμάτων και προσώπων. Το Μπολσεβίκικο κόμμα κέρδισε την υποστήριξη της πλειοψηφίας, γιατί στάθηκε υπέρ του μοναδικού προγράμματος που έδειχνε διέξοδο.

Οι μάζες είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν στην πράξη τα προγράμματα των Μενσεβίκων και των Σοσιαλεπαναστατών και να τα απορρίψουν. Οι ψήφοι για τους αντιπροσώπους των Μπολσεβίκων στα Σοβιέτ αυξάνονταν σταθερά σε σημείο όπου, με τον ερχομό του Σεπτέμβρη, είχαν κερδίσει την πλειοψηφία στην Πετρούπολη, την Μόσχα, το Κίεβο, την Οδησσό και όλες τις κύριες πόλεις.

Η ανάπτυξη του Μπολσεβίκικου κόμματος αυτή την περίοδο είναι χωρίς προηγούμενο στην ιστορία των πολιτικών κομμάτων. Από περίπου 8.000 μέλη τον Φεβρουάριο, αυξήθηκαν σε 177.000 μέχρι το 6ο Συνέδριο τον Ιούλη. Η αριθμητική αύξηση του κόμματος εξέφραζε την απότομη αύξηση στην μαζική επιρροή του, περισσότερο στα σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών. Στις δημοτικές εκλογές στην Πετρούπολη τον Ιούνιο οι Μπολσεβίκοι πήραν το 21% των ψήφων. Τον Αύγουστο όταν το κόμμα ακόμα υπόφερε από τις επιπτώσεις των γεγονότων του Ιούλη, πήρε το 33%.

Στην Μόσχα τον Ιούνη οι Μπολσεβίκοι είχαν πάρει κάτι περισσότερο από 12% των ψήφων. Τον Σεπτέμβρη κέρδισαν την απόλυτη πλειοψηφία με 51%. Το ότι η επιρροή τους ήταν ιδιαίτερα δυνατή μέσα στην εργατική τάξη είναι φανερό από την ανάπτυξη της αντιπροσώπευσής τους στις συνδιασκέψεις των εργοστασιακών επιτροπών.

Το τελευταίο που έχουμε να πούμε πάνω σε αυτό το θέμα είναι τα λόγια του γνωστού αντιπάλου των Μπολσεβίκων που ήταν μάρτυρας και ιστορικός της Ρώσικης Επανάστασης, του μενσεβίκου Σουχάνοβ. Περιγράφοντας την κατάσταση τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη του 1917 γράφει: «Οι Μπολσεβίκοι δούλευαν με πείσμα και χωρίς παύση. Ήταν ανάμεσα στις μάζες, στα εργοστάσια, κάθε μέρα χωρίς διακοπή.  Δεκάδες ομιλητές, μικροί και μεγάλοι μιλούσαν στην Πετρούπολη, στα εργοστάσια και στους στρατώνες κάθε μέρα. Για τους εργάτες είχαν γίνει οι δικοί τους άνθρωποι γιατί ήταν πάντα εκεί.

Έπαιρναν μέρος στις πιο μικρές λεπτομέρειες, καθώς επίσης και στις πιο σημαντικές υποθέσεις του εργοστασίου ή των στρατώνων. Είχαν γίνει η μόνη ελπίδα...Οι μάζες ζούσαν και ανάπνεαν μαζί με τους Μπολσεβίκους».